Telegraaf-columnist René Cuperus vereert de genocidairs Trump en Netanyahu als helden
“De tirannie verdrijven. Dat is, mogen we hopen, wat nu in Iran gebeurt.” Dat is de titel van de Volkskrant-column van René Cuperus van gisteren. Ik heb eerder al over Cuperus geschreven toen hij een “monsterverbond” voorstond tussen extreem-rechts en liberalen. Dus ik ga hier niet iets gestructureerds van maken. Maar ik wil wel heel graag dit stuk fileren.
Eerder schreef ik al dat Cuperus, als onwetende columnist zonder kennis van zaken, een goede graadmeter is. Overtuigd van zijn eigen intelligentie zegt hij allemaal dingen waar historische parallellen voor zijn, en zo verraadt hij zijn onbewuste ideologie.
In “weldenkend” Nederland (wat dat ook moge zijn) “wordt Trump ronduit als fascist gezien, en Netanyahu als genocidale oorlogsmisdadiger”. Netanyahu wordt gezocht door het internationaal strafhof voor genocide en oorlogsmisdrijven. Dat klopt gewoon, dat is geen “mening”.
Trump probeert ondertussen in de VS verkiezingen te ondergraven om zijn bewind veilig te stellen. Een bewind dat mensen opsluit in concentratiekampen vanwege hun achtergrond en razzia’s uitvoert. Dus zijn omschrijving is ook gewoon accuraat.
Maar wat moeten we denken, nu Trump en Netanyahu de aanval hebben geopend op het terreurbewind van de ayatollahs? Ongeveer hetzelfde als toen de nazi’s in 1944 de Hongaarse dictatuur van admiraal Horthy ten val brachten.
Ja, het schrikbewind kwam ten einde, en werd vervangen door een erger schrikbewind onder de SS. De vijand van je vijand is niet altijd je vriend. Het is heel eenvoudig om tegen het bewind van de ayatollahs te zijn, én tegen de aanval van Trump en Netanyahu.
Cuperus doet ook een beroep op Iraans-Nederlandse vluchtelingen. Op racistische wijze, want hij is verbaasd dat Iraniërs goed Nederlands kunnen spreken. Maar natuurlijk: je kunt blij zijn met de dood van Khamenei, en toch problemen zien met de wijze waarop hij is gestorven.
De verwijzing naar Keyvan Shahbazi is ook interessant. Hij is een Iraanse vluchteling, maar het gaat erg ver om hem als woordvoerder voor heel Iran aan te wijzen, zeker gezien zijn voorliefde voor de Israëlische regering (over wie geen kwaad gesproken mag worden).
De kern van Cuperus’ betoog is: “de verdrijving van het schrikbewind […] kan ook niet worden uitgesloten”. Puur op basis van die onbewezen stelling (‘het zou toch kunnen dat de VS en Israël goede bedoelingen hebben?’) is gelijk de hele actie goedgekeurd voor Cuperus.
En dan komt het stuk waardoor ik me geroepen voelde iets te schrijven: een verwijzing naar de Tweede Wereldoorlog, als excuus om internationaal recht maar bij het grofvuil te zetten. Dat is zo’n klap in het gezicht dat je er wel wat van moet zeggen.
Dit is de preambule bij het VN-Handvest. Daarin wordt gesproken over de “gesel van de oorlog” – de Eerste en de Tweede Wereldoorlog – die vanaf nu voorkomen moet worden. Dat is het grondvest waarop bepaalde regels van internationaal recht zijn gevestigd.
Daartoe is artikel 2 lid 4 van het Handvest vastgesteld: landen onthouden zich van geweld jegens elkaar. Het geweldsverbod van het VN-Handvest is de centrale bepaling van het na-oorlogse internationale recht, waarop de internationale rechtsorde zou moeten rusten.
Daarnaast bevat het VN-Handvest een grondslag voor mensenrechtenverdragen van enorm belang, zoals het internationaal verdrag ter bescherming van de burgerrechten en politieke rechten, die zouden moeten dienen ter bescherming van tirannie.
Nu ga ik niet zeggen dat die internationale rechtsorde daadwerkelijk functioneert. De geschiedenis toont aan dat het niet heeft gewerkt. Maar om mensen die zich verzetten tegen schending van het internationaal recht voor te houden dat ze totalitaire terreur liefhebben is een lafhartige belediging.
En zeker als je, zoals Cuperus, stelt dat een bombardement van de VS een daad is tegen grootmacht-imperialisme. Wat bedoel je dan? De arme VS tegen de grootmacht Iran? Te bizar voor woorden om dat te stellen.
Zeker als je het gebruikt als verdediging van Netanyahu, een van de grootste oorlogsmisdadigers van onze tijd. Het komt Cuperus goed uit om het internationaal recht van de hand te doen, want dat is alleen maar kritisch op zijn grote helden in Israël en de VS.
Dan dwaalt deze oude witte man opeens af en moet hij het hebben over de musical “Willem van Oranje” (je zou maar eens iets serieus nemen), een knap staaltje vaderlandslievende propaganda waarin Nederland als “vrijheidslievend” wordt opgehemeld tegen het tirannieke Spanje.
Propaganda, want Willem van Oranje was geen held, maar een opportunist die de zorgen van de Nederlandse handelsklasse gebruikte en later ook gewoon katholieken heeft laten vervolgen. Maar ja, iedere staat heeft een gevierde held nodig.
Maar het gebruik van een propagandamusical als “Willem van Oranje” is wel een toonbeeld van wat Cuperus doet. Hij wil in feite niet nadenken. Hij volgt de weg van de minste weerstand, en dat is Trump onkritisch steunen. Ook als hij daarvoor de meest doorzichtige, opzichtige leugens moet geloven.
Het is, net als in zijn eerdere stuk, allemaal een excuus om de status quo te kunnen blijven verdedigen.
Dat blijkt ook uit zijn afsluiting, vooral gericht op “woke links” en hun “gedachtenpolitie” (lees: mensen die kritiek hebben op racisme) en (alle?) Nederlandse moslims. Oh ja, en “nationalistisch rechts”, de mensen met wie hij een monsterverbond wil sluiten tegen links.
Hij eindigt met een citaat uit een bekend gedicht van H.M. Randwijk, dat ik hieronder volledig deel. Het is een gedicht geïnspireerd door zijn verzet tegen de nazi-bezetting van Nederland. Om dat gedicht te gebruiken ter verdediging van de fascist Trump is een gotspe.
Zeker ter verdediging van de moordenaars en oorlogsmisdadigers die meer dan 150 mensen vermoord hebben in een Iraanse school. Is dat het soort “heldendaad” waar wij nu voor moeten klappen? Nooit, nimmer.
Verder kan ik het niet beter zeggen dan dit stuk. Wellicht moeten we niet te zwaar tillen aan Cuperus. Het is een onbeduidend figuur. Maar in zijn onwetendheid en onbeduidendheid verdedigt hij het grootst mogelijke kwaad alsof het niets is.
En het grootste slachtoffer van dit alles zal hij zichzelf vinden, als hij er eens op wordt aangesproken (door de “woke-linkse gedachtenpolitie”) dat je misschien geen gedicht over de Tweede Wereldoorlog moet gebruiken om de daden van twee genocidairs te vieren.
Bo Salomons
(Dit artikel verscheen eerder als draadje op Bluesky.)