Lokaal Kabaal 12, december 1995
Auteur: Margreet Zwart
(Springstof - column)
Executies
BAM!! Het is oorlog. Hard klinken de schoten door het bos. De vluchtelingen rennen voor hun leven. Op zoek naar een plek waar ze veilig zijn voor het achtervolgende geweld. Velen bereiken de schuilplaats niet. Hun ontzielde lichamen worden weggesleept door mannen in groene pakken.
BAM!! Hard weerkaatst het schot in de executiehal. De gevangenen staan angstig op elkaar gepakt te wachten op wat komen gaat. Bij een aantal zijn de sporen van martelingen nog duidelijk zichtbaar: bloederige wonden en soms gebroken ledematen. Het maakt niet meer uit, het einde komt onverbiddelijk naderbij. Met angst en paniek zien de voorsten in de rij hoe hun medegevangenen worden vastgebonden.
BAM!! klinkt het schot. Sommigen vallen direkt dood neer. Anderen willen nog niet. Met een radeloze blik van angst en pijn in hun ogen strijden ze tevergeefs tegen het onvermijdelijke einde, badend in het bloed van zichzelf en hun voorgangers.
BAM!! De bijl hakt in het lichaam van het overleden slachtoffer. Bloed spat rond. Delen van het lichaam worden afgehakt en netjes aan een haakje gehangen. Bizar? Nee hoor, het gebeurt dagelijks. Het gebeurt in Nederland om precies te zijn wel 400 miljoen maal per jaar. De radio dreunt vrolijk door de hal. Een mens moet tenslotte wat plezier in zijn leven hebben. De man met de bijl heeft dat wel. Fluitend slaat hij het moordwapen nogmaals in het dode lichaam. Voor zijn werkdag om is, moet hij enkele honderden lichamen in stukken gehakt hebben. Doorwerken dus, want ja, hij is een hardwerkend man. Trots op het loon dat hij elke maand in zijn met bloed besmeurde handen houdt.
De lichamen moeten zo onherkenbaar mogelijk verminkt worden. Niet om de politie op een dwaalspoor te brengen. Welnee, die knijpt een stevig oogje dicht. Nee, vanwege "de mensen". Want die willen aan het stukje lichaam niet kunnen zien dat het ooit levend is geweest. Die willen er niet aan herinnerd worden dat het wezen nog had kunnen leven. Of misschien wel nooit geboren was.
De eerste kaarten hangen al aan de muur. Afbeeldingen van herten, konijnen en fazanten in een sneeuwlandschap. Overlevenden van de massaslachting? "Prettige Kerst en Gelukkig Nieuwjaar", staat erop. Vrede op aarde en een lijk op tafel.