COA weigert Roma-vluchtelingen toegang tot Ter Apel

Afgelopen week meldde MiGreat een nieuw dieptepunt in het uitsluiten en dakloos maken van vluchtelingen die asiel aanvragen bij het aanmeldcentrum Ter Apel. Een Roma-gezin dat uit Hongarije moest vluchten vanwege racisme, uitsluiting en dakloosheid, wordt daar in Nederland opnieuw mee geconfronteerd. Hieronder het bericht van MiGreat en het verhaal van de Roma-vluchtelingen.

“Hoewel we als MiGreat zijn gestopt met het bieden van noodhulp in Ter Apel, blijft het voor ons schokkend om te zien hoe mensen daar worden behandeld. We blijven de situatie monitoren en helaas zien we regelmatig incidenten of horen we over situaties die mensen ernstig in gevaar brengen. Waar mogelijk komen we in deze situaties in actie.

Deze week bereikte het COA een nieuw dieptepunt. Woensdagavond, rond 23:00 uur, werd een gezin bij de poort geweigerd, hoewel hun asielaanvraag nog in behandeling was. Het gezin is van Roma-afkomst en ontving een brief waarin stond dat hen de toegang was geweigerd vanwege hun nationaliteit. Dit is het verhaal dat zij willen delen:

‘Wij zijn een Roma-gezin uit Hongarije: twee ouders en twee kinderen, onze zeventienjarige dochter en onze zevenjarige zoon. Ik kom sinds 2022 voor werk naar Nederland, meestal twee of drie maanden achter elkaar. Ik kwam in april 2026 weer en werkte bijna 700 uur. Ik heb loonstroken en documenten die mijn werk bewijzen. Ik ben hier gekomen om te werken en een betere toekomst op te bouwen voor mijn gezin. Mijn familie kwam in juni naar mij toe. Voordat ze naar Nederland kwamen, waren ze in Hongarije op straat gezet en brachten ze daar drie dagen door zonder hulp, ook al waren er kinderen bij hen.

Toen ze hier aankwamen, bleef ik nog ongeveer twee weken werken. Toen vertelde ik mijn ‘werkgever’ dat mijn familie was gearriveerd, dat we serieuze problemen hadden met de huisvesting, en ik vroeg om hulp. Kort daarna kreeg ik te horen dat er geen werk meer was. We kregen twee weken om de accommodatie die bij het werk hoorde, te verlaten. Ik kan niet zeggen wat de bedoeling van mijn ‘werkgever’ was, maar de timing was verwoestend voor ons. Ik had werk en huisvesting, mijn familie kwam bij me wonen, ik vroeg om hulp – en plotseling hadden we geen werk of woonplek.

We komen uit een omgeving in Hongarije waar, aldus onze ervaring als Roma-gezin, racisme en discriminatie deel uitmaakten van het dagelijks leven. We hebben het meegemaakt op school, in onze gemeenschap en op andere plaatsen. Onze kinderen zijn opgegroeid met het zien en ervaren van dingen die geen enkel kind als normaal zou moeten accepteren. We gingen naar Ter Apel, omdat we geloofden dat eindelijk iemand met ons zou gaan zitten om naar ons volledige verhaal te luisteren en te begrijpen wat onze kinderen doormaakten.

Helaas voelden we niet dat ons volledige verhaal daar goed werd gehoord. We probeerden onze situatie uit te leggen, onze dakloosheid, de situatie van onze kinderen, onze angst om terug te keren naar Hongarije en alles wat er met ons gezin was gebeurd. Maar we vonden dat er vanaf het begin weinig gelegenheid was om alles uit te leggen. We hadden het pijnlijke gevoel dat ons volledige verhaal niet iets was wat ze wilden horen of de tijd namen om te begrijpen. Voor ons was dit verwoestend. We waren al weken van de ene plek naar de andere gestuurd, en Ter Apel zou een plek zijn waar we eindelijk alles konden uitleggen en om bescherming konden vragen. In plaats daarvan vertrokken we met het gevoel dat belangrijke delen van ons verhaal nooit echt waren gehoord. We hebben keer op keer uitgelegd dat we een gezin met kinderen zijn, dat we geen stabiel huis hebben en bijna geen geld.

We zijn van de ene plek naar de andere gestuurd, op zoek naar iemand die luistert en ons helpt. We hebben elke deur geprobeerd die we konden vinden. We hebben niet alleen om hulp gevraagd voor onszelf, maar vooral voor onze kinderen. Enkele geweldige mensen hebben ons onderweg geholpen. Vreemden hebben ons eten gegeven, een slaapplek voor een nacht, vervoer en vriendelijkheid. We zullen hen nooit vergeten. Zonder deze mensen waren er momenten waarop we niet wisten waar we konden slapen of hoe we aan eten zouden komen. Maar individuele daden van vriendelijkheid kunnen een veilig en stabiel thuis voor een gezin met kinderen niet vervangen. Onze kinderen leven al weken met onzekerheid, angst en uitputting. Ze begrijpen niet waarom hun gezin nergens veilig kan slapen of waarom ze steeds van de ene naar de andere plek worden gestuurd.

Ze blijven ons vragen: ‘Waarom helpt niemand ons?’, ‘Is het omdat we arm zijn?’, ‘Waarom worden we anders behandeld?’ Als ouders breken die vragen ons hart. We weten niet hoe we een zevenjarig kind moeten uitleggen waarom zijn gezin nergens veilig kan slapen. Geen enkel kind zou zich moeten afvragen of mensen hen zullen helpen vanwege hun armoede, hun etniciteit of wie ze zijn. We vragen niet om luxe. We vragen niet om een speciale behandeling.

Ik wil werken. Ik heb hier al bijna 700 uur gewerkt en ik kan het bewijzen. Ik wil mijn gezin zelf onderhouden. We zijn bereid om te werken, bij te dragen en een stabiel leven op te bouwen. We vragen simpelweg om veiligheid, waardigheid, een dak boven het hoofd van onze kinderen en dat iemand eindelijk naar ons verhaal luistert. We hebben documenten, loonstroken, berichten op sociale media en een politierapport. Waar is de bescherming voor onze kinderen? Dat is de vraag die we blijven stellen. Dit is ons echte verhaal.’”

MiGreat is dringend op zoek naar een veilige plek voor het Roma-gezin, en roept op om in actie te komen tegen de uitsluiting en dakloosheid waarmee het gezin in Nederland wordt geconfronteerd. Voor informatie en hulp: neem hier contact op met MiGreat.

Harry Westerink