Venezuela: brute overval en gewapende ontvoering door gevaarlijke gangsterbende
Dit is een brute overval, een gewapende ontvoering, door de gevaarlijkste gangsterbende die de planeet momenteel kent: de gewapende macht van de Verenigde Staten. Maffiabaas Trump lanceerde deze aanval op Venezuela. Gewapende bendeleden kidnapten daarmee Maduro, de president van Venezuela, en diens vrouw.
Andere gewapende bendeleden ondersteunden de overval door havens en andere faciliteiten in Venezuela met bommen en dergelijke te bestoken. Daarmee voegt de gangsterbende moord op grote schaal, of minstens pogingen tot moord, aan haar misdadige operatie toe. Want in en om die faciliteiten verblijven mensen, of ze er nu werken als soldaat of wonen als bewoner van het land. Hoeveel mensen de VS bij deze operatie heeft omgebracht, is me nog niet bekend.
Alle excuses waarmee Trump en zijn trawanten, Rubio en hoe ze ook maar heten, deze roofoverval proberen te legitimeren zijn vunzige smoesjes. Niets rechtvaardigt de roofoverval. Niets rechtvaardigt ook het gebrek aan veroordeling ervan door EU-regeerders, Nederlandse ministers en allerhande ´journalistieke’ megafoons van deze medeplichtige machthebbers.
Excuses
Laten we de kletspraat eens langslopen waarmee de VS al tijdenlang stemming maakt tegen Venezuela. Stemmingmakerij met dodelijke consequenties, zoals vandaag dramatisch is gedemonstreerd.
Maduro zou aan het hoofd staan van een drugskartel. Of dat nu zo zou zijn – bewijs ontbreekt – het is volstrekt irrelevant. Staten die andere staten binnenvallen om de president ervan te ontvoeren verrichten een agressieve oorlogsdaad, wat de echte of vermeende misdaden van die president ook zijn.
Maduro zou geen legitieme president zijn, want hij heeft de laatste verkiezingen met grootschalige fraude naar zich toegetrokken. Dat is waar, maar net zo irrelevant als het eerste punt. Staten die andere staten binnenvallen om de president ervan te ontvoeren, verrichten een agressieve oorlogsdaad, wat de echte of vermeende misdaden van die president ook zijn, en ongeacht de echte of vermeende legitimiteit van die president.
Al was Maduro de Plaatsbekleder van de Duivel op Aarde, dan nog had maffiabaas Trump niet het geringste recht om te doen wat hij in Venezuela heeft gedaan. Dan nog verdient de roofoverval op Venezuela de felste veroordeling, zonder mitsen en zonder maren. Het is best zorgwekkend dat je zoiets zelfs nog dient uit te leggen aan bijvoorbeeld de EU, de NRC of minister Van Weel. Aan de andere kant, misschien ben ik nu nog te lief. Alle kans dat ze dit allemaal donders goed weten, en dit inzicht welbewust terzijde leggen in dienst van het Hogere Doel.
Motieven
Waar gaat het maffiabaas Trump en zijn mede-gangsters werkelijk om? Er spelen meerdere motieven mee.
1. In Venezuela zit een boel olie. Trump en zijn maffiastaat zien fossiele brandstoffen als cruciaal verdienmodel. Greep op de olie van Venezuela past in dat imperiale streven. Een machtswisseling in Venezuela kan dienen om die greep te (her)vestigen, waar Maduro zelf niet inschikkelijk genoeg bleek om helemaal aan de wensen van Trump tegemoet te komen.
2. Venezuela heeft nogal wat economische banden met Rusland en China. Trump wil dat zijn maffiastaat, de VS, de volledige oppermacht in Latijns-Amerika herovert. Daarbij past het zoveel mogelijk wegduwen van Russische en vooral Chinese invloed. China is op het wereldtoneel de grote rivaal van de VS aan het worden. Een land waar de invloed van China zo is gegroeid, is een land dat daarmee ingrijpen van de VS over zich afroept. Dat ingrijpen kreeg afgelopen etmaal een climax.
3. Maduro is een weerspannige schurk. Ja, een schurk, maar dat is niet wat schurk Trump hem kwalijk neemt. Maduro is een stoute schurk, een ongehoorzame schurk. Dat is zijn doodzonde, zoals het ook de doodzonde van Noriega, van Saddam Hoessein, van Khadafi, van de Taliban en van zovele anderen was. Zoals het ook de doodzonde van Khamenei is – en morgen misschien van de premier van Denemarken, als Trump Groenland blijft opeisen en Denemarken blijft weigeren. Met echte, vermeende of verzonnen schurkenstreken van het doelwit-van-de-week heeft het allemaal niets te maken. Discussies in de sfeer van “maar Maduro was ook geen lieverdje” zijn dus niet erg ter zake. De maffiabende aan het hoofd van de VS gaat niet over wie er in Venezuela de baas is, en ook niet over hoe die zich gedraagt.
De doodzonde van Maduro? Ongehoorzaamheid, weerspannigheid jegens The Empire. Maduro deed en doet niet wat de opperbaas van het imperium, de opperschurk die de titel van President van de Verenigde Staten draagt, van hem vraagt. Dat is zijn doodzonde. Daarom is hij nu ontvoerd. Hij mag voorlopig van geluk spreken: het lot dat de VS Khadafi en Saddam Hoessein bezorgde, was nog wreder. De een opgejaagd, uit zijn hol gesleept en na een proces opgehangen. De ander vermoord – volgens één versie na eerst verkracht te zijn met bajonet of mes. Dit alles direct of indirect door toedoen van de gewapende bendeleden van het maffia-imperium dat de VS is.
4. Trump is in de VS zelf in moeilijkheden. Zijn maffiabewind is cohesie aan het kwijtraken, verliest een stuk slagvaardigheid. De Epstein-files hebben tot grote verdeeldheid in juist zijn toegewijde MAGA-achterban geleid. Een deel vindt het maar fishy dat Trump zo ontwijkend opereert in deze zaak. Hij zou toch grote schoonmaak houden, korte metten maken met dat hele netwerk van kindermisbruikers rond misbruiker en handelaar in slachtoffers van zulk misbruik Epstein? Dat verwachtte zijn aanhang, en nu blijkt steeds duidelijker hoezeer Trump zelf in het netwerk rond Epstein zat. Een flink deel van de MAGA-support base rekent hem dat aan. Een ander deel blijft volstrekt loyaal. Maar zijn verenigde achterban is niet meer zo verenigd.
Ook op andere punten rommelt het in die achterban. Over de steun aan genocidaal Israël bijvoorbeeld. Vele rechtse mensen zien Israël als vooral iets wits, en daarmee als een soort voorbeeld: een witte koloniale etno-staat die strijdt tegen moslims. Daar kan de witte etno-staat die zij nastreven in de VS een voorbeeld aan nemen en die staat verdient steun. Andere rechtse mensen zien Israël niet zozeer als geestverwant en bondgenoot, maar als iets Joods – en dus als iets dat uit antisemitische motieven gewantrouwd dient te worden. America First, heet het dan, en Israël mag een toontje of twee lager zingen. Beide standpunten zijn reactionair. Maar de standpunten botsen, en maken de samenhang in de machtsbasis van Trump niet steviger.
Intussen gaat het met de populariteit van Trump in bredere zin ook niet zo goed. Opiniecijfers pakken steeds nadrukkelijker negatief uit. Tussentijdse verkiezingen leveren keer op keer Democraten als winnaar op. De overwinning van de relatief linkse Mamdani in burgemeestersverkiezingen in New York laat zien uit welke politieke hoek her en der de wind waait. Bij ‘normale’ electorale omstandigheden verliezen Trumps Republikeinen de Congresverkiezingen van november 2026 grandioos, zo is de verwachting.
Al deze moeilijkheden voor Trump zijn evenzeer motieven om te zorgen dat omstandigheden niet ‘normaal’ zijn. Dat kan door de gangbare politieke procedures verder te ondermijnen en terzijde te stellen, op weg naar openlijke autocratie. Dat kan makkelijker met verwijzing naar buitenlands “gevaar”. Een president aan het hoofd van een natie-in-oorlog komt makkelijker weg met autocratische stappen. Dan kan althans de inschatting zijn van Trump en de mensen om hem heen, de andere juntaleden.
Aandacht afleiden van de Epstein-files. Het over iets anders hebben dan over dat vervelende Israël. De nationale eenheid belichamen op het wereldtoneel. Allemaal politieke motieven waarom een kort, spectaculair en voor hemzelf succesvol militair avontuur voor Trump zeer gelegen komt. Zo gelegen dat hij het kennelijk zelf maar heeft gelanceerd ook.
Vooruitzichten
De vraag is natuurlijk of het militaire avontuur zo kortstondig zal blijken, en zo succesvol voor de VS blijft verlopen als Trump ongetwijfeld hoopt en hoogstwaarschijnlijk nog gelooft ook. Hij heeft Maduro nu hardhandig onttroond. Wie gaat zijn plaats innemen? Hoe gaan mensen – de bevolking maar ook de militairen – in Venezuela reageren? Er is een rechtse oppositie in Venezuela die nu blij is – en velen in die oppositie hebben veel geld. Er zijn Maduro-aanhangers die nu woedend zijn, en velen daarvan hebben wapens. Er zijn vooral miljoenen mensen in Venezuela die helemaal geen fan zijn van Maduro, maar de hardhandige bemoeienis van Trump en zijn gangsterbende in het geheel niet op prijs stellen – en groot gelijk hebben ze. Gewapende strijd – burgeroorlog, maar ook verzet tegen de gangsterbendes van Trump – is helemaal niet uitgesloten. En dan?
Hoe blij zal de juichende achterban van Trump nog zijn als de eerste gangsterleden – militairen van de VS, als ze zouden zijn omgekomen in de strijd die Venezolanen mogelijk tegen de invasiemacht ontketenen – in doodskisten teruggevlogen gaan worden naar de VS? Hoe gaan mensen – in Venezuela, maar ook in de VS zelf – reageren als die VS het niet zo kort weet te houden en in haar pogingen om iets van haar orde in Venezuela te doen zegevieren, bloedbaden laat aanrichten door haar plaatselijke zetbazen, als teveel mensen die orde niet pikken? En hoe ziet het er voor de VS en voor Trump zelf straks uit als Trump de operatie wel kort weet te houden en snel haar hielen licht – terwijl Venezuela, nu zonder Maduro, in nog grotere ellende belandt? Een ellende waarvoor mensen in nog grotere aantallen op de vlucht zullen blijven slaan dan ze nu al doen?
De vooruitzichten voor mensen in Venezuela zijn met dit alles tamelijk afschuwelijk. Trump stort met zijn gangsterpolitiek die mensen in nieuwe afgronden van geweld en ellende. Dat alleen al hoort reden te zijn om de roofoverval-annex-ontvoering die Trump pleegde, volstrekt te veroordelen en diens gangsterpolitiek maximaal tegen te werken. Protesten de komende uren en dagen tegen de wandaad die Trump in Venezuela heeft begaan, begaat, en naar te vrezen valt nog zal begaan, zijn terecht en hoognodig.
Dit stuk heeft haast wat mij betreft, geen zin in voetnoterij nu. Vandaar zonder bronvermelding en dergelijke.
Peter Storm
(Dit artikel verscheen eerder vandaag op zijn weblog Egel.)
Twee opmerkingen (hoewel er eigenlijk meer op te merken is).
1:
De auteur schrijft: “Maduro zou geen legitieme president zijn, want hij heeft de laatste verkiezingen met grootschalige fraude naar zich toegetrokken. Dit is waar.” En “Maduro is een weerspannige schurk.” Waar baseert de auteur zich op bij het doen van deze boude uitspraken (die ook tot in den treuren in westerse media worden herhaald)?
2:
Waarom wijst de auteur “Trump … met zijn gangsterpolitiek” als schuldige aan, in plaats van de echte schuldige: het Amerikaanse imperium met zijn gangsterpolitiek an sich (eigenlijk: het door de VS geleide Europese imperium)? Suggereert de auteur dat het Amerikaanse imperium met zijn gangsterpolitiek zonder Trump als president anders zou opereren? (Als een imperium al zonder gangsterpolitiek zou kunnen opereren).
Gr, G. V.
Vraag 1: Soms herhalen zelfs Westerse media wel eens dingen die aantoonbaar waar zijn. Over de verkiezingsfraude van Maduro kun je echt zelf genoeg vinden – ja, ook buiten de CIA-goedgekeurde index – zonder mijn leestips, over de repressie onder Maduro ook. Toch een paar instructieve links: https://interregnum.ghost.io/nicolas-maduro-is-no-ally-of-the-left-heres-why/ – gevonden in het artikel van Bo Salomonsen, hier: https://www.doorbraak.eu/hoe-de-nos-instemming-fabriceert-voor-oorlog-in-venezuela/; deze https://www.grenzeloos.org/content/de-autoritaire-wending-venezuela-en-de-onderdrukking-van-links en deze, al uit 2017: https://www.blackrosefed.org/venezuela-madurization/ en specifiek over de laatste verkiezingsfraude dit: https://newleftreview.org/sidecar/posts/fraud-foretold
Bij het geciteerde zinnetje “Maduro is een weerspannige schurk¨, gaat het om dat woordje “weerspannige”. DAT – zijn ongehoorzaamheid jegens the Empire – is wat hem door de chef van dat Empire wordt aangerekend. Niet zijn schurkerigheid, of die nu echt is of puur verzonnen.
Over vraag 2:
“Waarom wijst de auteur “Trump … met zijn gangsterpolitiek” als schuldige aan, in plaats van de echte schuldige: het Amerikaanse imperium met zijn gangsterpolitiek an sich (eigenlijk: het door de VS geleide Europese imperium)?”
Het eerste sluit het tweede niet uit. Het gaat in dit artikel om de gangsterbende van Trump. Dat is echt de schuldige; dat hij onderdeel is van een grotere schuldige, het hele Amerikaanse imperialisme, is waar en ontken ik niet. Maar dat achter de schuldige waar ik op doel een nog grotere schuldige staat, maakt de schuldige waar ik op doel niet minder schuldig en ook niet minder echt.
Overigens kun je doorgaan op zoek naar de “echte schuldige”, en zeggen dat “het Amerikaanse imperium met zijn gangsterpolitiek an sich” ook niet de echte schuldige is, want de echte schuldige is het kapitalistische-koloniale-patriarchale autoriteitsstelsel als zodanig, waar the US Empire maar een onderdeel van is. Zo kun je doorgaan… maar het is niet in elk stuk altijd nodig alles tegelijk en compleet te behandelen. In mijn stuk ging het om déze gangsterbende onder déze maffiabaas, niet zozeer om het verschijnsel maffia als zodanig.
“Suggereert de auteur dat het Amerikaanse imperium met zijn gangsterpolitiek zonder Trump als president anders zou opereren?” Dat suggereer ik niet, volgens mij… maar het is wel zo. Ook het US empire verandert, in retoriek, in methoden. Roosevelt opereerde anders dan Nixon, die anders opereerde dan Biden, die anders opereerde dan Trump. Dus jazeker. Zonder Trump zou het Amerikaanse imperium met zijn gangsterpolitiek anders opereren, zoals het onder eerdere gangsterchefs anders opereerde. Het zou meer zijn best doen zijn wandaden humanitair en democratisch in te kleden, het zou zich iets minder eenzijdig focussen op Latijns-Amerika, het zou de rivaliteit met Rusland meer naar voren halen, en zo zijn er meer verschillen tussen the empire pre-Trump en the empire onder Trump.
Ik geloof niet dat we onder Biden nu zouden praten over de vraag of de VS eerst Groenland gaat inpikken en dan pas Cuba aanvalt, of andersom, en of dat binnen een paar weken gaat gebeuren of nog een paar maanden op zich laat wachten. Dat maakt Biden niet beter, maar wel anders, dan Trump
Dus, jazeker, het was ook voor Trump een kwaadaardig en destructief empire. Nergens ontken ik dat, en wie mij langer heeft zien schrijven weet hoe ik over het Amerikaanse imperialisme en de beide business-partijen aan het hoofd ervan denk. Bring on its utter destruction.
@Peter Storm:
Bedankt voor je uitgebreide reactie. In hoofdlijnen overeenkomend met mijn verwachtingen.
Mijn twee korte tegenreacties zouden zijn:
1. Blijf ver weg van westerse imperialistische propaganda, waar onder andere ngo’s als HRW en Amnesty International, en radlibs waar je naar verwijst met de opgesomde artikelen, onderdeel van zijn.
2. Benader een slachtoffer van de imperialist (en haar uitdagingen om het land niet ten onder te laten gaan door toedoen van de imperialist) niet op dezelfde manier als de dader: de imperialist. Wat mij betreft een morele en politieke “doodzonde.”
Gr, G. V.
1 Was het maar zo simpel. Helaas is het vaak nodig om bronnen te hanteren waarin propaganda en zinnige info allebei in verweven zitten – zodat je zelf goed moet filteren en nadenken. Amnesty kan tegelijk correct zijn over specifieke feiten aangaande repressie als propagandistisch over de context waarin die plaatsvindt. Benutten, maar tegelijk kritisch erover blijven, zou ik dan aanraden.
2 Was het maar zo simpel. Het imperialisme is een systeem. In dat systeem heb je grote en veel kleinere spelers. De kleinere spelers kunnen slachtoffer zijn van de veel grotere – en tegelijk ook dader tegenover HUN slachtoffers. De VS is grote dader, tegenover zowel slachtoffer Maduro als tegenover slachtoffer de bevolking van Venezuela. Maar die bevolking is tegelijk slachtoffer van Maduro die dus zowel kleine dader is, als ook slachtoffer van een veel en veel grotere dader. Dat kun je zien als je een land als Venezuela niet alleen als staat ziet, maar ook als klassenmaatschappij, met heersers en overheersten, die tegenover de VS weliswaar beiden slachtoffer zijn maar in eigen land tegenover elkaar staan.
En dan zijn er ook nog medeplichtigen – zoals topfunctionarissen in het Maduro-regime die nu meewerken met Trump, uit overwegingen van machtsbehoud. Omdat zij, terwijl ze slachtoffer zijn, ook graag een beetje dader willen blijven. Zo gaat dat in een klassenmaatschappij.
@Peter Storm
Mijn laatste tegenreactie zou zijn:
Met dit toch wel erg simplistische wijze van redeneren kom je al snel in het kielzog van de contra-revolutionairen terecht. Voor je het weet sta je mee te doen en juichen met door CIA/Mossad geïnitieerde “regime change”-campagnes.
En, gezien je eerder al duidelijk maakte dat je al langer meedraait in het geopolitieke wereldje, hoef ik je vast niet duidelijk te maken wat een geslaagde “regime change”-campagnes voor verschrikkelijke consequenties heeft voor een samenleving.
Gr, G. V.
Dank voor de neerbuigende “waarschuwing”, die amper verder komt dan “VS imperialist en slecht, dus tegenstanders van VS louter slachtoffer en boven kritiek verheven.” Alsof er binnen landen die tegenover de VS staan geen tegenstellingen bestaan. Wie is hier simplistisch?
Dit gesprek begint in herhalingen te vervallen. We sluiten het daarom hierbij af.
@Peter Storm
Is het wellicht gewoon een idee om je als reactionaire westerling te beperken tot het bestrijden van je eigen fascistische regime (dat onderdeel is van het door het VS geleide westers imperialisme) en diens fascistische bondgenoten? (Maar dan op een andere manier dan dat totaal nietszeggende, ineffectieve, laffe spandoekactivisme). Niemand van de anti-imperialisten uit het Globale Zuiden zit te wachten op die voorwaardelijke solidariteit van politiek en moreel verdorven westerlingen.
@Eric
Vind je dit niet ietwat autoritair gedrag? Hoezo bepaal jij ineens uit het niets dat de uitwisseling is afgelopen? Claimt Doorbraak niet anti-autoritair te zijn? Wat een gotspe!
Gr, G. V.
Nee G.V., dat is niet autoritair: wij bepalen zelf, geheel autonoom, wat we publiceren op onze website! Vanuit onze politieke ideeën en redactionele principes. Dat is het recht van elke uitgever en website-beheerder. Als jij meent dat dat autoritair is, dan heb je echt niet begrepen wat dat begrip inhoudt. Of ben je zelf zo autoritair ingesteld dat je nu alvast de persvrijheid wilt proberen te gaan beknotten? Natuurlijk staat het jullie helemaal vrij om verder te praten, waar je maar wilt, alleen dus niet bij ons.
PS Inmiddels zie ik dat je nogmaals gereageerd hebt, deze keer wat uitgebreider, en met enkele nieuwe argumenten. We hebben besloten die reactie, samen met een eventuele reactie van Peter, nog door te laten. En daarna stoppen we er hier mee.
@Peter Storm
Wij gaan het niet eens worden, dat is duidelijk. Onze benaderingen verschillen fundamenteel van elkaar. Nu daadwerkelijk afsluitend zou ik toch het volgende willen opmerken.
Ik heb nooit beweerd dat er “binnen landen die tegenover de VS staan geen tegenstellingen bestaan.”
Wat ik daarentegen wel beweer is dat het door de VS geleide imperialisme de primaire contradictie is in het moderne wereldsysteem. Het door de VS geleide imperialisme vormt de grootste bedreiging voor de planeet en diens bewoners.
Jouw argumentatie (en dan vooral het tweede punt van je reactie op 10 januari 2026 om 02:19) komt op het volgende neer: “meerdere dingen kunnen tegelijkertijd waar zijn.” Bij westers/Europees links worden weinig argumentaties zo vaak herhaald als “meerdere dingen kunnen tegelijk waar zijn.”
Het wordt gepresenteerd als wijsheid, als volwassenheid, als nuance. In werkelijkheid functioneert het als een vluchtpoging voor het denken. Door de werkelijkheid te reduceren tot een reeks naast elkaar bestaande waarheden, schaft het causaliteit af, wist het de geschiedenis uit en neutraliseert het de politiek.
De menselijke realiteit is geen lijst van parallelle feiten die onafhankelijk van elkaar bestaan. Gebeurtenissen komen voort uit oorzaken. Omstandigheden produceren uitkomsten. Macht werkt via mechanismen. Zeggen “meerdere dingen kunnen tegelijk waar zijn” zonder te vragen waarom ze waar zijn of hoe ze met elkaar samenhangen, is de analyse opschorten op het moment dat die juist nodig is.
Neem een willekeurig sociaal conflict. Protest bestaat. Repressie bestaat. Steun van de bevolking bestaat. Ontevredenheid bestaat. Zeggen dat dit alles “tegelijkertijd waar” is, vertelt ons niets tenzij we vaststellen welke krachten welke verschijnselen genereren, welke tegenstrijdigheden de beweging aandrijven en welke resteffecten zijn.
Zonder causaliteit wordt politiek een beschrijving van oppervlakken in plaats van een onderzoek naar structuren. Het liberalisme voelt zich diep ongemakkelijk bij tegenstrijdigheden, omdat tegenstrijdigheden antagonisme impliceren – en antagonisme impliceert partijdigheid. Het erkennen van een fundamentele tegenstrijdigheid betekent accepteren dat sommige krachten belangrijker zijn dan andere, dat sommige strijden doorslaggevend zijn terwijl andere daarvan afgeleid zijn.
“Meerdere dingen kunnen tegelijkertijd waar zijn” biedt een uitweg. Het stelt je in staat om bedachtzaam over te komen zonder je vast te leggen op een standpunt. Nergens is de politieke functie van deze platitude duidelijker dan in discussies over Iran.
Er wordt verteld dat “meerdere dingen tegelijkertijd waar kunnen zijn”: de Iraanse staat is repressief, demonstranten hebben legitieme grieven, imperialisme is slecht, sancties zijn schadelijk, een regionale oorlog zou catastrofaal zijn. Dit alles wordt tegelijkertijd en gelijkmatig als waar verklaard.
Iran is geen geïsoleerd sociaal laboratorium. Het is een land dat decennialang onderworpen is aan door de VS geleide sancties, geheime oorlogsvoering, moorden, cyberaanvallen, proxyconflicten en permanente dreigingen met regimeverandering. Dit zijn geen achtergrondomstandigheden; het zijn structurerende krachten. Economische tegenspoed, politieke veiligheidsmaatregelen, sociale spanningen en staatsrepressie ontstaan niet onafhankelijk van deze druk; ze worden erdoor gevormd.
Zeggen dat “zowel de demonstranten als de staat ongelijk hebben” of “zowel het imperialisme als het regime slecht zijn”, zonder vast te stellen welke tegenstelling de situatie beheerst, is geen nuance. Het is analytische ontwijking. Het behandelt de imperiale belegering en intern verzet als parallelle verschijnselen in plaats van als historisch met elkaar verbonden processen.
Gr, G. V.
Twee reacties van G.V. De eerste negeer ik, die reactie is gepast voor X en daar laat ik het bij. De tweede is de moeite van het reageren wel waard. Als volgt, en wat mij betreft ter afsluiting want er zijn dingen te doen.
Heel veel tekst waar ik het allemaal wel mee eens ben, voor zover ik door het woud van woorden heen weet te kappen. Ja, de binnenlandse tegenstellingen staan niet los van de tegenstellingen tussen de VS en de staten die van die VS doelwit zijn. Dat ontken ik nergens, en het is manipulatief stropoppen bestrijden om te doen alsof dat wel het geval is. Ik wijs VS-interventie – in Venezuela, in Iran, eerder in Afghanistan en Irak en zoveel andere landen…. juist ook af omdat die een bedreiging is voor de mogelijkheden van mensen in die landen zelf om een eigen bevrijdingsproces vorm te geven. Dat doe ik omdat ik bevrijdingsprocessen, waar ook ter wereld, graag zie winnen. En die bevrijdingsprocessen komen van onderop. Niet van staten, niet van machthebbers en niet van de kapitalisten die via staten en/of als machthebbers optreden.
Maar daarvoor is het helemaal niet nodig om mezelf van kritiek op de plaatselijke machthebbers te onthouden. En het is voor de geloofwaardigheid van tegenstanders van alle onderdrukking en uitbuiting ook niet goed om zulke kritiek na te laten. Kwestie van geloofwaardigheid. Hoe dan ook, je kunt de VS-aanval en de hele regime change operatie waar die deel van uitmaakt totaal en categorisch afwijzen, zonder Maduro te verdedigen of van kritiek te vrijwaren. Ik maak heel expliciet dat ik die kritiek op geen enkele manier een argument vindt voor zulke imperialistische agressie. Maar dat maakt de kritiek op bijvoorbeeld Maduro nog geen onzin, en evenmin irrelevant.
Over Iran, waar G. W. de discussie nu op richt – best logisch, gezien de recente ontwikkelingen – geldt iets soortgelijks. Israëlische en Amerikaanse luchtaanvallen zijn voor opstandige menigten in dat land geen hulp maar een gevaar. Het demonstreert niet makkelijk als het Westerse bommen regent. En het geeft het bewind een extra handvat om critici van dat bewind als Westerse agenten weg te zetten,m op te sluiten of te vermoorden. Westerse interventie is imperialistisch, en het is dienstverlening aan de contrarevolutie ter plekke, in zowel de Pahlavi-variant als de Khamenei-variant. Dat hypen van die Palahvi-pretendent is dus ook een gevaar. De VS en Israël misbruiken de opstand in Iran en zijn verwerpelijk zoals ik duidelijk zeg in https://peterstormt.nl/2026/01/06/iran-vrijheidsstrijd-onder-schot/ Maar dat is geen reden om die opstand zelf af te wijzen, integendeel. Die opstand dient beschermd te worden – juist ook tegen Westerse imperialistische agressie, manipulatie en misbruik.
Dus, ja, keuze is nodig: altijd en overal tegen het Westerse empire, altijd en overal tegen de VS en haar handlangers, ongeacht hoe onaangenaam het bewind dat door de VS tot vijand wordt aangemerkt ook is. Maar die onaangenaamheid van zo’n bewind ontkennen of negeren is niet nodigt en niet goed. En het is dus gewoon mogelijk om solidariteit uitspreken voor een opstand tegen een bewind en tegelijk iedere Westerse agressie, manipulatie of andersoortige interventie tegen zo’n bewind categorisch af te wijzen.
Het kan zijn dat er nog meer reactie komt. Maar ik heb meer te doen dan reageren op mensen kritiek weten te formuleren op standpunten die me worden toegedicht maar die ik aantoonbaar niet heb ingenomen. Ik laat het hierbij, ook al breng je de complete werken van Hegel in stelling.