Jaison wist zijn deportatie deze keer te stoppen
Begin april wordt Jaison (naam gefingeerd om privacyredenen) in een busje gezet, op weg naar Schiphol. Enkele reis: Ghana. Voor hem betekent die reis dat hij vreest voor zijn leven. Jaison is homoseksueel. In Ghana kwam hij op voor de rechten van lhbtq+. Hij vluchtte voor geweld tegen mensen uit de lhbtq+-gemeenschap. Ook in Europa bleef hij zich uitspreken. “Ze weten wie ik ben”, zegt hij. “Als ik terugga, ben ik bang dat ze me vermoorden.” Jaison zit al meer dan een jaar in detentie, niet omdat hij een misdrijf pleegde, maar omdat hij geen verblijfsvergunning heeft. “Ik ben geen crimineel, waarom zit ik hier zo lang?”, vraagt hij. Zijn stem trilt. In het vliegtuig breekt hij. “Ik kan niet terug! Mijn leven is in gevaar!” De Koninklijke Marechaussee grijpt hardhandig in. Hij wordt door zes begeleidende militairen naar de grond gewerkt. Zijn handen en voeten worden op zijn rug vastgebonden. Ze houden hem zo vast dat hij niet kan schreeuwen. “Ik kon alleen ademen door mijn neus, maar die raakte dicht. Ik kreeg geen adem.” Passagiers staan op. Ze roepen dat het moet stoppen. “Kijk naar hem, hij kan niet ademen. Jullie doden de jongen.” De piloot komt naar buiten, grijpt in en weigert te vertrekken. De uitzetting mislukt. Maar voor Jaison stopt het daar niet. Terug in detentie blijft de angst. Hij slaapt nauwelijks, zijn lichaam doet pijn en zijn hoofd blijft malen. “Ik heb nog nooit zoveel geweld meegemaakt”, zegt hij zacht. “Ik ben zo bang voor wat er de volgende keer gebeurt.” Jaison wil niets anders dan een eenvoudig leven. Koken is zijn passie; hij droomt ervan om in een keuken te werken en samen te zijn met iemand van wie hij houdt. Een leven zonder angst. Voor hem is dat nog altijd onbereikbaar. Want er zal opnieuw een ticket worden geboekt. Opnieuw een poging om hem terug te sturen naar een plek waar hij niet veilig is.
In Nieuwsbrief April 2026 van Meldpunt Vreemdelingendetentie