Margaret Killjoy in Minnesota: “De mensen hier zullen geschiedenis schrijven”
Ik kwam naar Minneapolis om verslag te doen van wat er gaande is, en een van de belangrijkste vragen die ik had was: “Wat is de omvang van het verzet precies?” We zijn er immers allemaal aan gewend dat het nieuws Portland een “oorlogsgebied” noemt of iets dergelijks, terwijl het slechts om wat protesten in één deel van de stad gaat.
Ik kwam gisteravond laat aan. Het eerste dat ik vanochtend zag, waren auto’s die een ICE-auto door de straat volgden en ertegen toeterden.
Later reden we nog geen drie straten ver voordat we mensen vonden die een kinderdagverblijf verdedigden (het idee dat mensen een kinderdagverblijf moeten verdedigen… laat dat even bezinken).
Op de helft van de straathoeken hier staan mensen – uit alle lagen van de bevolking, inclusief Republikeinen – op de uitkijk voor verdachte voertuigen. Die worden gemeld aan een robuust en volledig gedecentraliseerd netwerk dat voertuigen van ICE volgt en hulpverleners mobiliseert.
Ik ben al 24 jaar actief betrokken bij protestbewegingen. Ik heb nog nooit iets van deze omvang gezien. Minneapolis pikt niet wat hier gebeurt. ICE heeft verdomme een vrouw vermoord omdat ze hieraan meedeed, en het enige wat dat heeft bereikt, is dat er nog meer mensen op de been zijn gekomen, uit nog meer lagen van de bevolking.
Het is echt een leiderloze (of juist door velen geleide) beweging, zo gedecentraliseerd dat de staat er absoluut niet mee om kan gaan. Er zijn een paar basisvaardigheden voor nodig, dus mensen leren elkaar die vaardigheden en verfijnen ze gezamenlijk.
Voordat ik hierheen kwam, vroeg ik een lokale vriend of de kou (het wordt de komende dagen zo’n -20 graden) de mensen zou tegenhouden. “Nee, wij zullen er zijn. Het is de immigratiedienst die er niet tegen kan.”
Vandaag sprak ik met een 76-jarige vrouw die urenlang in de kou had gestaan om haar buren te beschermen. Ik kreeg het een beetje koud, zelfs in de nieuwe winterkleding die ik voor deze reis had gekocht (en ik woon zelf verdomme in de bergen).
Zij had niet eens een muts op.
Iemand anders verwoordde het zo: “We zijn Minnesotanen. We staan te popelen om onze echte winteruitrusting weer voor de dag te halen.”
Hij was een geluidstechnicus wiens kind in de buurt naar school ging. Hij zou het absoluut niet laten gebeuren dat iemand de kinderen iets aandeed terwijl hij er was.
Een andere vriend zei het zo tegen me: “ICE heeft de klassieke nazi-fout gemaakt. Ze zijn een ‘wintervolk’ binnengevallen in de winter.”
Ik wil geen rooskleurig beeld schetsen, want het is een stad die belegerd wordt. Er worden voortdurend mensen ontvoerd. Iemand vertelde me dat ze wel een à twee ontvoeringen per dag zag, alleen al tijdens haar eigen werk waarbij ze ICE volgde.
Maar toen ik een organisator vroeg wat ze graag in de media wilde zien, vertelde ze me dat ze wilde dat mensen de prachtige dingen zien die ze hier opbouwen, en niet alleen de ergste verhalen over de ergste misdaden van ICE.
Wat de mensen hier doen, is prachtig. Het is een tragische schoonheid, maar wel een echte.
Ik ben hier nu 24 uur, maar op basis van wat ik al heb gezien, geloof ik oprecht dat we gaan winnen. De mensen hier zijn zich er terdege van bewust dat wat hier gebeurt, het hele land beïnvloedt, dat het de toon zet voor het verzet. ICE is woedend, ICE is doodsbang, omdat ze zo diep gehaat worden.
Ik heb nog nooit een bevolking gezien die zo verenigd is. Als de mensen die eenheid kunnen vasthouden, als ze kunnen accepteren dat verschillende mensen verschillende manieren hebben om het fascisme te bestrijden, als we ngo’s en organisaties eraan kunnen herinneren dat ze zich kunnen aansluiten bij het verzet maar het niet kunnen controleren, dan, ja, dan zullen de mensen hier geschiedenis schrijven.
(Dit artikel verscheen vandaag als Engelstalig draadje op Bluesky.)