|
woensdag 17 juni 2009 |
 Een aantal maanden geleden ben ik naar een concert geweest van Kardeş Türküler, een niet-westerse band die muziek maakt in vrijwel alle talen die er bestaan in Turkije. Uiteraard met een unieke stijl. Naast het maken van muziek heeft de band ook een boodschap: al deze talen worden gesproken in Turkije en hebben een eeuwenoude geschiedenis. De ene is niet mooier dan het andere. Ze horen er allemaal bij. De naam Kardeş Türküler betekent ook Liederen der Broeders.
Tijdens het concert werd er een zigeunerlied gezongen, waarin werd verteld dat wij, mensen, wat er ook gebeurt, welke ellende we ook meemaken, altijd moeten blijven lachen. Leuk gezegd, natuurlijk moet dat, dacht ik toen. Dat dacht ik tot vanochtend. Vanochtend hebben deze woorden meer betekenis gekregen. Want vanochtend las ik het nieuws over Geert Wilders. Over wat hij heeft gezegd op de Deense televisie. En de eerste keer voelde ik de angst wat me allemaal zou kunnen overkomen.
Wat tot nu toe uit slechts woorden en plaatjes en films bestond, zou opeens, zomaar, mij kunnen overkomen. Mensen die al hun spullen aan de buren gaven, zodat zij die voor hen konden bewaren. Want ze dachten dat ze ooit zouden terugkeren naar hun geboorteland. Mensen die onmenselijk werden behandeld. Geïdentificeerd, gescheiden, gedeporteerd, of zelfs vermoord op de meest gruwelijke wijze. Zou dat zomaar kunnen gebeuren?
Ik heb in de trein nog mijn vriendin gebeld om haar te vertellen dat ik er een slecht gevoel over heb. Dat dit zo veel overeenkomsten heeft met de opkomst van Hitler en dat iets soortgelijks weer zou kunnen gebeuren. Zij vond dat ik wel overdreef, “maar”, zei ze, “ik heb nog altijd een Turks paspoort". “Laten we dan snel trouwen, dan kan ik met je mee naar Turkije”, grapte ik nog.
In de middag heb ik mijn vrienden gebeld. Ze hadden het er allemaal over dat ze blij waren dat ze nog een tweede nationaliteit hebben. Het is toch te gek voor woorden dat we op die manier zijn gaan denken? Ze vonden allemaal dat we dit proces zo snel mogelijk moeten tegenhouden. Behalve één, want hij was nu druk bezig met zijn tentamens.
Maar hoe moet deze opkomende racist dan gestopt worden? Aanklagen? Aanklachten verdwijnen in de la van het Openbaar Ministerie. Inhoudelijk? Hij gaat met niemand in discussie en komt niet op de Nederlandse televisie. In de ring? Durft hij niet. Via politici? Die zijn te laf en zeggen alleen iets om kiezers te winnen.
Angst is een gevolg van onmacht. Helaas voel ik me machteloos en kijk ik met blote ogen toe hoe het steeds een stap verder gaat. Ik vind het moeilijk om een antwoord te geven op de vraag waarom mensen op hem stemmen. Het gaat allemaal stap voor stap, en dat maakt het zo eng. Ook een groot deel van de samenleving gaat stap voor stap die richting op. Sommigen verder dan hem, anderen minder ver, maar allemaal dezelfde kant op.
De hele dag heb ik goed om me heen gekeken. Voornamelijk naar de witte Nederlanders. De hele dag denk ik na: zou ik hen over een aantal jaren nog zo kunnen aankijken? Zou ik naast hen kunnen zitten in de bus? Zou ik goedemorgen kunnen zeggen op straat? Zou ik een afspraak met hen kunnen maken? Kan ik naar het ziekenhuis, naar de dokter? Zou ik medicijnen krijgen? En nog veel meer, nog veel meer vragen gingen door mijn hoofd. Ik kon de vragen niet aan. Ik kreeg vage beelden voor me, hoe de wereld er dan uit zal zien. Ik besefte dat alles wat ik nu doe, dat mijn dagelijks leven niet zo vanzelfsprekend is.
En wat als deze man aan de macht komt? En hij de gruwelijkheden die ik zag in films en documentaires, die ik las in boeken en romans, tot werkelijkheid brengt? Wat dan? Zou ik dan nog de kracht hebben om toch te blijven lachen?
Cihan Ugural |
|
|
dinsdag 16 juni 2009 |
 "Wilders heeft ‘een heel duidelijke boodschap’ voor de moslims in Europa. ‘Als je je aan de wet houdt, aan onze waarden, dan ben je erg welkom om te blijven en zullen we je zelfs helpen.’ Maar zo niet, als je een misdaad begaat, als je begint te denken over jihad en sharia, dan is er maar één oplossing: dan sturen we je dezelfde dag nog weg, dan kun je je koffers pakken en we zullen je je nationaliteit ontnemen. Het is een rode lijn: als je die overschrijdt, sturen we je dezelfde dag terug.’ Op de herhaalde vraag van de interviewer hoeveel van de moslims in Europa de door Wilders geschetste problemen vertegenwoordigen, zegt hij: ‘Miljoenen. Tientallen miljoenen.’" Aldus het artikel "Wilders: miljoenen moslims moeten weg" in De Volkskrant van 15 juni 2009.
Klare taal van Wilders. Maar toch: nieuw is alleen dat Wilders nu de aantallen “miljoenen” noemt; het principe deportatie werd door Wilders van begin af aan, al in de tijd van de samenwerking met Burke-directeur Bart Jan Spruyt, verkondigd.
Jos de Beus zei al op 29 december 2004 in de NRC: “Wilders zei tegen De Standaard dat allochtone jongeren die zich schuldig maken aan misdadig en onmaatschappelijk handelen, zoals de bende in de Amsterdamse Diamantbuurt, bestraft moeten kunnen worden met intrekking van hun Nederlandse paspoort en afvoer naar het land van herkomst. [...] Zouden de mensen die zeggen Wilders te steunen, echt begrijpen wat hier allemaal wordt voorbereid? Mijn bezwaar is niet eens dat hij voorstellen doet die thans onhaalbaar zijn in de Nederlandse en internationale rechtsorde. Ook de bangmakerij in zijn politiek laat ik hier passeren […]. Mijn grote bezwaar is dat Wilders kiezers probeert te winnen met plannen die enkel te verwezenlijken zijn in autocratische en totalitaire staten. [...] Wie suggereert dat democratie en uitzetting van problematische minderheden verenigbaar zijn, is een extremist. Niet omdat de hoofddoekvreter de macht verovert met niet-democratische middelen, maar omdat hij, op de manier van de communistenvreter Joseph McCarthy, een beleid voorstaat dat slechts met ondemocratische spelregels en bevoegdheden tot een succes kan worden gemaakt.”
Anet Bleich in De Volkskrant van 13 juni 2009: “De vraag die dan meteen urgent aan de orde komt, luidt: is de PVV een extreem-rechtse groepering die een bedreiging vormt voor het tolerante klimaat in dit land? Volgens mij is het antwoord ondubbelzinnig ja. Als iemand dag in dag uit angstbeelden oproept over een oprukkende fanatieke islam (de 'islamisering'), tekeer gaat tegen 'Marokkaans tuig', het leger uit Afghanistan wil halen om in een Goudse achterstandswijk in te zetten, de grens wil sluiten voor moslims, de koran wil verbieden of tot het formaat van de Donald Duck terugbrengen, en aanhangers van een religie het recht wil ontzeggen die in alle vrijheid te belijden (want de islam zou zogenaamd geen godsdienst zijn, maar een ideologie), dan hebben we niet te maken met een kampioen van het vrije woord, maar met een man die anderen (leden van religieuze en nationale minderheden, oftewel: moslims, Marokkanen en Turken) fundamentele rechten wenst te ontnemen. Het idee dat deze man ooit premier zou kunnen worden - dat is zijn doel - is, denk ik, niet alleen voor mij een nachtmerrie. Maar stel dat de PVV de grootste wordt, dan moet Wilders toch formateur worden, zo zijn onze democratische spelregels immers? Dat is maar de vraag. Wanneer een kabinet-Wilders de discriminerende plannen van de PVV in praktijk zou brengen, is hier niet langer sprake van een democratie, maar van een dictatuur van de meerderheid. Een van de kenmerken van democratie is immers dat zij de rechten van minderheden respecteert.”
Onderschat Wilders niet. Hij doet nu wat ik al lang heb gevreesd: hij stelt zijn neo-liberale koers bij en wordt socialer. Hij stevent af op een sociale, veilige en warme staat voor witte Nederlanders. "Standpunten van de PVV zweven van VVD naar SP”, kopte de NRC op 13 juni 2009: “Op economisch terrein is de PVV een mix van de SP en klassiek-rechtse opvattingen. De 'gewone man' staat centraal: geen verhoging van de AOW-leeftijd, geen huurliberalisering, geen versoepeling van het ontslagrecht en extra geld voor gepensioneerden. De kilometerheffing moet niet doorgaan, want zo wordt de auto een elitair vervoermiddel. De PVV wil bonussen in het bedrijfsleven maximeren en afschaffen bij bedrijven die staatssteun krijgen. Bij bedrijven die aan het overheidsinfuus hangen moet 100 procent belasting worden geheven op de variabele beloning. De PVV is tegen de verkoop van energiebedrijven. De partij combineert die standpunten met een VVD-achtige benadering. Bijvoorbeeld handen af van de hypotheekaftrek, ook voor huizen van boven de 1 miljoen euro. Ze is voor ingrijpende lastenverlichting. De PVV wil alle reïntegratieprojecten, uitgaven aan ontwikkelingssamenwerking en kunstsubsidies afschaffen en een meldplicht invoeren voor bijstandsgerechtigden. Wilders pleitte na zijn vertrek uit de VVD voor afschaffing van het minimumloon. Maar inmiddels is de PVV van dit idee afgestapt, net als van de ideeën om een vlaktaks in te voeren en het ontslagrecht te versoepelen. De zorg is een belangrijk beleidsterrein waarop de PVV zich profileert. De partij mag zich dan afzetten tegen de 'linkse kerk', op zorggebied trekt de PVV vaak op met linkse partijen als de SP, bijvoorbeeld bij de hulp aan ouderen en gehandicapten. PVV-woordvoerder Agema geeft haar kritiek wel altijd kleuring, vooral over de 'islamisering van de zorg' en uitspraken als 'Senioren worden al jarenlang geterroriseerd door Marokkaans straattuig'. Met een motie wilde ze voor de 'geterroriseerde ouderen' uit een Utrechtse achterstandswijk een weekje Spanje regelen. In een discussie over psychiatrie legt ze niet de nadruk op het lot van de geesteszieke, maar op de beveiliging van de samenleving: 'Voor een patiënt die weigert medicijnen te slikken [...] is geen plaats.' Agema noemde geesteszieke mensen zelfs 'voorwaardelijke burgers', die alleen burger mogen heten als zij 'een commitment met de samenleving aangaan'. De PVV is ook tegen de digitale uitwisseling van medische gegevens via het elektronisch patiëntendossier. In de discussie over het rookverbod in de horeca viel op dat de PVV zich opwierp als beschermer van de horeca.”
Met het bijstellen van zijn sociaal-economische koers neemt Wilders duidelijk afstand van de liberaal-conservatieve heren van de Edmund Burke stichting die hem in het zadel hebben geholpen. Nieuw onderzoek heeft aangetoond dat de nazi’s zonder hun uitgebreid sociaal programma nergens waren geweest. Als Wilders groot wil worden, dan moet hij xenofoob én sociaal zijn; daar zit de echte “ruimte op rechts”.
Maria Trepp
Passagenproject
Dit blogje is afkomstig van de Volkskrant-website. We hebben het overgenomen omdat Trepp kort een aantal zeer verontrustende rechts-populistische ontwikkelingen blootlegt. Bij sommige van de aangehaalde citaten zijn natuurlijk wel scherpe kanttekeningen te zetten, zoals waar Anet Bleich het heeft over "het tolerante klimaat in dit land", een nationalistische mythe voor mensen die zich niets gelegen laten liggen aan de repressieve realiteit. |
|
|
maandag 15 juni 2009 |
 Deze week verschijnt het tweede nummer (juni 2009) van de Doorbraak-krant. Ook dit nummer staat weer vol informatieve artikelen en discussies, boekbesprekingen en enkele strips. Een krant met een strijdbaar links geluid. De nadruk in de tweemaandelijkse uitgave ligt op de thema’s waarop Doorbraak momenteel vooral actief is: inburgering, organizing, neo-kolonialisme en anti-fascisme. Daarnaast besteedt de krant uitgebreid aandacht aan alles wat beweegt rond racisme en migratiebeheersing. En er beweegt nogal wat. De wereld om ons heen verandert in een razend tempo. We worden al jaren geconfronteerd met het opkomende rechts-populisme en een migratiebeleid dat steeds meer over lijken gaat. En daar zijn nu nog de wereldwijde economische en ecologische crises bijgekomen. Doorbraak ziet het opbouwen van een nieuwe en vernieuwende linkse tegenkracht daarom nu als des te belangrijker. Ook daarover wordt in de krant nagedacht en bericht.
Klinkt interessant? Neem dan nu een jaarabonnement. Je ontvangt dan niet alleen de tweemaandelijkse krant, maar je steunt ook direct Doorbraak bij haar belangrijke werk. Maak 25 euro over op giro 95225 t.n.v. stichting Gebladerte te Leiden en vermeld daarbij duidelijk je naam en adresgegevens. Minima kunnen volstaan met 13 euro.
Wil je liever eerst eens kennismaken met het blad? Mail dan “kennismakingsnummer” naar
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
en we sturen je het tweede nummer gratis op. Vergeet daarbij niet je adresgegevens te vermelden.
De redactie |
|
|
vrijdag 12 juni 2009 |
 Met z’n drieën bezoeken ze het inloopspreekuur van De Fabel van de illegaal, een Leidse steungroep voor mensen zonder verblijfsvergunning. De 47-jarige Nigeriaanse man Chinua Adu voert het woord. Zijn 27-jarige vrouw Omosupe Unigwe zit er stil bij. Haar tweejarige dochtertje Gimbya vermaakt zich ondertussen met het speelgoed van het Fabel-kantoor. Adu heeft zelf wel een verblijfsvergunning, zo vertelt hij. Maar zijn vrouw en haar dochter niet. Gimbya is niet zijn eigen dochter. Maar hij is wel de vader van het tweede kind dat zijn vrouw verwacht. Unigwe is al 8 maanden zwanger.
Het gezin blijkt straatarm te zijn. Ze wonen in één kamer, zonder koelkast, zonder wasmachine, bijna zonder meubels. Ze hebben geen bedden en slapen op matrassen op de grond. Met zijn werk verdient Adu maar 850 euro per maand. Eerst had hij nog een baan van 38 uur en verdiende hij meer. Maar zijn baas gaf hem minder uren werk en daar moest hij maar genoegen mee nemen. Ander werk kan hij niet vinden. Een uitkering aanvragen heeft geen zin. Hij zou nooit een gezinsuitkering kunnen krijgen, want zijn vrouw en haar dochter zijn illegaal en hebben daar geen recht op. En een uitkering als alleenstaande valt nog lager uit dan het inkomen dat hij nu heeft. Hij heeft de kamer in onderhuur en moet daarvoor maandelijks 500 euro ophoesten. Een huurcontract heeft hij niet en huurtoeslag krijgt hij niet. “Ik betaal namelijk zwart en contant”, legt hij uit. En andere woonruimte kan hij niet krijgen. Hij heeft veel schulden en vaste lasten, samen ongeveer 270 euro per maand. De spreekuurmedewerkers kijken hem onthutst aan. “Dus dan hou je maar zo’n 80 euro per maand over, voor drie mensen?” Hij knikt vriendelijk. “En we hebben helemaal geen geld voor de baby die komt. We hebben geen bedje, geen kleertjes, niets.” Werk aan de winkel dus voor de spreekuurmedewerkers. Ze bespreken met Adu allerlei mogelijkheden om het gezin bij te staan. Zoals subsidiefondsen aanschrijven, de gemeente vragen om bijzondere bijstand, de Voedselbank vragen om eten, en een advocaat regelen die hen mogelijk nog meer kan ondersteunen in hun overlevingsstrijd.
Na afloop van het gesprek dienen de medewerkers aanvragen in bij een noodfonds en bij de Voedselbank. Maar een aanvraag doen bij de gemeente ligt veel moeilijker. Adu is bang dat de overheid ontdekt dat zijn vrouw en haar dochter illegaal zijn. Als hij bijzondere bijstand aanvraagt, dan krijgt hij waarschijnlijk thuis bezoek van een gemeente-ambtenaar die komt onderzoeken hoe zijn woonsituatie is. Moet hij zijn vrouw en haar dochter dan verstoppen? Lopen ze dan niet het risico dat ze worden opgepakt en uitgezet? Bovendien krijgt hij waarschijnlijk toch geen geld van de gemeente voor spullen die mede zijn bedoeld voor zijn vrouw en haar dochter. Want de maatschappelijke uitsluiting van mensen zonder papieren is goed georganiseerd. Maar de spreekuurmedewerkers laten het er niet bij zitten en blijven zoeken naar wegen om het gezin verder te ondersteunen.
In dit artikel zijn schuilnamen gebruikt.
Harry Westerink |
|
|
woensdag 10 juni 2009 |
 Om de PVV met succes te kunnen bestrijden is het belangrijk om een goed beeld te hebben van de achterban van de partij. Daartoe behoren niet alleen “autochtonen” uit de laag opgeleide onderklasse, maar ook hoog opgeleide ondernemers en academici. De PVV-achterban is veel gevarieerder dan vaak gesuggereerd wordt.
In de media en ook bij discussies in linkse kringen gaat men er vaak vanuit dat die achterban bestaat uit boze laag opgeleide “autochtonen” die voornamelijk uit achterstandswijken in de grote steden komen en die zich bedreigd zeggen te voelen door “de moslims” in hun omgeving. Het zou gaan om domme en racistische kiezers die eerst op Pim Fortuyn hebben gestemd en daarna op Geert Wilders. Nu tiert racisme inderdaad welig in de witte onderklasse, maar dat is in andere lagen van de samenleving niet anders. Overal moet het bestreden worden. Anti-racisme moet daarbij wel samengaan met het serieus nemen van de problemen van de “autochtone” onderklasse, zoals armoede, werkloosheid, beroerde huisvesting, en verslechterende zorg en onderwijs. |
|
Lees meer...
|
|
|
vrijdag 05 juni 2009 |
 Als onderzoeker levert Guno Jones kritiek op ongelijkwaardig burgerschap, het etnische nationalisme, de inburgeringsplicht, en de termen “allochtoon” en “autochtoon”. Een ontmoeting met een bevlogen en bedachtzame antropoloog.
Jones doet bij de faculteit geesteswetenschappen van de Universiteit van Amsterdam onder meer onderzoek naar het erfgoed van de Tweede Wereldoorlog. Op uitnodiging van het 5 mei comité Amsterdam Zuidoost hield hij ter gelegenheid van bevrijdingsdag onlangs de eerste Maduro-lezing. Met die lezingencylcus wil het comité in herinnering brengen dat in Nederland en elders in de wereld ook Antilliaanse en Surinaamse Nederlanders hebben gestreden tegen het fascisme. In zijn lezing ging hij in op “het contrast tussen de algemene bekendheid van Madurodam en de relatieve onbekendheid van George Maduro naar wie Madurodam genoemd is. Iedereen kent Madurodam (toeristen krijgen voorgehouden dat Madurodam ‘typical Dutch’ is: ze maken foto’s, gaan naar huis en zeggen dan: ‘This is typical Dutch’), maar weinig mensen zijn bekend met het verzetswerk van de Antilliaanse Nederlander Maduro. Dat contrast is een metafoor voor de plaats van Surinaamse en Antilliaanse Nederlanders in de naoorlogse Nederlandse herinneringscultuur.” |
|
Lees meer...
|
|
|
woensdag 03 juni 2009 |
 “Wat te doen met het moslimfundamentalisme?” Over die vraag organiseert de Doorbraak-krant een discussie. Eind 2008 gaf Doorbraak zelf het startsein met het artikel “Doorbraak tegen het moslimfundamentalisme”. In Doorbraak-krant nr. 1 reageerden Peter Storm en Mehmet Kirmaci . Nu is de beurt aan Peter Drucker.
Doorbraak heeft me uitgenodigd om te reageren op de discussie over het moslimfundamentalisme, vooral vanuit een anti-patriarchale invalshoek. Ik vind in feite dat zo'n perspectief het reactionaire en utopische karakter van het moslimfundamentalisme duidelijk laat zien. Utopisch, omdat het gebruik van een geloofssysteem uit het zevende eeuwse Arabië als model voor de samenlevingen van de eenentwintigste eeuw gedoemd is tot mislukken. Wat homoseksualiteit betreft, bijvoorbeeld, ontbreken begrippen als homoseksuele personen of homoseksuele relaties simpelweg in de koran. Het boek heeft het alleen over “liwat”, wat “sodomie” betekent: het neuken van een man door een andere man. Door die passages te lezen als verboden op homoseksuele relaties en handelingen in het algemeen, dragen “orthodoxe” moslims - en dus ook moslimfundamentalisten - bij aan het opleggen van een heteroseksuele norm aan het Midden-Oosten, waar deze norm als zodanig pas in de negentiende eeuw is ontstaan. En aan bijvoorbeeld Marokkaanse Nederlanders, terwijl deze heteroseksuele norm 40 jaar geleden ook in Marokko nog niet volledig ‘ingeburgerd’ was. |
|
Lees meer...
|
|
|
zondag 31 mei 2009 |
 “Ik vind dat ze allemaal straatterroristen zijn. Buitenlanders die netjes werken, heb ik geen moeite mee. Maar ik vind dat die straatterroristen het land uitgezet moeten worden. Jah… maar dat mag ik niet zeggen.” Waarom zeggen veel mensen toch alles wat ze denken, om er vervolgens nog even achter te plakken: “Jah… maar dat mag ik niet zeggen”? Dat komt omdat de kracht van het verhaal juist in die laatste zin zit: “Jah… maar dat mag ik niet zeggen”. Deze zeer simpel klinkende zin is eigenlijk erg diep en filosofisch. We zouden ons in elk woord moeten verdiepen, zodat het geheel duidelijk wordt.
Jah. Dit woord kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden. De spreker lijkt zijn voorgaande zinnen te willen benadrukken: “Je hoort het goed, dat heb ik gezegd. Want ik heb schijt aan jullie”. Maar je zou het ook andersom kunnen zien, namelijk: “Want jullie hebben schijt aan mij”. We zouden het eerder moeten zien als een en/of-situatie. Een andere interpretatie is dat de spreker hiermee zegt: “Ik ben logisch en alles wat jullie nu gaan zeggen is onlogisch”. Het gaat dan niet om een tweestrijd, maar om de derden, namelijk het publiek. “Jah” is meer bedoeld voor het publiek: “Ik heb gelijk en zij hebben ongelijk”.
Maar. Dit is een tegenstelling. Hiermee bedoelt de spreker: ik ben in tegenstelling tot jullie zus en zo. Ik ben anders dan jullie. En dat zus en zo en anders is contextgevoelig. Wat wil het publiek horen, hoe krijg ik het publiek zo ver dat ze achter mij gaan staan. De spreker benadrukt dat het op deze manier niet werkt, en dat hij het anders gaat doen. Hij is anders, en de rest is allemaal hetzelfde. Bij de anderen werkt het niet, bij hem gaat het wel werken.
Dat. In dit geval verwijst dit woord naar al het voorafgaande dat gezegd is. Dat klopt eigenlijk niet, omdat het onwaar is. Want niet alles dat gezegd is, mag niet niet gezegd worden. Hiermee wekt de spreker de indruk dat hij niets mag zeggen en dat alles wat hij zegt eigenlijk niet hoort. Dat anderen dus eigenlijk vinden dat hij er niet bij hoort en dat iedereen tegen hem is, dat iedereen een vijand van hem is. Op deze manier heeft de spreker dus geen vrienden en hij vraagt indirect aan het publiek: “Willen jullie mijn vriend worden?”.
Mag. Dat woord bepaalt hier de machtposities. Ik mag dat niet. Dus jullie bepalen dat ik dat niet mag. Jullie zijn diegenen die alles bepalen. Jullie hebben meer macht dan ik. Ik zit in een underdogpositie. Daarnaast zegt de spreker ook: hoewel ik in een underdogpositie zit en jullie de macht hebben, heb ik het toch allemaal gezegd. Dus ik heb lef. Ik durf alles. Ik ben nergens bang voor. Ik doe het gewoon. Ik ben sterk. Dit is ook bedoeld voor het publiek. “Kijk en zie: ik ben niet bang, zie mijn spierballen. Ik ben sterk en laat me niet zomaar aan de kant zetten. Precies wat jullie nodig hebben”.
Ik. Hiermee zet de spreker zichzelf centraal. Ik doe dit. Zie mij. Ik ben degene die het voor elkaar gaat krijgen. De spreker zegt eigenlijk dat niets hem boeit en dat het alleen maar gaat om hem. Alles draait om hem. Hij kan doen wat hij wil. Hij heeft zelfs schijt aan de mensen die achter hem staan. Die worden misbruikt zodat hij er beter op kan worden. Vrienden heeft hij niet. Slechts netwerken.
Niet. Hiermee creëert de spreker een negatieve sfeer. Hij wil dat mensen boos blijven. Niet lachen. Altijd het negatieve zien en dat benadrukken, zodat hij ermee kan spelen. Dit niet, dat niet, alles is niet. Het gaat fout. Het gaat slecht. Het is nooit wel. Het is altijd niet.
Zeggen. Met dit laatste woord wil de spreker zeggen dat hij veel zegt. Hier heeft de spreker behoefte aan, omdat hij eigenlijk veel praat, maar niets zegt. Dus moet benadrukt worden dat hij wel wat zegt. In werkelijkheid zegt hij niets. En dat weet hij ook. Maar hij denkt dan: “Jah… maar dat mag ik… niet zeggen”.
Cihan Ugural |
|
|
donderdag 28 mei 2009 |
 De schoonmakers op Schiphol hebben gewonnen! Zoals in vele media bericht werd, hebben ze door de handen ineen te slaan een betere reiskostenvergoeding, vast werk en het alsnog uitbetalen van een gestolen bonus afgedwongen. Bovendien beginnen de bazen deze harde werkers nu eindelijk met respect te behandelen en worden er vakbondsfaciliteiten en prettige en schone kantines gerealiseerd.
Maar de grootste overwinning is wel de groei van de kracht van de schoonmakers op Schiphol. Anderhalf jaar geleden waren bij acties van de vakbond van schoonmakers op Schiphol de ondersteunende activisten, waaronder die van Doorbraak, nog in de meerderheid. Nu worden de acties, die begin april escaleerden in vier dagen staken, gedragen door de schoonmakers zelf. |
|
Lees meer...
|
|
|
Het rechts-populisme is stevig in opkomst sinds het begin van deze eeuw. Een korte analyse van een aantal kenmerkende eigenschappen van die politieke stroming, en drie aanzetten tot denken over verzet tegen alle Fortuyns, Verdonken en Wildersen.