|
maandag 07 december 2009 |
 In 2009 was Iran veel in het nieuws vanwege de gestolen verkiezingen en de daaropvolgende massale demonstraties en rellen. De fundamentalistische regering van Iran heeft de macht stevig in handen, maar weet toch niet te voorkomen dat van onderop steeds opnieuw golven van verzet opkomen. In zijn boek “Een ander Iran”, geschreven voordat de recente protesten uitbraken, laat Peyman Jafari zien dat het democratische en linkse verzet in Iran een lange strijdbare geschiedenis heeft. Een geschiedenis die niet erg bekend is in het westen.
In zijn eerste hoofdstukken beschrijft Jafari de opkomst van Perzië, het huidige Iran, en de ontmoeting met het Westen en Rusland. Het leeuwendeel van zijn boek gaat echter over de twintigste eeuw. Iran blijkt een heel dynamisch land, waarin revolutie en reactie elkaar snel opvolgen. Aan het begin van de twintigste eeuw was er een sjah aan de macht die het alleenrecht op de exploitatie van olie aan de Engelsen verkocht. Hij sloot ook grote leningen af om al zijn buitenlandse reizen te kunnen betalen. Daardoor verslechterden de levensomstandigheden van veel Iraniërs. Dat leidde in 1905 tot de Constitutionele Revolutie die onder andere geïnspireerd was door de eerste Russische Revolutie in datzelfde jaar. Er werd een parlement ingesteld, maar in de jaren daarop werd het democratiseringsproces weer teruggedraaid. Na de Tweede Wereldoorlog ontstond er weer een nieuwe democratische golf, maar ook die werd om zeep geholpen, dit keer door Engeland in samenwerking met de VS. Die installeerden een nieuwe sjah, die op zijn beurt weer verdreven werd tijdens de revolutie van 1979. Een revolutie die gaandeweg overgenomen werd door de reactionaire moslimfundamentalisten die een eigen dictatuur stichtten.
Dit keer hebben de westerse machten duidelijk veel minder grip op de contrarevolutie. Dat maakt het een stuk minder overzichtelijk, zeker voor anti-imperialisten. Jafari, zelf lid van de Internationale Socialisten, lijkt in het boek terecht afstand te nemen van zowel de buitenlandse machten die zich steeds in het land willen inmengen, als van het fundamentalistische regime dat vooral de eigen bevolking terroriseert. Volgens hem zijn de westerse verhalen over de Iraanse nucleaire dreiging overtrokken, maar dat betekent zeer zeker niet dat hij gediend is van president Ahmedinejad en zijn antisemitisme. Met "Een ander Iran" heeft Jafari een zeer leesbare people's history van Iran afgeleverd. Een aanrader voor iedereen die behoefte heeft aan het achtergrondverhaal van de huidige Iraanse opstand.
"Een ander Iran”, Peyman Jafari. Uitgeverij: Ambo, € 17,95. ISBN: 9789026321917.
Roel Nagel |
|
|
dinsdag 01 december 2009 |
 Op donderdag 3 december 2009 vindt in Utrecht de Nederlandse première plaats van de film “Read the masks. Tradition is not given”, gemaakt door de kunstenaars Annette Krauss en Petra Bauer. De première heeft wegens het beperkte aantal zitplaatsen een besloten karakter.
De film maakt deel uit van het al langer durende project van de kunstenaars over het fenomeen van Zwarte Piet in het Sinterklaasfeest. Ze leveren kritiek op zijn rol van dommige en olijke zwarte knecht, een racistisch clichébeeld dat stamt uit de tijd van de blackface-traditie in de VS. Daar is die stereotypering van zwarte mensen inmiddels al lang verdwenen, mede door de strijd van de zwarte burgerrechtenbeweging.
In Nederland echter is het juist een taboe om kritiek te leveren op de racistische figuur Zwarte Piet. Dat hebben ook Krauss en Bauer ondervonden toen ze in 2008 een ludieke protestmars tegen Zwarte Piet wilden organiseren. Die mars werd afgelast wegens de vele rechts-populistische scheldpartijen tegen hen, tegen Doorbraak en tegen het Eindhovense Van Abbemuseum. In dat museum namen de kunstenaars deel aan de expositie “Be(com)ing Dutch”.
Aan de totstandkoming van de film hebben ook Doorbraak-activisten meegewerkt. Doorbraak is van plan om in de loop van 2010 tijdens een of meerdere bijeenkomsten de film ook te gaan vertonen.
Harry Westerink |
|
|
dinsdag 01 december 2009 |
 Wilders´ eigen huisdronkaard Hero Brinkman heeft in november 2009 de PVV-defensienota gepresenteerd. Daarin staat dat de partij wil bezuinigen op het militaire apparaat. Wil nu ook rechts opeens het leger leger maken?
De nota bevat de PVV-visie voor het Tweede Kamerdebat op woensdag 2 december 2009 over de defensiebegroting. Ideeën over het bezuinigen op en het inkrimpen van het leger komen meestal van de linkerzijde van het politieke spectrum. In de media wordt dan ook verrast gereageerd op het zogenaamde progressieve voorstel van de rechtse en conservatieve partij. Er wordt al een link gemaakt met de SP die ook voor inkrimping van het militaire apparaat is.
De PVV pleit echter niet zozeer voor inkrimpen, maar voor een andere taak waarbij het leger en de politie samengevoegd worden om de binnenlandse ‘veiligheid’ te vergroten. Het inzetten van het leger voor binnenlandse repressie is vooral het terrein van dictators, fascisten en militaire junta’s. Hoewel natuurlijk elke staat het leger achter de hand houdt voor situaties waarin politie-inzet onvoldoende blijkt om de binnenlandse orde te handhaven. Zo liet de Nederlandse overheid bijvoorbeeld begin jaren 80 bij ontruimingen van kraakpanden tanks aanrukken, en krijgt het Italiaanse leger momenteel ook een steeds grotere rol op straat. Voormalig agent Brinkman ziet er ook wel brood in. “Over het algemeen is de PVV van mening dat defensie zich teveel richt op het geïntegreerde buitenlandbeleid en dat er meer geld vrij moet komen voor de nationale aspecten van het defensiebeleid.” De partij is tegen de EU en een Europees leger. Wilders en Brinkman willen dat Nederland zich terugtrekt uit Afghanistan en dat de NAVO alleen nog maar mag bestaan uit de West-Europese landen en Noord-Amerika. Tegen kapitalistische projecten als de NAVO, de EU en de oorlog in Afghanistan bestaan veel linkse argumenten, maar het gaat de PVV erom dat Nederland voor de Nederlanders is en de rest van wereld het zelf maar moet uitzoeken. Zolang ze 'ons' natuurlijk maar wel ten dienste blijven staan via onder meer stromen olie, voedsel en goedkope spullen, maar ook exotische stranden.
Brinkman wil vooral bezuinigen op de landmacht en de luchtmacht, want vooral die onderdelen zijn betrokken bij de internationale interventies waar de PVV toch al vanaf wil. De marine krijgt er echter geld bij. Want ‘onze eigen’ internationale handelsvloot zou bedreigd worden door terroristen, drugshandelaars en piraten. “We kunnen onze eigen schepen niet eens meer verdedigen”, aldus de PVV. Dus moeten er meer oorlogsschepen komen, gewapende escortes op schepen en moeten ‘we’ in kunnen grijpen als ‘de Nederlandse belangen’ ergens geschaad worden.
Onder die belangen vallen ongetwijfeld ook de Antillen. In principe wil de PVV deze “schurkeneilanden” kwijt, maar “als de Verenigde Staten een beroep op ons doen, bijvoorbeeld als ze bang zijn dat president Chavez van Venezuela of andere linkse machthebbers voet aan de grond krijgen op de eilanden, sluiten we militaire inzet in het gebied niet uit”, aldus Brinkman.
Volgens Brinkmans plannen blijft er 228 miljoen over na de bezuinigingsronde. Dat geld wil hij besteden aan politietaken. Want “in onze visie vormen defensie en politie samen één veiligheidssector. Zo wordt de nadruk gelegd op binnenlandse veiligheid: controle van de vreemdelingenwet, beveiliging en rechtshandhaving." Dat de vreemdelingenwetgeving bij de PVV onder de noemer veiligheid wordt geschaard, geeft geen fijn gevoel voor de toekomst, mocht de partij ooit onverhoopt aan de macht komen. "Vreemdelingen" zijn in de nationalistische retoriek van de PVV per definitie een bedreiging voor de veiligheid. Om die te garanderen wil de partij dus het leger tegen hen inzetten.
Gedacht wordt aan de marechaussee. Die zou naast huidige taken als het jagen op illegalen en de grensbewaking, voortaan ook op straat ingezet moeten kunnen worden. Brinkman pleitte daar een jaar geleden al voor toen Gouda in het nieuws kwam vanwege vermeend straatgeweld van "allochtone" jongeren. “Bij ernstige incidenten als in Gouda vertrouw ik de aansturing door de lokale autoriteiten niet. Dan kun je het beter centraal laten oplossen door het leger, onder controle van de Tweede Kamer.” Zijn racistisch toekomstbeeld is dat grootscheepse rellen met “Marokkaanse” jongeren onvermijdelijk zijn. Hij wil daarom de beschikking hebben over een militaire politiemacht om die de kop in te kunnen drukken.
In andere rechtse kringen en in het leger zijn veel bedenkingen te beluisteren tegen het bezuinigingsvoorstel. Maar van de PVV moeten zij naar het algemene belang kijken. “Het grootste belang is Nederland, de soevereiniteit van Nederland.” De bekrompen, conservatieve en nationalistische visie van Wilders en consorten bestaat eruit dat ‘wij’ Nederlanders constant belaagd worden door terroristen en straatterroristen, Antillianen, links, moslims, drugsdealers en andere criminelen uit de EU en Oost-Europa. En daarom presenteert Brinkman het veilige vooruitzicht van tanks in de straten. Als het ooit zover mocht komen, dan hopen we wel dat het leger ook direct de alcoholcontroles gaat doen...
Sandor Schmits |
|
|
zaterdag 21 november 2009 |
 In de obscure blaadjes van extreem- en populistisch rechts komt hun ware aard naar boven. Haat tegen niet-westerse migranten en Joden voert de boventoon. Daarbij geven de publicaties een aardig kijkje in het verknipte leven van menig bruinhemd: onderlinge ruzies zijn aan de orde van de dag.
O mijn hemel! De kledingketen MEXX maakt reclame in het Engels! Dat mag niet van de Stichting Taalverdediging. De stichting roept een ieder dan ook op om “niets meer te kopen bij deze afschuwelijke winkelketen”. Maar zelfs in de eigen nieuwsbrief spuit een vaste lezer via een ingezonden brief de nodige kritiek op de doorgeslagen taalpuristen. De stichting zou tegenwoordig “onbegrijpelijke alternatieven” voorstellen voor Engelse woorden die al danig “ingeburgerd” zijn. Zo spreekt de stichting over “africhter” als men “trainer” bedoelt, en over “terugweerslag” waar het over “reactie” gaat. De vaste lezer vindt dit “potsierlijk”. Daar sluit ik me van ganser harte bij aan. |
|
Lees meer...
|
|
|
woensdag 18 november 2009 |
 “Dat we zo lang genoegen hebben genomen met al die shit. Ik snap het niet.”
“Maar we wisten toch niet beter. Plus, we waren bang. Voor elkaar, voor onzekerheid en om onze baan te verliezen.”
“Maar wat hadden we nu eigenlijk te verliezen? Uiteindelijk ging het om een hoop spullen. Maar wat heb je nou aan al die zooi als je geen waardigheid hebt? Hoe weinig hadden we te zeggen over ons leven?”
“Ja, hoe hebben we dat kunnen uithouden?”
“We hoorden natuurlijk overal dat we een vrij land waren. Dat we het zo goed hadden met z’n allen.”
“We wisten gewoon niet beter. Sterker nog: als iets me ontevreden maakte, twijfelde ik niet aan het sprookje, maar aan mezelf!”
“Dat had ik ook.”
“Maar zodra we kleine dingen probeerden te veranderen, bleken er achter het sprookje belangen schuil te gaan die hun positie niet zonder slag of stoot op wilden geven.”
“Een groot probleem was dat we ons lieten verdelen. En dat werd nog eens erger met die crisis.”
“Zoals zo vaak werd er een groep uitgezocht die anders en minder zou zijn dan wij, die zou profiteren van ons harde werk, zodat we onze woede op hen zouden richten.”
“Hé, spreek voor jezelf. Dat is voor jou makkelijk praten, want zolang ze het over ons hadden, was jij relatief veilig! Jij hoefde je niet dubbel te bewijzen dat je wel deugde, of te vrezen dat je het land, waar je je genesteld had, werd uitgegooid. Ik ken er teveel die er aan onderdoor zijn gegaan.”
“Hoe hebben we ooit zo stom kunnen zijn?!...”
“Wij?!... Ach, laten we ophouden over vroeger. De pijn komt weer boven, als ik er te lang over praat… We hebben vanavond nog genoeg te bespreken als we weer met de buurt bij elkaar komen.”
“Wordt er weer genoeg eten in de buurt verbouwd? Is ieders huis en klerencollectie weer winterklaar? Vorige week hoorde ik na de bijeenkomst dat er weer twee mensen zijn komen aanwaaien en al 6 weken op een huis wachten. Dat kan natuurlijk niet. We hebben toch wel ergens wat kamers vrij?”
“Bij het passen op de kinderen uit de buurt zijn er alleen maar mannen. Ik wil er weer eens een paar vrouwen bij.”
“Sowieso moeten we nog kijken of genoeg mensen zich hebben opgegeven voor de openstaande taken. Zonder bazen hoeven we dan wel slechts vier uur per dag te werken, maar het moet wel gedaan worden. En er zijn mensen die dat nog wel eens willen vergeten.”
“Voor we vanavond klaar zijn, hebben we wel een vervanger nodig voor de stadsraad. De vorige afgevaardigde hoorde liever zichzelf praten dan over te brengen wat ons buurtje vindt. We hebben het vier weken geprobeerd, maar als je je niet aan de spelregels houdt, is het over en uit.”
Bob ter Weter |
|
|
zaterdag 14 november 2009 |
 “De geschiedenis wordt te hulp geroepen om groepssolidariteit te vergroten, vaak ten koste van het individu, om een slechte behandeling van anderen te rechtvaardigen, en om argumenten voor een bepaalde politiek en bepaalde handelswijzen te ondersteunen”, aldus Margaret MacMillan in haar boek “Geschiedenis: gebruik en misbruik”. De Canadese historica vindt dat geschiedkundigen mensen weerbaar zouden moeten maken tegen zulke manipulaties. “Kennis van het verleden helpt ons dogmatische uitspraken en al te stellig generaliseren aan te vechten.”
MacMillan laat zien dat de geschiedenis vooral veelvuldig wordt misbruikt door dictators en nationalisten om hun strijd, macht en beleid te rechtvaardigen. Haar zeer leesbare boek is eigenlijk een lange opsomming van voorbeelden van opgelapte nationale verledens, verkeerd aangehaalde gebeurtenissen en regelrecht uit de duim gezogen mythen. Nationalisten maken er het vaakst een potje van door een periode uit de geschiedenis te kiezen, een “gouden eeuw”, waarin hun staat of “volk” op z’n grootst en machtigst was. Tegelijk worden andere tijdperken wat weggemoffeld. Dat alles om een beweging te rechtvaardigen die de oude ‘glorie’ terug moet brengen en vaak ook nog eens landstreken van andere staten opeist. Maar ook in democratischer staten wordt de geschiedenis eenzijdig ingezet. Sappig beschrijft MacMillan discussies en opvattingen van rechts tot links in onder meer India, Japan, Turkije, Frankrijk, Canada, Engeland en de VS. Nederland komt niet aan bod, maar een kritische beschrijving van het Nederlandse debat over de noodzaak van kennis van “de vaderlandse geschiedenis” had zeker niet misstaan. Kamerbreed, van de SP tot TON, doet men immers van hartelust mee aan de door MacMillan beschreven onwelriekende traditie.
Ook breekt MacMillan een lans voor een professionele geschiedkunde die wetenschappelijke methoden hanteert en zich niet voor het karretje laat spannen van allerlei belangen. Maar een neutraal historisch onderzoek bestaat natuurlijk niet. Er zijn altijd belangentegenstellingen en het is onontkoombaar voor historici om daar keuzen in te maken. MacMillan zelf doet voornamelijk aan geschiedschrijving van bovenaf. Van “people’s history” lijkt ze nooit te hebben gehoord. En feministische, zwarte of homogeschiedschrijving acht ze te beperkt, zo geeft ze aan. Ze lijkt zelf niet echt door te hebben hoezeer haar eigen boek daardoor gekleurd is. Zo verdedigt ze de Koreaanse oorlog en de oprichting van de NAVO. Ze keert zich tegen Chavez en de Chinese visie op Tibet, maar levert geen kritiek op de eenzijdige elitaire geschiedschrijving van Tibetaanse leiders in het buitenland. Ze meent verder bijvoorbeeld dat “niemand” kwaad zag in het schuiven met grenzen tijdens de restauratie (na 1815), of dat er ook “respectabele Duitse staatslieden en generaals” onder Hitler dienden. Maar misschien is het een kniesoor die daar op let. Wie bereid is over haar politieke voorkeuren heen te lezen, kan in Macmillans boek een leerzaam en zelfs vermakelijk lesje geschiedenismisbruik vinden.
“Geschiedenis: gebruik en misbruik”, Margaret Macmillan. Uitgeverij: Mouria, € 18,50. ISBN: 9789045800844.
Eric Krebbers |
|
|
vrijdag 13 november 2009 |
 "Handen af van de AOW!", zo besluit PVV-Kamerlid Teun van Dijck zijn bijdrage over de AOW tijdens het debat in de Tweede Kamer. Tot zover zijn we het met de PVV eens. Maar hoe komt een partij die is ontstaan uit de rechtervleugel van de VVD aan zo'n standpunt? In zijn bijdrage legt Van Dijck zelf het uit: "Dit debat gaat niet over de betaalbaarheid van de AOW." Hij sluit aan bij de website van zijn partij waar te lezen is dat "het echte probleem niet de crisis" is. "Het echte probleem is dit kabinet. Dit kabinet kiest duidelijk voor massa-immigratie en de grote geldverspilling die hiermee gepaard gaat. Alleen al dit jaar kost dit de gemeenschap 13 miljard (Elsevier)."
Op de radio zei Van Dijck: "250 duizend Oost-Europeanen in twee jaar, 30 duizend uit Marokko en Turkije, en dan nog 19 duizend asielzoekers. Dat komt allemaal maar binnen, krijgt kinderbijslag. Dat is een aanslag op onze sociale voorzieningen. Die worden daardoor onbetaalbaar. Daardoor moeten we doorwerken tot 67!"
Kennelijk is dat de PVV-strategie rond de AOW. En waarschijnlijk rond alle komende aanvallen op sociale voorzieningen die veel mensen boos zullen maken. Daarom willen Wilders en zijn kornuiten de kosten van migratie in beeld krijgen. Of preciezer gezegd: het beeld verspreiden dat die kosten heel hoog zijn. Deze PVV-strategie kan nog wel eens lang doorgaan. En dat is zeer gevaarlijk omdat de PVV zo mensen die volkomen terecht boos zijn, kan bereiken en infecteren met migrantenhaat.
De PVV-argumentatie raakt kant noch wal. Het is helemaal niet zo dat al die migranten en vluchtelingen uitkeringen krijgen. En het is ook niet zo dat al het werk dat deze mensen doen graag door "autochtonen" gedaan zou worden. Zeker niet tegen de minimale arbeidsvoorwaarden die migranten en vluchtelingen noodgedwongen moeten accepteren.
Verder is het helemaal niet onze crisis. Laat de rijke mensen die hem veroorzaakt hebben, de rekening maar betalen. Half oktober bleek uit onderzoek van het tv-programma Zembla dat Nederlandse multinationals weinig of geen belasting betalen en dat de schatkist daardoor jaarlijks 16 miljard euro misloopt. Laat de overheid die belastinggelden eerst maar eens gaan ophalen, en gelijk bijvoorbeeld de hypotheekrenteaftrek afschaffen. Dat levert ook weer 9 miljard euro op, of iets minder als de aftrek van inkomens onder de 350 duizend eerst nog enigszins ontzien zou worden. Meer dan voldoende in ieder geval om de 4 miljard per jaar te dekken die de overheid wil bezuinigen door de AOW-leeftijd te verhogen.
Daarbij gaat het ook nog eens om een bezuiniging die feitelijk helemaal niets van doen heeft met de crisis. De overheid probeerde al veel langer op de AOW en andere kosten rond ouderen te bezuinigen, voornamelijk onder het mom van het bevolkingspolitieke begrip "vergrijzing".
Hoe kan ons linkse antwoord op de PVV-strategie luiden?
Ten eerste moeten we duidelijk maken dat de PVV de woede om de leeftijdsverhoging van de AOW opportunistisch misbruikt om mensen tegen migranten en vluchtelingen op te zetten. Het gaat de PVV helemaal niet om de betaalbaarheid van de sociale voorzieningen, want de partij laat maatregelen die de rijken zouden kunnen aanpakken, volkomen buiten beschouwing. Daarmee sluit de PVV overigens naadloos aan bij CPB-rapporten die ons ook wijs willen maken dat de keuze uitsluitend is tussen migratie of verzorgingsstaat.
Ten tweede moeten we elk onderscheid afwijzen dat de PVV en andere partijen willen maken tussen arbeiders en arbeidsters die hier geboren zijn en die oorspronkelijk van elders komen. We moeten voortdurend stelling nemen tegen elke verdeel- en heersstrategie.
Willem Slaapmaat |
|
|
woensdag 11 november 2009 |
Klik op de strip en lees verder |
|
|
maandag 09 november 2009 |
 Sinds 1 januari 2009 is er een nieuwe regeling voor de financiering van zorg aan illegalen. Op een aantal punten is dat een verbetering. Zo kunnen ziekenhuizen en AWBZ-instellingen er bijvoorbeeld ook een beroep op doen. Maar er is nog veel mis. De toegankelijkheid van de gezondheidszorg voor illegalen staat met deze nieuwe regels nog steeds behoorlijk onder druk. Dat blijkt onder meer uit een in juni uitgekomen rapport van het Breed Medisch Overleg (BMO).
In principe moeten illegalen zelf betalen voor de zorg die ze ontvangen. Ze mogen zich immers niet verzekeren. Artsen en instellingen kunnen alleen een beroep doen op de regeling als de illegale patiënt de rekening echt niet zelf kan betalen. Ze zijn verplicht om dat na te gaan. Bovendien wordt de rekening vrijwel nooit 100 procent vergoed. Huisartsen krijgen bijvoorbeeld maar 80 procent van de rekening terug van de overheid. Dat zou een “extra prikkel” moeten geven, om te zorgen dat zorgverleners daadwerkelijk proberen de illegaal voor de rekening te laten opdraaien. Zorginstellingen, zoals ziekenhuizen, moeten op hun declaratieformulier zelfs aangeven welke stappen ze daartoe hebben ondernomen. Dat kan een verzoek om contante betaling inhouden, maar ook het volgen van een incassotraject. |
|
Lees meer...
|
|
|
Volgende week verschijnt het vierde nummer (december 2009) van de Doorbraak-krant. Ook dit nummer staat weer vol informatieve artikelen en discussies, boekbesprekingen en enkele strips. Een krant met een strijdbaar links geluid.