Actie tegen vastgoedbelegger in Den Bosch. “Ergens moeten we een grens trekken”

Gistermiddag protesteerden in Den Bosch zo’n twintig mensen bij het kantoor van de vastgoedbelegger Persoons Vastgoed tegen de dreigende huisuitzetting van de bewoners van Neerstraat 2. De actie was georganiseerd door de Bond Precaire Woonvormen (BPW) in samenwerking met de huurders van het pand.

Voor de deur van de vastgoedbelegger werden toespraken gehouden (zoals die van huurder Koen, zie hieronder) en er werden flyers uitgedeeld. Het was de bedoeling om ook muziek af te spelen, maar dat verbood de politie. De huurders van Neerstraat 2 lieten de vastgoedbelegger weten wat hun eisen zijn:

• 1. Respecteer ons huurrecht, stop de stoelendans en het inwisselen van bewoners voor elkaar en voor leegstand. Pleeg noodzakelijk onderhoud.
• 2. Voorkom dak- en thuisloosheid. Stop de huisuitzetting en bied woonzekerheid voor iedereen.
• 3. Zeggenschap over onze woning en stad. Betrek bewoners in de planvorming. Bouw betaalbare sociale huur in plaats van koopwoningen en dure penthouses.
• 4. De gemeente Den Bosch moet handhaven op slecht verhuurderschap en huisjesmelkers aanpakken.

Persoons Vastgoed voelde de druk en wilde gaan overleggen met de huurders, maar wenste dat alleen maar te doen met twee mensen die de groep van veertien huurders zouden vertegenwoordigen. Dat weigerden de huurders, omdat zij opereren als een collectief. Daarop liet de vastgoedbelegger weten dat er dan maar op een ander moment een afspraak moest worden gemaakt. De strijd tegen de huisuitzetting gaat door.

Harry Westerink

De toespraak van huurder Koen

Mijn naam is Koen, ik ben 25 jaar oud en ik woon sinds november op de Neerstraat. Ik ben hier vandaag om samen met mijn huisgenoten op te komen voor onze rechten.

Er valt veel te zeggen over wonen in ons huis. Er is veel schimmel. Sommige kamers hebben geen raam dat open kan of ramen die uitkomen in de woonkamer. Alle deuren moeten vaak open, gewoon om het huis uit te kunnen luchten. De verhuurder is ‘s ochtends opeens in je huis, zonder dat iemand ervan weet, of je wordt ‘s morgens wakker omdat er een vrachtwagen over het hek is gereden, in verband met werkzaamheden waarover niet is gecommuniceerd.

Het levert veel stress op. Vaak moeten we dingen meerdere keren vragen voordat we een duidelijk antwoord krijgen, dat vaak ook niet eens compleet lijkt. Soms voelt het alsof je een onwelkome gast bent in je eigen huis.

Ondanks dat alles is het een hele mooie plek geweest om te wonen, niet vanwege het pand, maar juist door de mensen die er wonen. We zijn, misschien ook door de situatie die we delen, erg hecht geworden. We eten vaak samen, zorgen goed voor elkaar en bieden elkaar steun waar dat kan. Ik heb me in ieder geval nooit alleen gevoeld hier.

Daarom sta ik hier vandaag ook, niet alleen voor mezelf, maar ook voor de mensen die mij in een moeilijke tijd hebben opgevangen. Voor Twan, die voor mij sprak, bij wie ik altijd terecht kan. Maar ook voor iedereen die hierna riskeert om eruit gezet te worden. Voor de gemeenschap die wij hebben kunnen bouwen, omdat het voelt alsof die anders stuk voor stuk wordt opgedeeld en afgebroken.

Ergens moeten wij een grens trekken. We hebben enorm veel geduld gehad voor de manier waarop Persoons Vastgoed met ons omgaat. Maar voor mij ligt die grens bij het vroegtijdig uit elkaar sleuren van deze mensen, alleen maar voor dat kleine beetje extra winst.