Mustapha: “Een tegenkracht tegen fascisme, geworteld in solidariteit, tegencultuur en het diepe besef dat we met velen zijn en tot veel in staat zijn.”

Gistermiddag deden zo’n zestig mensen mee aan een demonstratie in Den Haag tegen ICE, Frontex en de rest van het repressieve migratiebeheersings- en grensbewakingsbeleid wereldwijd. De energieke actie was georganiseerd door een coalitie van actiegroepen die strijden tegen grenzen en tegen een politiek die migranten en vluchtelingen illegaliseert en criminaliseert. Hier lees je het beeldverslag met de speech van Hamad, en hier de speech van Mark. Hieronder de toespraak die Mustapha hield bij het protest.

Mooie mensen, mijn geliefde kameraden in onze gedeelde menselijkheid, Mijn naam is Mustapha en ik maak deel uit van een nieuwe beweging die de verschillende diasporagemeenschappen samenbrengt. Onze ambitie is om een krachtige, zelfbepaalde beweging op te bouwen die de diaspora versterkt door echte verbinding en collectieve aanwezigheid.

We zetten ons in om ruimten te creëren en te beschermen voor jongeren en vrouwen, omdat hun leiderschap, creativiteit en veerkracht essentieel zijn voor echte verandering. Via ons solidariteitsnetwerk verenigen we ons rond een gedeelde strijd en benoemen we onze gedeelde tegenstander: de systemen die migranten ontmenselijken, uitbuiten, stigmatiseren, criminaliseren en discrimineren en ons systematisch uitsluiten. Samen worden we een tegenkracht tegen fascisme, geworteld in solidariteit, tegencultuur en het diepe besef dat we met velen zijn en tot veel in staat zijn.

Belangrijker nog: we zijn hier om te blijven. We zullen niet lobbyen. We zullen vechten door collectieve actie, of dat nu migrantenstakingen, bezettingen of andere vormen van verzet betekenen. Omdat wachten tot onderdrukkende beleidsmaatregelen zijn ingevoerd al te laat is. Ons doel is om onze gemeenschappen voor te bereiden en te mobiliseren voordat anti-migrantenbeleid en criminaliseringswetten doorbreken. Wij staan stevig als tegenkracht tegen elke vorm van ontmenselijking en onderdrukking. We zijn hier niet om beleefd om onze rechten te vragen. We zijn hier om onze waardigheid en menselijkheid op te eisen. Samen laten we zien dat we onderdrukking niet zullen accepteren. Geen racisme. Geen ontmenselijking.

Dat brengt me bij deze dag. We zijn hier vandaag omdat ons geweten dat vereist. Er zijn momenten in de geschiedenis waarop stilte niet langer neutraliteit is. Het wordt medeplichtigheid. En dit is zo’n moment. Op deze dag in februari staan we hier niet alleen tegen ICE als instelling, maar ook tegen wat ICE vertegenwoordigt. Omdat ICE geen geïsoleerd probleem is. ICE is een symptoom. Een symptoom van een diepere ziekte die zich vermomt als “orde”, als “veiligheid,” als “wet en rechtvaardigheid”, terwijl het in werkelijkheid wordt gedreven door angst, ontmenselijking, militarisering en macht. En laten we duidelijk zijn: wanneer de wet mensen strafbaar stelt alleen omdat ze bestaan, dan is de mens niet illegaal. Het systeem is immoreel.

We kunnen het net zo goed gewoon zeggen: het is opzettelijk wreed. ICE is gebouwd op het idee dat sommige levens minder waard zijn. Dat sommige mensen gereduceerd kunnen worden tot dossiers, aantallen, detentiecentra. Dat trauma kan worden verwerkt door papieren te verplaatsen. Dat gezinnen gescheiden kunnen worden in de naam van beleid. Maar vandaag zeggen we: nee. Omdat we iets weten. We weten dat wat er vandaag gebeurt in de Verenigde Staten morgen op onze deur kan kloppen. De geschiedenis leert ons dat autoritaire politiek geen paspoort nodig heeft. We zagen het bij abortusrechten. We zien het bij lhbtqia+-rechten. We zien het bij grensregimes, surveillancestaten en politiegeweld. Wat ooit ondenkbaar leek, wordt langzaam normaal. Wat ooit extreem leek, wordt beleid. Wat ooit onmenselijk leek, wordt “onvermijdelijk”. En daar, mooie mensen, daar begint het gevaar. Omdat extreem-rechtse ideologie niet alleen groeit door haat. Het groeit door gewone mensen die te uitgeput zijn om weerstand te bieden. Via politici die zwijgen om hun carrière te beschermen. Via media die racisme “een mening” noemen. Door onverschilligheid. Zoals iemand ooit zei; onverschilligheid tegenover onrecht is kwaadaardiger dan onrecht zelf.

En nu zien we hier in Nederland beleid dat verblijf zelf strafbaar stelt, niet de handelingen van mensen, maar mensen zelf. Dat is geen veiligheidsbeleid. Dat is moreel faillissement. Dat zegt tegen degenen in de meest kwetsbare positie: jouw bestaan is een probleem. Dat zegt tegen de samenleving: kijk weg. Maar vandaag weigeren we weg te kijken. We kijken deze realiteit recht in de ogen en zeggen: we weigeren te leven in een wereld waar gefabriceerde angst het overheidsbeleid bepaalt.

En nu moeten we ook spreken over iets dat laat zien hoe diep deze normalisering gaat. ICE wordt gekoppeld aan de Olympische Spelen. Denk daar eens over na. Een organisatie gebouwd op deportatie, geweld en geracialiseerde controle, gepresenteerd als een “veiligheidspartner” voor een wereldwijd sportevenement dat beweert te staan voor eenheid en menselijkheid. Je kunt het bijna niet uitvinden. Dat is normalisering. Dat is het witwassen van geweld. Dat is propaganda vermomd als pragmatisme. Maar laten we eerlijk zijn: dit gaat niet alleen over migratie. Dit gaat over wie we zijn als mensen. Dit gaat over wat voor soort samenleving we kiezen om op te bouwen. Zijn wij een samenleving die haar problemen afschuift naar mensen zonder macht? Of zijn wij een samenleving die moedig genoeg is om ongelijkheid, kapitalistische uitbuiting, racisme, kolonialisme en imperialisme onder ogen te zien? Migranten hebben de woningcrisis niet veroorzaakt. Wij hebben de zorgcrisis niet veroorzaakt. We hebben geen ongelijkheid gecreëerd. Maar wij zijn de makkelijkste zondebok.

En de geschiedenis laat ons zien dat elk donker hoofdstuk op dezelfde manier begint: met ontmenselijking. Met taal. Met wetten. Met “tijdelijke maatregelen”. Totdat het op een dag te laat is. Daarom is weerstand niet optioneel. Verzet is een verantwoordelijkheid. Verzet is een morele plicht. Niet uit haat, maar uit liefde. Niet uit cynisme, maar uit hoop. Niet omdat we perfect zijn, maar omdat we weigeren onze waardigheid te verliezen. Uit radicale liefde voor de mensheid. Wat we hier vandaag doen, is die radicale liefde openbaar maken. Een radicale liefde die weigert mensen tot documenten te reduceren. Een radicale liefde die weigert grenzen belangrijker te maken dan levens. Een radicale liefde die zegt: geen mens is illegaal, en niemand is illegaal op gestolen grond. Binnenkort zullen we even stilstaan om de slachtoffers van ICE te herdenken. Mensen met namen. Verhalen. Dromen die nooit de kans hadden om oud te worden. En dat moment van stilte doet ertoe. Maar laat die stilte niet het einde zijn. Laat het een belofte zijn. Een belofte dat we blijven spreken. Blijf organiseren. Blijf weerstand bieden. Blijf demonstreren.

Letterlijk vandaag, terwijl we samen door de straten gaan. Omdat beweging vooruitgang is. En stilstaan in tijden van onrecht betekent achteruit gaan. Nu is het tijd voor moed. Ik herhaal: nu is het tijd voor moed. Dus vraag ik je: blijf moeilijk. Blijf luid. Blijf toegewijd. Blijf hoopvol. Blijf radicaal. Als ze zeggen: wees normaal, dan zeg je: dit is normaal. Als ze zeggen: het is te ingewikkeld, dan zeg je: menselijkheid is simpel. Als ze zeggen: er is geen alternatief, dan zeg je: wij zijn het alternatief. Wij kiezen voor solidariteit. Wij kiezen voor gerechtigheid. We kiezen voor elkaar. En laat de geschiedenis het later uitspreken: toen het moment kwam, stonden ze op.

Dank je. Tot ziens op straat. Tot ziens in de beweging.

Mustapha