|
dinsdag 05 januari 2010 |
Door Tim Looten. Meer strips in deze reeks vind je op maroc.nl. |
|
|
dinsdag 05 januari 2010 |
 Onderzoeker Henk van Houtum heeft meerdere kritische boeken en artikelen geschreven over grenzen. "Ik zou wensen dat er een solidariteit tot stand komt die verder reikt dan het beperkte blikveld van de nationale grenzen, en waarin ieder individu, ongeacht afkomst, gelijke ontplooiingskansen krijgt. Het geluk of ongeluk waar precies je geboren bent, zou niet moeten bepalen wat je overlevings- of ontwikkelingskansen zijn", aldus de hoofddocent Geopolitiek en Politieke Geografie van de Radboud Universiteit Nijmegen. Een interview.
Je bent hoofd van het Nijmegen Centre for Border Research. Met welk doel is dat opgezet?
Van Houtum: "Samen met een collega ben ik in 1998 het centrum begonnen. Als groep willen we allen het fenomeen grenzen beter begrijpen. En wel in al zijn facetten. Dat kunnen grenzen zijn tussen wijken of buurten, grenzen tussen naties of tussen bijvoorbeeld de EU en haar buren, of tussen de VS en Mexico. Zelf onderzoek ik vragen als: waarom maken we grenzen? Voor wie en met welke gevolgen voor onszelf en anderen? Waarom hebben bepaalde mensen toegang en anderen niet, en op basis waarvan?"
Tegenwoordig roepen steeds meer politieke partijen op om de grenzen meer te sluiten. Hoe reëel is dat?
"Dat is politiek voor de bühne. Want hoe nauwer je het legale migratiekanaal maakt, hoe groter het illegale kanaal per definitie wordt. Migratiewensen blijven er toch. Dus je creëert je eigen illegaliteitsproblematiek. Maar wellicht belangrijker nog: het is een beleid dat zichzelf uiteindelijk vernietigt omdat het alleen maar meer controle en dwang oproept. Want hoe meer de grenzen worden gesloten uit angst voor verlies van vrijheid, hoe groter het verlies van vrijheid zal zijn, waartegen juist bescherming werd gezocht. En hoe groter de angst zal zijn. Dat is het boemerang-effect van volledig gesloten grenzen. Het neemt niet de angst weg, maar construeert juist paranoia." |
|
Lees meer...
|
|
|
maandag 04 januari 2010 |
 Volgende week debatteert de Tweede Kamer over het wetsvoorstel dat het mogelijk maakt om aanvragen voor verblijfsrecht af te wijzen om de enkele reden dat de aanvrager illegaal in Nederland verblijft. Eens illegaal, altijd illegaal dus. Het voorstel dreigt de toch al zo beroerde positie van mensen zonder papieren nog verder te verslechteren door hen elke kans te ontnemen om ooit nog een verblijfsvergunning te krijgen. Staatssecretaris van Justitie Nebahat Albayrak probeert om deze wetswijziging zo snel mogelijk door het parlement te loodsen. Dat mag niet gebeuren, vinden zelforganisaties van illegalen en allerlei steungroepen, waaronder ook Doorbraak. Zij roepen op tot een breed protest tegen dit wetsvoorstel.
Het wetsvoorstel is niet alleen in strijd met internationale mensenrechtenverdragen, maar stigmatiseert en criminaliseert illegalen ook door hen te straffen voor het systeem van maatschappelijke uitsluiting dat de overheid sinds het begin van de jaren 90 heeft opgebouwd. Eerst heeft de overheid mensen illegaal gemaakt, en nu dreigt die overheid illegaal verblijf als argument te gaan inzetten om verblijfsaanvragen te kunnen afwijzen. Het voorstel is een gevaarlijke stap in de richting van de algehele strafbaarstelling van illegaal verblijf. Zo voert Albayrak de druk verder op om ongewenste migranten het land uit te kunnen schoppen.
Doorbraak roept iedereen op om te protesteren tegen het wetsvoorstel. Dat kan bijvoorbeeld door een reactie te sturen naar leden van de Tweede Kamer. Je kunt daartoe de onderstaande tekst gebruiken, of je eigen tekst. De mailadressen van de Kamerleden vind je eveneens hieronder. Hoe meer mensen protesteren, hoe groter de kans dat het wetsvoorstel wordt verworpen.
Harry Westerink
Mariët van Bommel
(voorbeeldbrief)
Onderwerp: Kamerstuk 31549 (wijziging Vreemdelingenwet)
Geacht Tweede Kamerlid,
Ik verzoek u hierbij om tegen de voorgestelde wijziging van art. 16 van de Vreemdelingenwet 2000 te stemmen. Dit wetsvoorstel maakt het mogelijk om aanvragen voor verblijfsrecht af te wijzen om de enkele reden dat de aanvrager illegaal in Nederland verblijft. Dat is niet alleen in strijd met allerlei internationale mensenrechtenverdragen, maar stigmatiseert en criminaliseert mensen zonder verblijfsrecht, onder wie kinderen, zieke mensen, mensen die een gezin willen vormen, slachtoffers van mensenhandel, slachtoffers van eerwraak en huiselijk geweld, en vluchtelingen die om welke reden dan ook niet kunnen of willen terugkeren naar hun land van herkomst. Als dit wetsvoorstel wordt aangenomen, dan zouden zij nooit meer verblijfsrecht kunnen krijgen.
Het wetsvoorstel betreft een "kan"-bepaling. Het biedt een mogelijkheid om verblijfsaanvragen af te wijzen op grond van illegaal verblijf, dus geen verplichting. Maar dat mag geen reden zijn om te denken dat het allemaal wel meevalt. Ten eerste mogen verblijfsaanvragen principieel gezien nooit worden afgewezen om de enkele reden dat de aanvrager illegaal is. Dat doet namelijk in het geheel geen recht aan de persoonlijke omstandigheden en de maatschappelijke positie van de aanvrager. Ten tweede blijkt uit het antwoord van staatssecretaris Albayrak op vragen uit de Tweede Kamer dat zij illegaal verblijf opvat als "verstoring van en derhalve inbreuk op de maatschappelijke orde en daarmee ook de openbare orde in ruime zin". Het wetsvoorstel dient naar mijn mening aangemerkt te worden als een gevaarlijke stap in de richting van algehele strafbaarstelling van illegaal verblijf. Uit het antwoord van Albayrak spreekt de intentie om de tegenwerping "illegaliteit" over de hele linie te gaan toepassen, dus niet als uitzondering. Juist het niet toepassen van de tegenwerping zal een uitzonderingsgeval worden, zo vrees ik.
Het wetsvoorstel is naar mijn mening dan ook onrechtvaardig, onwenselijk, onjuist en onrechtmatig.
Graag ontvang ik een reactie van u op mijn verzoek om het wetsvoorstel af te wijzen.
Met vriendelijke groet,
(Je naam)
(Mailadressen van Kamerleden van de Vaste Kamercommissie voor Justitie, waar ook vreemdelingenrecht onder valt.)
SP:
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
,
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
,
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
,
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
GroenLinks:
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
CDA:
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
,
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
,
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
,
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
,
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
,
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
PvdA:
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
,
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
,
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
,
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
,
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
D66:
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
CU:
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
PvdD: zie: www.partijvoordedieren.nl/content/view/209 |
|
|
maandag 04 januari 2010 |
 Eind oktober 2009 bracht de Nationaal Rapporteur Mensenhandel alweer haar zevende rapport uit. Jaarlijks doet ze verslag over de aanpak van mensenhandel, waarbij ze over het algemeen enkele harde noten kraakt richting overheid. Haar aandachtspunten verschillen per rapport, maar jaarlijks klaagt ze erover dat de mensenrechten van de slachtoffers onvoldoende gewaarborgd zijn. En dat heeft alles met het migratiebeleid te maken.
Bij de presentatie van haar rapport gaf rapporteur Corinne Dettmeijer aan wat de essentie van de aanpak van mensenhandel moet zijn: preventie, de bestraffing van daders en de bescherming van slachtoffers. In de praktijk schort het daar flink aan.
Mensenhandel is een vorm van zware en goed georganiseerde criminaliteit. De opsporing ervan heeft grote prioriteit in Nederland en steeds meer andere EU-landen. De handel gaat vaak over landsgrenzen heen en vergt daarom een internationale aanpak. Er is de EU-lidstaten veel aan gelegen om deze criminaliteit op te sporen en aan te pakken, maar ook om ongewilde migratie naar het rijke Westen te voorkomen. |
|
Lees meer...
|
|
|
vrijdag 01 januari 2010 |
.jpg "Geen noodopvang") Volgens het bestuursakkoord over de pardonregeling moeten alle gemeentelijke noodopvangen voor afgewezen vluchtelingen per 1 januari 2010 gesloten zijn. Tot voor kort hield staatssecretaris van Justitie Nebahat Albayrak bij hoog en laag vol dat deze datum gehaald zou gaan worden. Op 19 november 2009 liet ze echter voor het eerst weten dat dit “wel eens niet het geval zou kunnen zijn”, tot grote frustratie van de rechtse partijen.
De pardonregeling van 2007 heeft bijna 28 duizend vluchtelingen aan een verblijfsvergunning geholpen. Die hadden voor 1 april 2001 asiel aangevraagd, maar eerder geen verblijfsrecht gekregen. Velen hadden lang rondgezworven en nog wel een nieuwe verblijfsaanvraag ingediend. Ze verbleven dus rechtmatig in Nederland, maar hadden volgens de overheid daarmee geen recht op onderdak of inkomen. Lokale steungroepen vingen de vaak sterk verpauperde vluchtelingen op, die anders op straat hadden moeten leven. Deze organisaties, die in de jaren 90 vaak waren opgezet vanuit kerken of de linkse actiebeweging, werden anno 2007 vooral gesubsidieerd door gemeenten. Daarmee gingen die lijnrecht in tegen het opvangbeleid van de rijksoverheid, voor wie dat een doorn in het oog was. |
|
Lees meer...
|
|
|
woensdag 30 december 2009 |
 Op 17 augustus 1945 riepen anti-koloniale vrijheidsstrijders onder leiding van Ahmed Soekarno de onafhankelijkheid van Indonesië uit. Pas na een bloedige koloniale oorlog en onder druk van de VS erkende Nederland vier jaar later, op 27 december 1949, Indonesië als soevereine natie. En pas in 2005 liet de toenmalige minister Ben Bot van Buitenlandse Zaken de Indonesiërs weten dat ook de Nederlandse staat de datum van 17 augustus 1945 heeft “aanvaard” als de officiële onafhankelijkheidsdatum van Indonesië. Onlangs riep een aantal opiniemakers en wetenschappers Nederland publiekelijk op om verder te gaan dan deze late spijtbetuiging. Nederland zou de Indonesische onafhankelijkheid in 1945 “volledig” moeten “erkennen”. Maar dat wil de regering niet.
Dit debat over de verwerking van het koloniale verleden draait om de vraag wie het recht heeft om te bepalen wanneer een kolonie onafhankelijk wordt. Is dat de kolonisator of de gekoloniseerde? Lange tijd ging de Nederlandse staat uit van het koloniale standpunt dat de kolonisator uiteindelijk moet beslissen over de vrijheid van de gekoloniseerde. Pas 60 jaar later aanvaardde Nederland schoorvoetend het zelfbeschikkingsrecht van de Indonesiërs in 1945.
Het verschil tussen “aanvaarden” en “erkennen” lijkt subtiel, maar is tegelijk uiterst belangrijk. Als de Nederlandse regering zoveel jaar later alsnog erkent dat Indonesië al in 1945 een soevereine natie was, dan blijkt Nederland tussen 1945 en 1949 een onafhankelijk land te hebben bezet en een groot aantal staatsburgers van dat land over de kling te hebben gejaagd. Dat kan niet alleen leiden tot ernstige schade aan het nationalistische Nederlandse zelfbeeld, maar ook tot schadeclaims van mogelijk miljarden euro's door Indonesiërs en de Indonesische staat.
Nederland heeft Indonesië de onafhankelijkheid niet gegeven, maar Indonesië heeft die met bloed, zweet en tranen bevochten. Aan Indonesische zijde vielen in die vrijheidsstrijd ongeveer 150 duizend doden, onder wie 431 mannelijke inwoners van het dorp Rawagedeh, zo'n 100 kilometer van de huidige hoofdstad Jakarta. Daar maakten Nederlandse militairen zich op 9 december 1947 schuldig aan een gruwelijke massamoord. Nooit is er iemand veroordeeld voor dit bloedbad. Onlangs heeft een aantal Indonesiërs de Nederlandse staat hiervoor alsnog aangeklaagd. Acht nog levende weduwen van vermoorde mannen en één mannelijke overlevende hebben een schadeclaim ingediend, samen met de stichting Comité Nederlandse Ereschulden, die de belangen van de Indonesische slachtoffers behartigt. Het is voor de eerste keer dat Indonesiërs de Nederlandse staat dagvaarden wegens oorlogsmisdaden die zijn begaan tussen 1945 en 1949. Het comité ontvangt geen enkele vorm van subsidie voor dit belangwekkende proces. Tot nu toe betalen de bestuursleden van de stichting alles uit eigen zak. Daarom roept het comité iedereen op om geld over te maken op rekeningnummer 131928341 t.n.v. stichting KUKB te Heemskerk o.v.v. “donatie proceskosten”. Steun deze anti-koloniale actie!
Harry Westerink |
|
|
dinsdag 29 december 2009 |
 Sukran en Mikila zijn beiden domestic worker. Opvallend in hun verhalen is de vaak bijzonder persoonlijke relatie die ze onderhouden met hun werkgevers. Dat is een van de belangrijke kenmerken van het werk van de domestic workers. Ze verrichten hun werk ergens tussen de privé- en de publieke sfeer in. Maar ook huishoudelijk werkers zouden een beroep moeten kunnen doen op formele arbeidsrechten.
In Doorbraak-krant nummer 3 kwam Lisa Mendiola aan het woord, een domestic worker zonder verblijfsvergunning. Ze is medeoprichtster van de organisatie United Migrant Domestic Workers (UMDW), een zelforganisatie van migranten die strijdt voor werkvergunningen, verblijfsrecht en respect. Mendiola onderstreepte het belang van een goede en vooral persoonlijke werkrelatie met haar werkgevers. Maar juist dat persoonlijke karakter is een van de oorzaken waardoor er weinig erkenning is voor het werk. De meestal vrouwelijke werkgevers nemen het niet als professioneel werk waar, en ze zien zichzelf dan ook niet als werkgever. Dat leidt tot een aantal problemen rond de rechten van domestic workers.
Gaatjes vullen
Huishoudelijk werk is een van de oudste vormen van betaalde arbeid. De International Labour Organisation (ILO) definieert het werk enigszins vaag als "huishoudelijke taken verricht als een economische activiteit in het huishouden van een derde persoon". Een concrete omschrijving van de taken is moeilijk te geven omdat het er veel zijn en ze vaak tegelijkertijd uitgeoefend worden. Een kinderoppas kan ook af en toe schoonmaken, en andersom. In tegenstelling tot wat eerder verwacht werd, is dit type werk niet in de loop van de twintigste eeuw uit westerse maatschappijen verdwenen. De vraag ernaar is de laatste jaren juist weer flink toegenomen. Volgens een studie van de vakbond CNV maken in Nederland 1,2 miljoen huishoudens gebruik van een hulp, en zeer waarschijnlijk zijn dat er nog meer. De oorzaken van de toename liggen onder meer in de gegroeide arbeidsparticipatie van vrouwen, de nog steeds ongelijke verdeling van de huishoudelijke taken in gezinnen, het tekort aan publieke voorzieningen voor kinderen en ouderen, maar zeker ook in het voor velen betaalbare aanbod aan domestic workers. Hun diensten zijn relatief goedkoop vanwege hun precaire situatie. Het werk wordt vaak informeel verricht door vrouwen met een achtergrond van migratie. En huishoudelijk werk is meestal de enige keuze die voor deze vrouwen open ligt, zo benadrukken ook Sukran en Mikila. |
|
Lees meer...
|
|
|
donderdag 24 december 2009 |
 Er is weer veel gebeurd de afgelopen maand. De Nederlandse staat stond voor de rechter vanwege discriminerende maatregelen tegen mensen met een Iraanse achtergrond, in Kopenhagen werd een nutteloos klimaatakkoord gesloten, de FNV-top gaf haar verzet tegen een pensioensleeftijd van 67 jaar op, en treinen, trams en vliegtuigen lagen stil vanwege de sneeuw. Toch hadden mensen nog tijd om zich druk te maken over de echt cruciale ontwikkelingen in onze samenleving: over het kopvod van Sinterklaas, over kerstbomen en over de Kerstman.
Eigenlijk vind je amper nog mensen die Sinterklaas of kerstmis als serieuze of zelfs maar religieuze feesten bekijken. Veel vreten en spullen kopen, daar lijkt het vooral om te draaien. Maar als er zich een mogelijkheid voordoet om “buitenlanders”, “allochtonen” of moslims af te kraken, dan blijkt Nederland ineens diep gelovig. Het begon allemaal eind november 2009 met de mijter van Sinterklaas. De Amsterdamse gemeente had besloten om het kruis op zijn mijter te vervangen door de drie Amsterdamse Sint Andries-kruisjes (overigens ook christelijke symbolen). Blijkbaar om het niet-christelijke deel van de Amsterdamse bevolking niet voor het hoofd te stoten. Al snel bleek dat men de verandering maar beter niet had kunnen doorvoeren. Want waar het eerder niemand was opgevallen of er een kring of een krul op de mijter zat, werd het ontbrekende kruis nu ineens verheven tot een symbool van alles dat goed, fatsoenlijk en vooral Nederlands is. En in de Tweede Kamer riep men op tot het het behoud van een "typisch Nederlands feest als Sinterklaas“.
De pepernoten waren nog nauwelijks verteerd of we werden alweer opgeschrikt door de Haagse kerstboomrellen. De Haagse Hogeschool was bang dat moslimstudenten zouden schrikken van een kerstboom en om dat te voorkomen werden er in plaats van een boom gewoon wat lampjes opgehangen. Maar dat pikten de monoculturalisten in Den Haag niet. Weer werd de landelijke politiek erbij gehaald. Minister Plasterk moest uitleggen dat we helaas niet in Noord-Korea wonen en dat zijn macht dermate beperkt is dat hij de Hogeschool niet kan dwingen om een boom te kopen. Hoe graag hij dat ook zou willen. Jammer, anders hadden we misschien nog een referendum kunnen houden over de kleur en grootte van de kerstballen die er aan zo’n boom behoren te hangen.
En waar net de kerstboom nog symbool stond voor “de Nederlandse cultuur” of zoiets, werd vervolgens de Kerstman ontmaskerd als de grootste infiltrant in Nederland sinds de Tweede Wereldoorlog. Want de Kerstman is Amerikaans en als gevolg daarvan hoogstwaarschijnlijk Joods. En daar moeten we mee opletten. Stiekem is deze Amerikaan namelijk begonnen de plek van de oerhollandse Sinterklaas in te nemen. Daar kwam het extreem-rechtse groepje “Keuringsdienst van Normen en Waarden” achter, om vervolgens in Noordwijk actie te gaan voeren tegen de Kerstman. Gelukkig, want anders leven we straks in een land waar een dikke oude man in een rood pak rondloopt die ons cadeautjes brengt in plaats van een dikke oude man in een rood pak die… eh… nou, te ingewikkeld gedacht. Laten we het kort houden: Sinterklaas goed, Santa Claus slecht.
Nu is de vraag: wat is het ergst? Het feit dat mensen zo overtuigd zijn van de juistheid van hun eigen vooroordelen dat ze denken dat elke moslim die een boom met lichtjes erop tegenkomt, naar huis rent en een bom gaat bouwen? Of het feit dat mensen diezelfde boom met lichtjes vervolgens benoemen tot het ene absolute symbool van hun identiteit die bedreigd wordt door buitenlandse infiltranten? Ik heb nog nooit een zogenoemde “allochtoon” horen klagen over een kruisje of een kerstboom. Mensen klagen terecht over racistische politieagenten, whites-only uitzendbureaus en belachelijke inburgeringsprogramma's. Maar ja, dat zijn “gevoelige onderwerpen”, dus daar gaan we maar niet over praten. Liever houden we ons bezig met kerstbomen, kruisjes en dikke mannen met cadeautjes. Want ja, Nederland is een tolerant land en kerst het feest van de liefde. Toch?
Gregor Eglitz |
|
|
woensdag 23 december 2009 |
 Hier een samenvatting van een discussiestuk van de Anarchistische Anti-deportatie Groep Utrecht (AAGU) over hoe vorm te geven aan de strijd tegen migratiebeheersing. Daaronder een reactie van Doorbraak.
De enige keuze: inzet voor open grenzenEr zijn in Nederland veel (lokale) groepen die zich bezighouden met de ondersteuning van vluchtelingen. Op het eerste gezicht lijkt dat allemaal heel mooi, maar we vragen ons regelmatig af wat diverse organisaties en groepen bezielt in de keuzen die zij maken. Waarom samenwerken met Justitie? Waarom meewerken aan 'vrijwillige' terugkeer? Waarom zwijgen over misstanden? Waarom niet pleiten voor het onvoorwaardelijke recht om te blijven voor alle vluchtelingen?
We twijfelen over het algemeen niet aan de goede bedoelingen van de betreffende mensen. Maar te vaak zien wij goedbedoelende mensen in de praktijk optreden als apologeten, legitimeurs of verlengstukken van het huidige vluchtelingenbeleid en de (justitiële) uitvoering daarvan. Al dan niet bewust laten ze zich inzetten om daaraan een 'humaan' gezicht te geven en tegelijkertijd de vluchtelingen kalm te houden. Wie haar of zijn inzet beperkt tot het bepleiten van een 'humanisering' van het beleid of van detentie-omstandigheden, of meent er goed aan te doen om mensen te helpen bij 'vrijwillige' terugkeer, die belandt al snel in het vaarwater van overleg en samenwerking met Justitie en aangrenzende instanties. Een consequente inzet voor de rechten van vluchtelingen kan volgens ons maar tot één keuze leiden: de inzet voor open grenzen en het recht op vrijheid van beweging voor iedereen, en daarmee voor de onvoorwaardelijke afwijzing van het huidige vluchtelingenbeleid en alle instanties die zich bezighouden met de uitvoering daarvan.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Doorbraak en