“Wanneer onze gezamenlijke waarden onder druk staan, moeten we naast elkaar staan”

Ruim honderd mensen deden gisteren mee aan de strijdbare anti-fascistische manifestatie bij de ingang van de Nieuwe Kerk op de Markt in Delft. Die was georganiseerd door Delft Solidair om duidelijk te maken dat de meerderheid van de Delftenaren voorstander is van een azc in de stad. Er werden anti-racistische leuzen geroepen en een reeks speeches gehouden. Verderop het plein verzamelden zich enkele tientallen van de gewelddadige fascisten van ‘Defend Delft’ en ‘Zwart Blok’. Die werden echter aan het zicht onttrokken door een aantal politiebusjes. “Wij verdedigen Delft tegen Defend Delft”, zo vatte de organisatie de anti-fascistische actie kernachtig samen. Doorbraak publiceert deze week een aantal van de speeches, te beginnen met die van Anita, getiteld: “Ik mag er zijn. Ik doe ertoe.”

Lieve mensen, twee weken geleden werd ik gevraagd om mee te demonstreren tegen haat en fascisme in onze prachtige stad Delft. Vandaag sta ik hier, omdat de kernwaarden van een inclusieve en diverse samenleving onder druk staan. En omdat ik geloof dat we juist nu onze stem moeten laten horen. Want zwijgen is geen optie wanneer mensen worden buitengesloten om wie ze zijn.

Ik ben voormalig mensenrechtenactiviste. Al jaren woon ik in Delft, in een prachtige en kleurrijke woongroep. Vandaag sta ik hier niet alleen voor mezelf. Ik sta hier voor iedereen die ooit het gevoel heeft gehad er niet bij te mogen horen. Voor iedereen die zich heeft moeten verstoppen. Voor iedereen die bang is geweest om zichzelf te zijn. Want ik weet hoe dat voelt.

Voor u staat een vrouw. Een vrouw die jarenlang niet zichzelf mocht zijn. Bij mijn geboorte was ik al een teleurstelling, omdat ik geen jongetje was. Ik werd gepest omdat ik me niet gedroeg zoals van een meisje werd verwacht.

Later werden mijn huidskleur en mijn geloof een probleem. Toen ik achttien werd, werd ik door mijn buurman uit de kast geschopt. Ik werd beschouwd als een schande voor mijn familie en zelfs voor mijn eigen land.

Stel je eens voor dat je niet geaccepteerd wordt om wie je bent. Dat je het gevoel krijgt dat je jezelf moet verbergen om erbij te mogen horen. Dat je moet vechten voor iets wat vanzelfsprekend zou moeten zijn: het recht om jezelf te zijn.

In het jaar 2000 kon ik dankzij mijn ouders naar Nederland vluchten, op zoek naar veiligheid en een betere toekomst. Ik kwam met mijn gezin naar Den Haag, de stad van Vrede en Recht, in de hoop gerechtigheid te vinden voor het onrecht dat mij was aangedaan. Ik hoopte op veiligheid. Op vrijheid. Op een plek waar ik mezelf mocht zijn. Maar ook hier moest ik mijn weg vinden in een samenleving waarin niet iedereen zich vrij voelt om zichzelf te zijn.

En daarom sta ik hier vandaag. En daarom stel ik u drie vragen. Waarom mag ik niet zijn wie ik ben? Waarom mag ik niet anders zijn? Waarom zou ik in angst moeten leven, omdat iemand anders niet accepteert wie ik ben?

Ik stel deze vragen niet alleen voor mezelf. Ik stel ze voor iedereen die ooit is afgewezen, vernederd of buitengesloten. Voor iedereen die te horen heeft gekregen dat die niet goed genoeg is. Niet normaal genoeg. Niet Nederlands genoeg. Niet zoals het hoort. Maar wie bepaalt eigenlijk wie erbij hoort? Wie bepaalt wie respect verdient? Wie bepaalt wie vrij mag zijn?

Ik wil daar heel duidelijk over zijn. Mijn menselijkheid is niet minder waard dan die van een ander. Mijn vrijheid is niet minder belangrijk. Mijn waardigheid is niet onderhandelbaar.

Ik ben een vrouw. Een mens. En toevallig ook uw buurvrouw. Een buurvrouw met een andere huidskleur, een ander geloof en een identiteit die deel uitmaakt van de prachtige regenboog van onze samenleving. En ik zeg u vandaag: ik mag er zijn. Ik doe ertoe. Net als u. Net als ieder ander.

Niemand zou zich hoeven te schamen voor wie die is. Niemand zou bang hoeven te zijn om zichzelf te zijn. Iedereen verdient respect, liefde, veiligheid en een waardig bestaan. Haat mag nooit normaal worden. Discriminatie mag nooit vanzelfsprekend worden.

En wanneer mensen worden buitengesloten of hun menselijkheid wordt ontkend, mogen we niet zwijgen. We moeten onze stem laten horen. Niet morgen. Niet pas wanneer het onszelf raakt. Maar juist wanneer een ander onrecht wordt aangedaan.

Want vrijheid betekent niet alleen dat ik mezelf mag zijn. Vrijheid betekent ook dat jij jezelf mag zijn. Dat wij allemaal naast elkaar kunnen leven, zonder angst, zonder vernedering en zonder uitsluiting.

We hoeven het niet altijd met elkaar eens te zijn. We hoeven niet allemaal hetzelfde te denken, hetzelfde te geloven of hetzelfde te leven. Maar we moeten elkaar wel als mensen blijven zien. Onze verschillen zouden ons niet tegenover elkaar moeten zetten. Ze kunnen ons juist laten zien hoe rijk en kleurrijk onze samenleving is.

Daarom doe ik vandaag een beroep op u. Kijk niet weg wanneer iemand wordt buitengesloten. Spreek je uit wanneer iemand wordt vernederd. En sta naast mensen die onrecht ervaren. Want een samenleving wordt niet sterker doordat iedereen hetzelfde is. Een samenleving wordt sterker wanneer iedereen zichzelf mag zijn.

Wanneer onze gezamenlijke waarden onder druk staan, moeten we naast elkaar staan. Niet tegenover elkaar. Maar naast elkaar. Niet uit angst. Maar uit overtuiging. Niet uit haat. Maar uit liefde en solidariteit. En daarom wil ik dat we vandaag samen onze stem laten horen!

Ja tegen de liefde! Ja tegen vrijheid! Ja tegen gelijkwaardigheid! Ja tegen een veilige en inclusieve samenleving, waarin iedereen zichzelf mag zijn!

Want Delft is ook mijn stad. Ik ben uw buurvrouw. Ik hoor erbij. En niemand kan mij mijn menselijkheid afnemen. Ik mag er zijn. Jij mag er zijn. Wij mogen er allemaal zijn.

Dank u wel.

Anita