|
dinsdag 14 juli 2009 |
 Het verhaal in Stevo Akkermans boek “De inboorling” is fictief, maar wel gebaseerd op een historisch gegeven: de Internationale Koloniale en Uitvoerhandel Tentoonstelling van 1883 . Hoofdpersoon Jozef Muskiet vindt na het overlijden van zijn moeder diverse brieven van zijn overgrootvader waaruit blijkt dat die onderdeel uitmaakte van de tentoonstelling. Akkerman werkt twee verhaallijnen af: Muskiets zoektocht naar zijn verleden, en het levensverhaal van zijn overgrootvader Frederik Boksteen.
Muskiet is volledig in de Nederlandse samenleving geïntegreerd. Hij heeft een baan en een Nederlandse vriendin. Zijn moeder woont in een bejaardenhuis en krijgt daar te maken met het racisme van de andere bewoners, witten. Muskiet neemt haar klachten echter niet serieus en denkt dat ze aan het dementeren is. Na haar overlijden vindt hij tussen haar spullen zijn overgrootvaders brieven. Hij ontdekt een verleden waar hij niets van af weet en eigenlijk ook niets van af wil weten. Zijn moeder heeft hem altijd voorgehouden dat hij zich netjes moet aanpassen aan de Nederlanders en de Nederlandse samenleving. Toen hij naar de basisschool ging, waarschuwde ze hem er nog wel voor dat de Nederlanders bang voor hem zouden kunnen zijn, want er woonden toen nog niet veel Surinamers in Nederland.
Grootvader Boksteen is een vrijgelaten slaaf. Hij probeert een eigen bestaan op te bouwen en zijn twee vrouwen en kinderen te onderhouden. Hij mag dan zijn vrijgelaten, maar echt vrij voelt hij zich niet. De Nederlanders bepalen nog steeds zijn leven. Zo maken priesters hem wijs dat Jezus het niet toestaat om van twee vrouwen tegelijk te houden. Op een gegeven moment wordt hij samen met 27 andere Surinamers meegelokt naar Amsterdam. Ze zouden koning Willem III mogen gaan bedanken voor hun bevrijding van de slavernij. Veel Surinamers zagen de koning destijds als hun persoonlijke bevrijder, waardoor een langdurige historische band met het Nederlandse koningshuis is gegroeid. De 28 Surinamers worden echter tentoongesteld aan de Nederlanders en Willem III kijkt bij de openingsceremonie niet naar hen om. “De inboorling” is een boek om in één ruk uit te lezen. Akkerman zet zijn lezers aan tot nadenken over de koloniale geschiedenis en het racisme tegenover de vrijgelaten slaven.
“De inboorling”, Stevo Akkerman. Uitgeverij: Nieuw Amsterdam, € 16,50. ISBN: 97890468805428.
Roel Nagel |
|
|
woensdag 01 juli 2009 |
 Op 14 maart 2009 stemde een meerderheid op het PvdA-congres in met de integratieresolutie “Verdeeld verleden, gedeelde toekomst”. De in totaal maar liefst 392 moties en amendementen hadden slechts tot enkele minieme wijzigingen geleid. In de nota wordt verwezen naar rapporten waarin het stemmenverlies van de partij van de laatste jaren geweten wordt aan het onvoldoende aanhaken bij de veranderende maatschappelijke sfeer. Via de harde aanpak probeert de PvdA de verloren witte stemmen nu terug te winnen. De partij koerst snel richting onversneden nationalisme.
Hoe de auteurs van de nota hun vertrekpunt omschrijven is ronduit bizar, alsof er in Nederland een burgeroorlog woedt. Er wordt zelfs gesproken over “een opstand van de behoudende massa tegen de complexe, multiculturele samenleving”. Zo stellen ze in de resolutie: “De aanslagen van 11 september 2001, de moord op Pim Fortuyn en de moord op Theo van Gogh brachten aan het licht hoe kwetsbaar het samenleven in Nederland
was. Te veel oude Nederlanders en te veel nieuwe Nederlanders hadden met de rug naar elkaar toe geleefd. De schok van 9/11 werd over de hele wereld en dus ook in Nederland heftig gevoeld. En die schok wreekte zich hier onder meer in wantrouwen tussen oude en nieuwe Nederlanders.” De zogenaamde mislukte integratie wordt zo linea recta in verband gebracht met nationale en internationale misdaden. Zelfs de moord op Pim Fortuyn, die politiek gezien natuurlijk helemaal niet in het rijtje past, wordt er zonder enige schroom tussen gezet. De auteurs produceren een tweedeling in de samenleving door het gebruik van de termen “oude en nieuwe Nederlanders”. Niemand weet wat die termen betekenen. Niemand kan aangeven wie er bij “de oude Nederlanders” horen en wie bij “de nieuwe”. In de resolutie is het antwoord daarop in elk geval niet te vinden. Zo wil de PvdA zich vrijwaren van de beschuldiging van racisme. Maar de partij zet de deur naar dat racisme wel wagenwijd open. |
|
Lees meer...
|
|
|
dinsdag 30 juni 2009 |
 Stel: je bent bakker. Maar ineens mag je geen meel meer kopen omdat je rood haar hebt. Of je bent dokter, maar je mag geen ziekenhuizen meer in, omdat je bij het strand woont. Gek? Niet echt. Sinds 1 juli 2008 mogen Iraniërs en Nederlanders met een Iraanse achtergrond bij bepaalde locaties in Nederland niet meer naar binnen en worden ze geweigerd bij meerdere universitaire opleidingen. Om deze discriminatie en stigmatisering tegen te gaan, sleept de actiegroep Iraanse Studenten de Nederlandse staat nu voor de rechter.
Kawe Bitaraf is student. Hij heeft een Iraanse achtergrond, maar niet eens een Iraans paspoort. Bitaraf is Nederlander. En net als elke andere Nederlander wil hij zelf kunnen bepalen wat hij doet met zijn leven en bijvoorbeeld kunnen kiezen welke studie hij wil doen. Maar dat mag niet. Negen masteropleidingen, waaronder delen van kernfysica, wiskunde en scheikunde, staan voor hem niet open. Want in de ogen van de Nederlandse overheid is hij loyaal aan het Iraanse regime en zou hij de kennis die hij daar op zou doen, ter beschikking kunnen stellen aan het Iraanse atoomprogramma. Behnam Taebij heeft hetzelfde probleem. Hij is promovendus aan de TU Delft. Hij doet onderzoek naar de technologische ontwikkelingen rondom kernenergie. Maar ineens mag hij bij de kernreactor in Delft niet meer naar binnen. Hem wordt de toegang geweigerd bij in totaal vijf locaties. Net als Nassar Kalantar, hoogleraar kernfysica in Groningen, die vergaderingen met collega's moet afzeggen omdat ze in gebouwen worden gehouden die hij niet meer mag betreden. Alle drie hebben ze een Iraanse achtergrond en vallen ze onder de “Sanctieregeling Iran 2007” die moet voorkomen dat Nederlandse kennis op het gebied van kernfysica kan bijdragen aan Iraanse pogingen om een nucleaire bom te maken. Politiestaat
Het is schandalig en absurd zoals alleen Iraniërs de vrijheid wordt ontnomen om kennis op te doen over nucleaire technologie. Beter zou de hele kerntechnologie afgeschaft kunnen worden. Nucleaire technologie is nu eenmaal onlosmakelijk verbonden met verspreiding (proliferatie) van de technologie om kernwapens te maken. Dat is op zich al een reden om kerntechnologie uit te bannen. Want die technologie, zo stelde de anti-kernenergiebeweging al in de jaren 70, brengt een politiestaat dichterbij. Immers, om de gevaarlijke technologie en nucleaire installaties tegen terrorisme te beschermen zijn zeer zware beveilingen nodig, zoals constante informatie-inwinning over mensen die mogelijk een gevaar vormen en beperkingen van vrijheid. De Iraniërs ondervinden het aan den lijve.
Willem Slaapmaat |
Beeldvorming
De regeling werd van kracht in juli 2008. Hij is ontworpen door minister Maxime Verhagen van Buitenlandse Zaken in reactie op VN-resolutie 1737. Die resolutie roept landen op om voorzichtig om te gaan met gevoelige informatie rond de productie van kernwapens, om zo te voorkomen dat Iraanse onderdanen die informatie door kunnen spelen naar het Iraanse regime. Nederland is het enige land dat deze oproep gebruikt om Iraniërs en mensen met een Iraanse achtergrond systematisch uit te sluiten. Iraniërs in Nederland worden weggezet als potentiële spionnen, een mooie bijdrage aan de sowieso al ellendige beeldvorming rond vluchtelingen en migranten. Terwijl de regeling natuurlijk volstrekt onzinnig is. Want het is duidelijk dat deze regeling niet alleen stigmatiserend en discriminerend is, maar ook nog helemaal ineffectief. Mocht het Iraanse regime inderdaad zo gek zijn op Nederlandse kennis, dan zouden ze het vast ook wel voor elkaar krijgen om een student zonder officiële Iraanse achtergrond naar Nederland te sturen. Sowieso komen de meeste experts die aan het Iraanse atoomprogramma werken uit Pakistan. En dan is er nog de vraag of de CIA niet zelf per ongeluk een paar jaar geleden Iran van deze cruciale informatie heeft voorzien.
Bitaraf zegt dan ook terecht: “Deze regeling is het meest belachelijke idee waar ik ooit van heb gehoord.” Samen met Taebij en Kalantar heeft hij de Nederlandse staat gedagvaard over de regeling. In een brief aan de minister legt hun advocaat uit dat zijn cliënten “en met hen de Iraanse gemeenschap, zich gediscrimineerd en gestigmatiseerd voelen. Velen van hen zijn juist gevlucht voor het huidige regime. Nu moeten alleen zij, omdat ze Iraans zijn, een ontheffing aan laten vragen door de universiteit. Dit terwijl anderen, Noord-Koreanen, Indiërs, Pakistanen, Israëliërs, ex-veroordeelden voor terroristische activiteiten of aanhangers van het regime in Iran die niet zelf Iraans zijn, geen ontheffing hoeven aan te vragen.”
Petitie
Bitaraf en zijn collega’s begonnen al vroeg met hun campagne, nog voordat de regeling in werking trad. En ze krijgen ook steun van niet-Iraniërs, op de universiteit en daarbuiten. Een petitie werd getekend door duizenden mensen, uit Nederland, Duitsland, Frankrijk, Iran, de VS, Litouwen, Canada, en veel andere landen. Want hun strijd heeft ook een internationale dimensie. “Nederland wil zich als kennisland profileren om buitenlandse studenten aan te trekken”, zegt Bitaraf. “Maar dat stelt dus niks voor.” Ook de retoriek van mensenrechten en gelijkheid, die Nederlandse politici internationaal graag naar voren brengen, wordt door maatregelen zoals deze niet bepaald geloofwaardiger.
Het proces tegen de Nederlandse staat is nog niet begonnen, maar de positie van de actiegroep lijkt sterk. De regeling maakt duidelijk inbreuk op rechten die zijn vastgelegd in de grondwet en de gelijke behandelingswetgeving. De lijst van internationale verdragen die overtreden worden is lang. Maar dat hoeft helaas niet al te veel te betekenen. Bitaraf blijft voorzichtig: “We hebben sowieso gelijk. Nu gaat het erom gelijk te krijgen.”
Gregor Eglitz |
|
|
dinsdag 30 juni 2009 |
 In 2009 is het 146 jaar geleden dat Nederland de slavernij afschafte en de ketenen werden verbroken (“keti koti”). Evenals voorgaande jaren wordt dat op 1 juli vanaf 11:00 uur herdacht bij het nationale slavernijmonument in het Oosterpark in Amsterdam. Na deze officiële herdenking vindt daar een breed opgezet Keti koti-festival plaats met muziek, debat en theater, georganiseerd door het Nationaal Instituut Nederlands Slavernijverleden En Erfenis (NINSEE) en anderen. Ook elders in het land vinden herdenkingsactiviteiten plaats. Doorbraak roept iedereen op om aan de slavernijherdenking deel te nemen. Voor meer informatie zie de websites van NINSEE en Keti Koti Amsterdam.
De jaarlijkse 1 juli-herdenking wordt voornamelijk bezocht door Surinaamse en Antilliaanse Nederlanders, de nazaten van slaven, en veel minder door “autochtonen”. In vroeger tijden waren veel witte Nederlanders slavenhalers, slavendrijvers, slavenhouders, koopmannen die grof geld aan het kolonialisme verdienden, en dominees die de “heidense” zwarten probeerden te bekeren. Het herdenken van de slavernij moet dan ook de verantwoordelijkheid zijn van de huidige witte Nederlanders. Die verantwoordelijkheid nemen betekent stilstaan bij de gruwelen van de Nederlandse slavenhandel en het Nederlandse kolonialisme, samen met de nazaten van de slachtoffers ervan. Het slavernijverleden is een gedeeld verleden. Alleen een gezamelijke en gedeelde verwerking ervan kan ook een gezamelijke toekomst mogelijk maken, met gelijke rechten voor iedereen, ongeacht huidskleur of geslacht.
Het is overigens goed mogelijk om inhoudelijke kritiek te leveren op 1 juli als jaarlijkse herdenkingsdag. Op 1 juli 1863 schafte Nederland de slavernij af. Groot-Brittannië deed dat al jaren eerder, in 1834. Nederland liep behoorlijk achteraan in de sociale beweging in Europa die sinds het begin van de negentiende eeuw pleitte voor afschaffing van de slavernij. Bij die afschaffing betaalde de Nederlandse overheid zelfs schadevergoeding aan de slavenhouders, namelijk 300 gulden per slaaf, ter compensatie van het verloren gegane eigendom. Vlak voor de afschaffing maakten de slavenhouders nog intensief jacht op gevluchte slaven. Zo konden ze zoveel mogelijk compensatiegeld opstrijken. De voormalige slaven werden voor 10 jaar onder staatstoezicht geplaatst en bleven veelal op dezelfde plantages werken. Ze waren verplicht om een arbeidscontract te sluiten. Die maatregel was bedoeld om te voorkomen dat de voormalige slaven massaal de plantages zouden verlaten, waardoor de plantage-economie zou instorten. Pas in 1873 - na de periode van staatstoezicht - verwierven ze formeel het volledige burgerschap. Dat wordt vaak over het hoofd gezien in de dominante geschiedschrijving in Nederland. Daarom stellen veel nazaten van slaven vandaag de dag dat de slavernij in feite pas in 1873 is afgeschaft. Als alternatief voor de inzet van slaven ronselden de voormalige slaveneigenaren na de afschaffing van de slavernij contractarbeiders in Nederlands-Indië, India en China.
Een herdenking van onderop ligt voor strijdbare anti-racisten het meest voor de hand. Dat kan door als herdenkingsdag 17 augustus te nemen, naast of in plaats van 1 juli. Op 17 augustus 1795 namelijk kwamen de slaven op Curacao massaal in opstand tegen de slavernij, onder leiding van Tula en Karpata. In Antilliaanse kringen wordt dat verzet dan ook jaarlijks herdacht. Een emancipatorische herdenking die zich richt op het verzet van de slaven zelf, biedt anti-racisten een goede mogelijkheid om de strijd van toen te koppelen aan de strijd van nu, de strijd tegen racisme, tegen neo-kolonialisme, tegen de paternalistische en disciplinerende inburgeringsplicht, tegen de vernederende 100 procent-controles van Surinamers op vlieghaven Schiphol, tegen de toenemende criminalisering van Antillianen. Zo’n herdenking is meteen ook een alternatieve geschiedenisles over de Nederlandse slavernij, zeker voor “autochtonen”. Want hoevelen in dit land zijn eigenlijk op de hoogte van het verzet van slaven zelf? Hoevelen kennen Adoe, Amba, Baron, Boni, Broos, Bulbay, Corydon, Jananiru, Jolicoeur, Harry Hodge, Karpata, Cojo, Kofi, Jata, Kaykoesie, Maisa, Mentor, Mercier, Present, Priary, Quaku, Quauw, Sante, Tula en Warray?
Harry Westerink |
|
|
zondag 28 juni 2009 |
 In augustus 2009 zal Amsterdam het toneel zijn van het vijfde “World Congress of Families” (WCF). Drie dagen lang zullen duizenden ultra-orthodoxe en rechtse christenen uit de hele wereld confereren in het congrescentrum RAI. Autonome Feministische Actie zint op tegenprotesten.
Het WCF is in 1995 opgericht door de Amerikaanse conservatieve christen Allan Carlson. Het congres onderscheidt zich van veel andere christelijke stromingen door het uiterst rechtse en fundamentalistische karakter. Het brengt de kopstukken van allerlei internationale rechtse christelijke bewegingen bij elkaar. Die hebben gemeen dat ze het gezin zien als “de natuurlijke hoeksteen van de samenleving”. Ze zetten zich fel af tegen homoseksualiteit, abortus, kinderopvang, moslims, feminisme, socialisme, en seksuele rechten en voorlichting. Door de jaren heen zijn er congressen gehouden in Praag (700 bezoekers), Genève (1.400), Mexico City (3.300) en Warschau (3.900), met deelnemers uit de hele wereld, maar vooral uit de VS. Met name rechtse katholieken doen mee, maar ook orthodoxe protestanten, mormonen en seculiere conservatieven. Het congres in Amsterdam vindt plaats op 11, 12 en 13 augustus. Het thema is dit keer: “Het gezin, meer dan de som der delen”. Het WCF verwacht 3.000 deelnemers uit 60 landen. |
|
Lees meer...
|
|
|
woensdag 24 juni 2009 |
 Op aandringen van de Tweede Kamer beloofde minister Eberhard van der Laan van Integratie in februari 2009 een onderzoek in te stellen naar organisaties in Nederland - met name schoolinternaten - die gelieerd zijn aan de beweging van de Turkse prediker Fethullah Gülen. De karakteriseringen van deze beweging lopen echter sterk uiteen: van moderne, spirituele beweging die zich inzet voor interreligieuze dialoog en vrede, tot een stroming met een dubbele agenda die uit is op indoctrinatie van kinderen en jongeren, en de vestiging van een islamitisch bewind over de hele wereld. Een eenduidige onderzoeksconclusie ligt dus niet voor de hand.
De ophef in Nederland over de beweging van Gülen – die wereldwijd actief is – ving plotsklaps aan: met een uitzending van tv-programma Nova in de zomer van 2008. Daarin werd de stroming ervan beschuldigd heimelijk te streven naar een islamitische staat, achter een rookgordijn van goed klinkende doelstellingen. De Tweede Kamerleden Madeleine Van Toorenburg (CDA) en Sadet Karabulut (SP) vuurden direct schriftelijke vragen af op Ella Vogelaar, toen nog de minister van Integratie. De bewindsvrouw liet daarop de zaak onderzoeken door de AIVD. Vogelaar concludeerde dat de Gülen-beweging weliswaar “orthodox-islamitisch”, maar “niet staatsgevaarlijk” is. |
|
Lees meer...
|
|
|
maandag 22 juni 2009 |
 “Unruhen in China”, zo luidt de titel van een Duitstalige brochure uit december 2007 over Chinese ‘fabrieksmeisjes’, migratie, crisis en verzet. In aanloop naar de twee bijeenkomsten over die thema’s op 26 en 28 juni 2009 in Amsterdam en Nijmegen heeft Doorbraak de inleiding van de brochure in het Nederlands vertaald.
Aan de andere kant van onze aardbol gebeurt iets fenomenaals. Maar wat? Steden worden gepresenteerd met hun nieuwe rijkelui, met de modellen, de nieuwe mode en de druk in de weer zijnde kunstenaarsbedrijfjes. Alles een beetje vreemd, een beetje hip, maar in de dosering van de rapportage toch ook weer vertrouwd. Dan volgt het China met haar architectonische vernieuwing, met de dagelijks nieuwe wolkenkrabbers, het Olympisch stadion en de afschuwelijke nieuwbouwwijken. En uiteraard wordt nooit vergeten om op de arme meisjes in de fabrieken te wijzen die het giftige speelgoed moeten produceren. En stel dat alle Chinezen auto gaan rijden? De Chinese samenleving eist haar aandeel in de wereldwijde rijkdom op. Moeten wij dan delen, bezuinigen, astronomische prijzen voor energie gaan betalen? Zal het milieu dat doorstaan?
In de late jaren 90 hanteerden bij ons de kapitalisten vaak het dreigement de fabrieken naar China te verplaatsen. Daarna kwamen de goedkope elektrische artikelen die tegenwoordig niet zo goedkoop meer zijn en ook niet meer van minderwaardige kwaliteit. Nu wordt “China” voor de olieprijzen verantwoordelijk gesteld en morgen zullen we op grote schaal nationalistische propaganda meemaken tegen het grote “Chinese” geld dat hier de slagroomtaarten koopt.
We herinneren ons de bloei van Japan in de jaren 80. Toentertijd werd ons allemaal een schuldgevoel aangepraat omdat “de Japanners” sneller, langer, nauwgezetter werken – en begrippen uit de Japanse arbeidsorganisatie zijn her en der nog steeds in gebruik. Nu zijn “de Chinezen” goedkoper, gewilliger, bekwamer, en hebben ze geen vakbond.
China als bedreiging, ook wanneer wordt toegegeven dat de wereldconjunctuur op de verbazingwekkende Chinese economische opleving rust. Alleen degenen die de financiële kranten lezen weten dat er een heel andere angst leeft. Namelijk angst voor de val van het Chinese regime en de daarmee dreigende ommekeer in de verhoudingen. Verhoudingen die nu nog extreme uitbuiting, superwinsten, bedrog en milieuverontreiniging, armoede en buitensporige rijkdom, corruptie en repressie betekenen, kortom: op de loonarbeid gebaseerd zijn. |
|
Lees meer...
|
|
|
maandag 22 juni 2009 |
 Doorbraak organiseert in samenwerking met Flexmens, boekhandel De Feeks en het International Institute for Education and Research (IIRE) twee bijeenkomsten over de migratie, het leven, het werk en het verzet van Chinese ‘fabrieksmeisjes’ (dagongmei).
Vrijdagavond 26 juni 2009 in Amsterdam
Aanvang 19:30 uur, locatie: IIRE, Lombokstraat 40
(Organisatie: Flexmens , IIRE en Doorbraak)
Zondagmiddag 28 juni 2009 in Nijmegen
Aanvang: 14:00 uur, locatie: IVC, Pater Brugmanstraat 4
(Organisatie: Doorbraak en De Feeks)
De bijeenkomsten worden verzorgd door Ralf Ruckus, vakbondsactivist en vertaler van het Duitstalige boek “dagongmei. Arbeiterinnen aus Chinas Weltmarktfabriken erzählen ”. Hij zal in het Engels spreken en zijn verhaal illustreren met dia’s en video’s. (Voor vertaling kan gezorgd worden.)
Achtergrond. China is in nog geen 30 jaar tijd omgebouwd van arm maoïstisch land tot de lopende band van de kapitalistische wereld. Veel van de spullen die wij dagelijks gebruiken worden onder erbarmelijke omstandigheden gemaakt door de Chinese arbeidsters. Want tweederde van de 150 tot 200 miljoen interne arbeidsmigranten die China kent zijn vrouwen. Om geld te verdienen en te ontsnappen aan de traditionele vrouwenrollen trekken ze illegaal van het platteland naar de steden. Daar belanden ze in de wereldfabrieken en worden ze zwaar uitgebuit. Ze maken zeer lange arbeidsdagen, doen gevaarlijk werk, worden voortdurend gecontroleerd en moeten vaak intern slapen. Bedrijfsongevallen eisen onder Chinese arbeiders jaarlijks maar liefst 100 duizend doden. Er vinden elk jaar dan ook honderdduizenden arbeidsconflicten en opstanden plaats. Nu door de crisis tientallen miljoenen arbeiders en arbeidsters ontslagen worden, nemen die aantallen nog toe. De dagongmei hebben geleerd van hun jarenlange strijd, organiseren zich steeds beter en ontwikkelen meer en meer zelfvertrouwen. Hun reactie op de crisis, hun verzet zal van zeer grote invloed zijn op het wereldwijde economische systeem. Hoe geven ze dat verzet vorm en wat kunnen wij daar van leren?
Meer informatie over de bijeenkomsten?
www.doorbraak.eu
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
0641206167
Meer info van onder meer Ralf Ruckus over de ontwikkelingen in China:
- Boek en infobijeenkomsten: leven en strijd van Chinese arbeidsters
- Female Workers under Maoist Patriarchy
- China in Crisis: Reason to Panic?
- Faces of Migration
- The generation of unhappy workers
- Unruhen in China (Duitstalige brochure)
 Affiche voor de China-bijeenkomsten
|
|
|
donderdag 18 juni 2009 |
Door Tim Looten. Meer strips in deze reeks vind je op maroc.nl. |
|
|
Op 31 mei 2009 organiseerde de Turkse Federatie Nederland (TFN) in Utrecht een congres met als speciale gast Devlet Bahçeli, de leider van de Turkse extreem-rechtse partij MHP. Doorbraak vroeg het Utrechtse college van B&W in een brief om maatregelen tegen de omstreden bijeenkomst. Tientallen anderen volgden dat voorbeeld.