Chris de Ploeg van De Vonk: “Ik ben zelf Joods, maar was niet welkom bij het ‘Joods debat’ omdat ik Israël-kritisch ben”

Afgelopen maandag vond het “Joods debat” voor de verkiezingen in Amsterdam plaats, maar over lokale Joodse thema’s leek het vrijwel niet te gaan. Op deze avond werd de apartheidsstaat Israël schaamteloos verdedigd en werden mensenrechtenactivisten weggezet als terroristen, terwijl het werkelijke gevaar – extreem-rechts – nauwelijks aan bod kwam.

Ik ga af op de verslagen in de kranten en op verhalen van aanwezigen, want ik werd door de organisatie geweigerd om deel te nemen. En dat terwijl ik naar mijn weten de enige Joodse lijsttrekker in Amsterdam ben en meerdere boeken heb geschreven over antisemitisme en de Tweede Wereldoorlog.

De organisatie van het debat liet De Vonk weten dat we ons te laat hadden aangemeld, maar uit Het Parool blijkt dat vrijwel alle partijen die “consequent” de genocide in Palestina benoemen werden geweerd wegens hun standpunten. Gezien de brede academische consensus over een genocide in Gaza moet worden geconstateerd dat dit debat is georganiseerd door genocideontkenners.

Gevoelens van onveiligheid

Dat ik als nazaat van Holocaustoverlevers niet welkom ben op dit debat vanwege mijn anti-genocide standpunten is veelzeggend. Vrijwel alle genoemde voorbeelden van “antisemitisme” waren voorbeelden van demonstraties die mede door Joodse mensenrechtenactivisten waren georganiseerd: van de demonstratie tegen de komst van de Israëlische president bij de opening van het Nationaal Holocaust Museum tot de protesten tegen het optreden van de cantor van het Israëlische leger in het Concertgebouw.

Het ging veel over de “gevoelens van onveiligheid” voor Joden, bij sit-ins op het station en Palestinademonstraties. Ik heb op veel van die manifestaties gestaan en me nooit onveilig gevoeld. Dat geldt ook voor veel Joodse mededemonstranten die daar met keppeltjes op staan.

Toegegeven, er zijn uitzonderingen. Denk aan zionisten die tijdens het eerste UvA-kampement vuurwerkbommen in de menigte gooiden, of aan de politie, die zonder te vorderen erop los sloeg op het Binnengasthuisterrein. De dreiging was altijd extern.

Er is onlangs een rapport verschenen van de zogenaamde Taskforce Antisemitismebestrijding, waarin mensenrechtendemonstranten op universiteiten, onder wie veel Joden, worden belasterd. Maar er wordt geen woord gerept over een student als Marlon U., die bij de VU jarenlang kon wegkomen met het zingen van naziliederen, (seksuele) intimidatie en geweld.

Antichrist

Bij het debat op maandag was ook Gidi Markuszower aanwezig, de ex-PVV-er die werd geweigerd voor een ministerpost omdat hij niet door de AIVD-screening kwam, hoogstwaarschijnlijk wegens banden met de Mossad. Hoe denkt zo’n man over mensen als ik? In 2010 noemde hij Israël-kritische Joden in een mailwisseling “verachtelijke joodjes’ die hij het liefste in “de koude bossen van Oost-Europa’ wilde “achterlaten”, zodat zij “nooit meer teruggevonden’ zouden worden.

Het gaat hier feitelijk om een vorm van antisemitisme die vooral linkse Joden demoniseert. Dat is sinds de negentiende eeuw ook de dominante vorm van antisemitisme geweest: Joden werden geacht achter elke revolutionaire beweging te zitten.

Winston Churchill noemde linkse Joden de “antichrist“, terwijl zionisten werden geprezen als “het goddelijke”. De nazi’s waren in het bijzonder geobsedeerd door wat zij het judeo-marxisme of judeo-bolsjewisme noemden en waren in de jaren dertig nog overwegend tolerant tegenover het zionisme, voordat zij overgingen tot regelrechte uitroeiing. Voor antisemieten was deportatie van Europese Joden naar Palestina aanvankelijk een aantrekkelijke “oplossing voor het Joodse vraagstuk”.

Zowel het “Joods debat’ als de recente stemwijzer van het Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI) over antisemitisme en Israël lijken geobsedeerd door “links-extremisme”, een eufemisme voor mensen die geloven in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.

Het grootste gevaar

Studie na studie laat zien: als je helder onderscheid maakt tussen antisemitisme en Israël-kritiek, komt antisemitisme veel vaker voor op rechts. Daar is zelfs een groeiende trend van neo-nazisme te zien.

Forum voor Democratie (FvD) heeft in Amsterdam zelfs de medeoprichter van Erkenbrand op de lijst staan, een organisatie die openlijk pleitte voor een “blanke etnostaat zonder Joden”. Zonder mij dus.

FvD wordt om deze reden door vrijwel elke Amsterdamse partij geboycot, maar krijgt nauwelijks kritiek in de stemwijzer van het CIDI. Er staat alleen dat er een kandidaat is “die in opspraak” raakte door “banden met extreem-rechtse netwerken”. Nogal een understatement.

Volgens het CIDI is niet deze kandidaat, maar nota bene de partij met de enige Joodse lijsttrekker het grootste gevaar in Amsterdam. Waarom? Omdat wij voor een boycot tegen Israël en medeplichtige bedrijven zijn. Ook tijdens het “Joods debat’ werden wij genoemd – als voorbeeld van een antisemitische partij – zonder dat we daar weerwoord op konden geven.

Het heulen van de Israël-lobby met extreem-rechts is niets nieuws. Thierry Baudet heeft eerder op een CIDI-demonstratie gesproken, en op een verkiezingsavond van het CIDI in 2019 kwam FvD zelfs als de meest populaire partij uit de bus.

Voor dit soort groepen zijn Joodse levens minder belangrijk dan het verdedigen van een apartheidsstaat. Laat ik luid en duidelijk zijn: deze mensen spreken niet voor mij.

Chris de Ploeg

(Lijsttrekker van De Vonk. Dit artikel verscheen eerder in Het Parool. De Ploeg schreef eerder voor onze website over de monarchie en hun koloniale misdaden, dekolonisatie, de NAVO, en met Jazie Veldhuyzen over de Maccabi hooligans in Amsterdam,)