Participatiewet: stop dwangarbeid en laat mensen die kapot zijn gewerkt met rust!
Gerard van Schijndel werkte zich jarenlang kapot en wordt nu bezig gehouden in een participatiecentrum. Hij stuurde ons zijn verhaal.
Voor één groep mensen zie ik in de Participatiewet helemaal geen tegemoetkoming. Deze groep, die jarenlang lichamelijk zwaar werk heeft geleverd, en er geen heil meer in ziet om hun lichaam nog verder te verknoeien ten gunste van een ‘werkgever’ (Ik val onder die groep). En dan vooral degenen die nooit een dokter hebben gezien, omdat ze te horen kregen: “Voor jou tien anderen”. In mijn geval moest ik maar geen vrij vragen om naar een dokter te gaan, ook al was ik hard door mijn rug gegaan. Want dan kon ik gelijk wegblijven, werd er gezegd.
In die tijd geloofde ik nog wel in “werken loont” en “je best doen voor je werkgever”. Die woorden werden zo hard ingeprent in mijn denken dat ze nog steeds nagalmen als een bel. Nu, bijna twintig jaar later, met af en aan te hebben gewerkt en meer mankementen op te hebben gelopen, zijn mijn gedachten hierin wel veranderd!
Het enige dat gemeenten met de Participatiewet doen, is trajecten opstarten om te zien wat je dan nog wel zou kunnen, en om je een slaafse mentaliteit op te dringen. Verder gaat het hen er vooral om de landelijke subsidies weg te werken, zodat ze voor het volgend jaar een grotere subsidiepot kunnen aanvragen.
In het geval van mijn gemeente gebruiken ze voor die trajecten meestal een voormalige sociale werkplaats, en niet echt om te ’testen’ maar om je bezig te houden. Er werken daar overigens nog altijd ‘gevoelige’ personen voor loon. Voor de anderen is het een reïntegratiebedrijf.
Alles is goed, zolang ze maar subsidies kunnen wegwerken om het volgende jaar weer meer binnen te kunnen harken. Dus het liefst moet alle subsidie op.
Het negatieve gedeelte van de Participatiewet wordt vooral ingezet als: “Je hebt te doen wat je wordt opgedragen”. En zo niet, dan volgt er slaag, tegenwoordig niet met een stok, maar financieel. Die mentale slaag blijft langer hangen. Vooral als je daar een mening over hebt en die uit, of er tegen bent, of beide. De wet is modern, maar toch wel aan te merken als een soort slavernijbehandeling, als dwangarbeid.
Overigens schenden ze er de Grondwet mee. Artikel 20 over bestaanszekerheid, maar dat interesseert de ‘consulenten’ helemaal niets. Ze verschuilen zich mooi achter die Participatiewet en diens onschendbaarheid. In een gesprek met zo’n ‘consulent’ kwam dat duidelijk naar voren: ze leek van mening dat de Participatiewet voorrang heeft boven de Grondwet, dan met name dat gedeelte over ‘straf’ bij ongehoorzaamheid in een traject.
Sommige mensen hebben er gewoon echt genoeg van en willen met rust worden gelaten. Daar ben ik er één van. Ik wil geen mensen die vanachter een bureau, zonder ook maar één dag zelf lichamelijk zwaar werk te hebben gedaan, mij willen bevelen en naar mijn gevoel weg willen werken uit de Participatiewet.
En dan vinden ze het raar dat iemand als ik hen en hun opties niet vertrouw.
Gerard van Schijndel
Meer over dwangarbeid en onze strijd daartegen in Amsterdam, Leiden en Groningen.