Venezuela: brute overval en gewapende ontvoering door gevaarlijke gangsterbende

Dit is een brute overval, een gewapende ontvoering, door de gevaarlijkste gangsterbende die de planeet momenteel kent: de gewapende macht van de Verenigde Staten. Maffiabaas Trump lanceerde deze aanval op Venezuela. Gewapende bendeleden kidnapten daarmee Maduro, de president van Venezuela, en diens vrouw.

Andere gewapende bendeleden ondersteunden de overval door havens en andere faciliteiten in Venezuela met bommen en dergelijke te bestoken. Daarmee voegt de gangsterbende moord op grote schaal, of minstens pogingen tot moord, aan haar misdadige operatie toe. Want in en om die faciliteiten verblijven mensen, of ze er nu werken als soldaat of wonen als bewoner van het land. Hoeveel mensen de VS bij deze operatie heeft omgebracht, is me nog niet bekend.

Alle excuses waarmee Trump en zijn trawanten, Rubio en hoe ze ook maar heten, deze roofoverval proberen te legitimeren zijn vunzige smoesjes. Niets rechtvaardigt de roofoverval. Niets rechtvaardigt ook het gebrek aan veroordeling ervan door EU-regeerders, Nederlandse ministers en allerhande ´journalistieke’ megafoons van deze medeplichtige machthebbers.

Excuses

Laten we de kletspraat eens langslopen waarmee de VS al tijdenlang stemming maakt tegen Venezuela. Stemmingmakerij met dodelijke consequenties, zoals vandaag dramatisch is gedemonstreerd.

Maduro zou aan het hoofd staan van een drugskartel. Of dat nu zo zou zijn – bewijs ontbreekt – het is volstrekt irrelevant. Staten die andere staten binnenvallen om de president ervan te ontvoeren verrichten een agressieve oorlogsdaad, wat de echte of vermeende misdaden van die president ook zijn.

Maduro zou geen legitieme president zijn, want hij heeft de laatste verkiezingen met grootschalige fraude naar zich toegetrokken. Dat is waar, maar net zo irrelevant als het eerste punt. Staten die andere staten binnenvallen om de president ervan te ontvoeren, verrichten een agressieve oorlogsdaad, wat de echte of vermeende misdaden van die president ook zijn, en ongeacht de echte of vermeende legitimiteit van die president.

Al was Maduro de Plaatsbekleder van de Duivel op Aarde, dan nog had maffiabaas Trump niet het geringste recht om te doen wat hij in Venezuela heeft gedaan. Dan nog verdient de roofoverval op Venezuela de felste veroordeling, zonder mitsen en zonder maren. Het is best zorgwekkend dat je zoiets zelfs nog dient uit te leggen aan bijvoorbeeld de EU, de NRC of minister Van Weel. Aan de andere kant, misschien ben ik nu nog te lief. Alle kans dat ze dit allemaal donders goed weten, en dit inzicht welbewust terzijde leggen in dienst van het Hogere Doel.

Motieven

Waar gaat het maffiabaas Trump en zijn mede-gangsters werkelijk om? Er spelen meerdere motieven mee.

1. In Venezuela zit een boel olie. Trump en zijn maffiastaat zien fossiele brandstoffen als cruciaal verdienmodel. Greep op de olie van Venezuela past in dat imperiale streven. Een machtswisseling in Venezuela kan dienen om die greep te (her)vestigen, waar Maduro zelf niet inschikkelijk genoeg bleek om helemaal aan de wensen van Trump tegemoet te komen.

2. Venezuela heeft nogal wat economische banden met Rusland en China. Trump wil dat zijn maffiastaat, de VS, de volledige oppermacht in Latijns-Amerika herovert. Daarbij past het zoveel mogelijk wegduwen van Russische en vooral Chinese invloed. China is op het wereldtoneel de grote rivaal van de VS aan het worden. Een land waar de invloed van China zo is gegroeid, is een land dat daarmee ingrijpen van de VS over zich afroept. Dat ingrijpen kreeg afgelopen etmaal een climax.

3. Maduro is een weerspannige schurk. Ja, een schurk, maar dat is niet wat schurk Trump hem kwalijk neemt. Maduro is een stoute schurk, een ongehoorzame schurk. Dat is zijn doodzonde, zoals het ook de doodzonde van Noriega, van Saddam Hoessein, van Khadafi, van de Taliban en van zovele anderen was. Zoals het ook de doodzonde van Khamenei is – en morgen misschien van de premier van Denemarken, als Trump Groenland blijft opeisen en Denemarken blijft weigeren. Met echte, vermeende of verzonnen schurkenstreken van het doelwit-van-de-week heeft het allemaal niets te maken. Discussies in de sfeer van “maar Maduro was ook geen lieverdje” zijn dus niet erg ter zake. De maffiabende aan het hoofd van de VS gaat niet over wie er in Venezuela de baas is, en ook niet over hoe die zich gedraagt.

De doodzonde van Maduro? Ongehoorzaamheid, weerspannigheid jegens The Empire. Maduro deed en doet niet wat de opperbaas van het imperium, de opperschurk die de titel van President van de Verenigde Staten draagt, van hem vraagt. Dat is zijn doodzonde. Daarom is hij nu ontvoerd. Hij mag voorlopig van geluk spreken: het lot dat de VS Khadafi en Saddam Hoessein bezorgde, was nog wreder. De een opgejaagd, uit zijn hol gesleept en na een proces opgehangen. De ander vermoord – volgens één versie na eerst verkracht te zijn met bajonet of mes. Dit alles direct of indirect door toedoen van de gewapende bendeleden van het maffia-imperium dat de VS is.

4. Trump is in de VS zelf in moeilijkheden. Zijn maffiabewind is cohesie aan het kwijtraken, verliest een stuk slagvaardigheid. De Epstein-files hebben tot grote verdeeldheid in juist zijn toegewijde MAGA-achterban geleid. Een deel vindt het maar fishy dat Trump zo ontwijkend opereert in deze zaak. Hij zou toch grote schoonmaak houden, korte metten maken met dat hele netwerk van kindermisbruikers rond misbruiker en handelaar in slachtoffers van zulk misbruik Epstein? Dat verwachtte zijn aanhang, en nu blijkt steeds duidelijker hoezeer Trump zelf in het netwerk rond Epstein zat. Een flink deel van de MAGA-support base rekent hem dat aan. Een ander deel blijft volstrekt loyaal. Maar zijn verenigde achterban is niet meer zo verenigd.

Ook op andere punten rommelt het in die achterban. Over de steun aan genocidaal Israël bijvoorbeeld. Vele rechtse mensen zien Israël als vooral iets wits, en daarmee als een soort voorbeeld: een witte koloniale etno-staat die strijdt tegen moslims. Daar kan de witte etno-staat die zij nastreven in de VS een voorbeeld aan nemen en die staat verdient steun. Andere rechtse mensen zien Israël niet zozeer als geestverwant en bondgenoot, maar als iets Joods – en dus als iets dat uit antisemitische motieven gewantrouwd dient te worden. America First, heet het dan, en Israël mag een toontje of twee lager zingen. Beide standpunten zijn reactionair. Maar de standpunten botsen, en maken de samenhang in de machtsbasis van Trump niet steviger.

Intussen gaat het met de populariteit van Trump in bredere zin ook niet zo goed. Opiniecijfers pakken steeds nadrukkelijker negatief uit. Tussentijdse verkiezingen leveren keer op keer Democraten als winnaar op. De overwinning van de relatief linkse Mamdani in burgemeestersverkiezingen in New York laat zien uit welke politieke hoek her en der de wind waait. Bij ‘normale’ electorale omstandigheden verliezen Trumps Republikeinen de Congresverkiezingen van november 2026 grandioos, zo is de verwachting.

Al deze moeilijkheden voor Trump zijn evenzeer motieven om te zorgen dat omstandigheden niet ‘normaal’ zijn. Dat kan door de gangbare politieke procedures verder te ondermijnen en terzijde te stellen, op weg naar openlijke autocratie. Dat kan makkelijker met verwijzing naar buitenlands “gevaar”. Een president aan het hoofd van een natie-in-oorlog komt makkelijker weg met autocratische stappen. Dan kan althans de inschatting zijn van Trump en de mensen om hem heen, de andere juntaleden.

Aandacht afleiden van de Epstein-files. Het over iets anders hebben dan over dat vervelende Israël. De nationale eenheid belichamen op het wereldtoneel. Allemaal politieke motieven waarom een kort, spectaculair en voor hemzelf succesvol militair avontuur voor Trump zeer gelegen komt. Zo gelegen dat hij het kennelijk zelf maar heeft gelanceerd ook.

Vooruitzichten

De vraag is natuurlijk of het militaire avontuur zo kortstondig zal blijken, en zo succesvol voor de VS blijft verlopen als Trump ongetwijfeld hoopt en hoogstwaarschijnlijk nog gelooft ook. Hij heeft Maduro nu hardhandig onttroond. Wie gaat zijn plaats innemen? Hoe gaan mensen – de bevolking maar ook de militairen – in Venezuela reageren? Er is een rechtse oppositie in Venezuela die nu blij is – en velen in die oppositie hebben veel geld. Er zijn Maduro-aanhangers die nu woedend zijn, en velen daarvan hebben wapens. Er zijn vooral miljoenen mensen in Venezuela die helemaal geen fan zijn van Maduro, maar de hardhandige bemoeienis van Trump en zijn gangsterbende in het geheel niet op prijs stellen – en groot gelijk hebben ze. Gewapende strijd – burgeroorlog, maar ook verzet tegen de gangsterbendes van Trump – is helemaal niet uitgesloten. En dan?

Hoe blij zal de juichende achterban van Trump nog zijn als de eerste gangsterleden – militairen van de VS, als ze zouden zijn omgekomen in de strijd die Venezolanen mogelijk tegen de invasiemacht ontketenen – in doodskisten teruggevlogen gaan worden naar de VS? Hoe gaan mensen – in Venezuela, maar ook in de VS zelf – reageren als die VS het niet zo kort weet te houden en in haar pogingen om iets van haar orde in Venezuela te doen zegevieren, bloedbaden laat aanrichten door haar plaatselijke zetbazen, als teveel mensen die orde niet pikken? En hoe ziet het er voor de VS en voor Trump zelf straks uit als Trump de operatie wel kort weet te houden en snel haar hielen licht – terwijl Venezuela, nu zonder Maduro, in nog grotere ellende belandt? Een ellende waarvoor mensen in nog grotere aantallen op de vlucht zullen blijven slaan dan ze nu al doen?

De vooruitzichten voor mensen in Venezuela zijn met dit alles tamelijk afschuwelijk. Trump stort met zijn gangsterpolitiek die mensen in nieuwe afgronden van geweld en ellende. Dat alleen al hoort reden te zijn om de roofoverval-annex-ontvoering die Trump pleegde, volstrekt te veroordelen en diens gangsterpolitiek maximaal tegen te werken. Protesten de komende uren en dagen tegen de wandaad die Trump in Venezuela heeft begaan, begaat, en naar te vrezen valt nog zal begaan, zijn terecht en hoognodig.

Dit stuk heeft haast wat mij betreft, geen zin in voetnoterij nu. Vandaar zonder bronvermelding en dergelijke.

Peter Storm

(Dit artikel verscheen eerder vandaag op zijn weblog Egel.)