Brandweermannen spuiten uit protest een overheidsgebouw onder met schuim.

Op donderdag vond in België een algemene 24-uursstaking plaats in de publieke sector. In het openbaar vervoer – bussen, metro’s, treinen, ook internationale treinen – legden personeelsleden het werk neer. Arbeiders staakten ook in posterijen, op scholen, ziekenhuizen en overheidsgebouwen. De staking was een protest dat vakbonden hadden georganiseerd tegen het bezuinigingsbeleid van de kersverse Belgische regering, met name tegen de daarin vervatte aantasting van pensioenrechten.

Net als andere Europese staten tracht ook de Belgische staat een keihard bezuinigingsbeleid op te leggen aan de bevolking. Ook de kredietwaardigheid van België wordt momenteel in twijfel getrokken; die is door Moody’s en Standard en Poor onlangs verlaagd. Ook in België is de staatsschuld hoog. Onenigheid over de aanpak ervan, in combinatie met getrouwtrek over herschikking van bevoegdheden over regio’s en taalgemeenschappen, had eerder een eindeloze formatie opgeleverd. Toen er dan eindelijk een regering was, wilde die snel doorbijten met bezuinigen. Vakbonden reageerden onmiddellijk. Begin december was er al een demonstratie van 50 duizend mensen, en deze week dus een eendagsstaking.

Partners

De pensioenplannen van de regering zijn aanleiding voor het arbeidersprotest. De plannen liegen er niet om. Het jaar waarop je met vervroegd pension mag, wordt van 60 naar 62 gebracht, arbeiders moeten ook langer gewerkt hebben voordat ze ervoor in aanmerking komen. Voor arbeiders zullen vooral deze concrete verslechteringen een – terecht! – motief zijn om te staken. Voor de vakbondstop geldt nog iets anders. Die klaagt met name dat de pensioenplannen eenzijdig worden doorgedrukt. “De vakbonden betichten het kabinet ervan op eigen houtje te hebben gehandeld en overleg met de bonden te hebben nagelaten.” Vakbondsbestuurders willen in zoiets gekend worden, als overlegpartners behandeld, voor ze eventueel alsnog met allerlei verslechteringen akkoord gaan. Als in zulk overleg sommige verslechteringen worden verzacht, des te mooier! Dan kunnen ze dat laten zien aan hun achterban als resultaat van succesvol onderhandelen. Sociale vrede en erkenning van hun rol als onderhandelingspartner is voor vakbondstoppen doorgaans belangrijker dan een effectieve verdediging van arbeidersbelangen en – rechten. De enigen die dat consistent kunnen, zijn arbeiders zelf, met bondgenoten die werkelijk de handen vrij hebben en niet in overlegstructuren zijn ingekapseld of politieke ambities voorrang geven.

De staking was qua deelname een gedeeltelijk succes. Het spoorverkeer lag goeddeels plat, hetgeen een land al snel het aanzien geeft dat het door een staking is lamgelegd. Vandaar koppen als “Grote staking legt België plat”. Maar de steun voor de staking was niet overal sterk. Er was een opvallend verschil tussen het Vlaamse en het Waalse deel van het land. “In het Franstalige gedeelte rijdt geen enkele bus, in Vlaanderen 1 op de 10. De luchthaven van Luik is dicht, die in Antwerpen is gewoon open”, aldus de Volkskrant. Traditioneel is de arbeidersbeweging in het Franstalige deel – met verwaarloosde oude zware industrie – sterker dan in Vlaanderen met haar hypermoderne bedrijfsleven, maar ook met haar rechtse politieke klimaat. Dat zien we kennelijk terug in de stakingsdeelname. De breuklijn van taalgemeenschap en daarmee samenhangende regionale verdeling is een van de belangrijkste obstakels voor effectief arbeidersverzet over de hele linie.

Jongeren

Hetzelfde Volkskrant-artikel meldt ook dat op sociale media met name jongeren zich in grote meerderheid tegen de staking keren. “Ik ben honderden berichten tegengekomen van jongeren die zich verzetten tegen de staking. En maar twee die de staking terecht vinden”, aldus een Volkskrant-correspondent. Het idee van samen-de-schouders-eronder-nu-we-eindelijk-een-regering-hebben is daar kennelijk sterk. Als dit beeld klopt – en de indrukken van een correspondent zijn natuurlijk niet meer dan een aanwijzing -, dan is het een pijnlijk en gevaarlijk verschijnsel. Als tradities van solidariteit en verzet niet weer worden opgebouwd, dan ondermijnt dat de gevechtskracht van arbeiders in België in hoge mate. Het maakt het ondernemers en de regering immers des te makkelijker om zich voor te doen als moderniserend, hervormend, toekomstgericht als ze daarbij jongeren aan haar zijde vindt.

Deze zwakkere plekken in het stakingsfront zijn van belang. Ze betekenen werk aan de winkel voor wie effectief verzet op poten wil krijgen. Tegelijk is er het simpele feit dát er een brede en stevige landelijke staking tegen bezuinigingsbeleid is gehouden. Het laat de weerbaarheid van grote groepen werkenden tegenover het bezuinigingsbeleid nog eens zien – in een buurland van Nederland waar een soortgelijk bezuinigingsbeleid al langer huishoudt. Hopelijk brengen die stakende arbeiders in België hun collega’s aan deze kant van de grens eens extra op ideeën.

Peter Storm
Maker van het weblog Rooieravotr


  1. Laurentius # 1 
    7 jaar geleden

    Quote: De provocaties van pensioenminister Van Quickenborne, gesteund door de volledige regering, zorgden voor heel wat woede. Ondanks een massaal media-offensief tegen het protest en tegen de vakbonden, werd de staking vandaag een succes.
    Meer info: http://www.socialisme.be/lsp/archief/2011/12/22/overzicht.html
    De Volkskrant is dus blijkbaar onderdeel van een massaal media-offensief.

0

Het kan even duren voor je reactie voor anderen zichtbaar wordt omdat de redactie er eerst nog even naar kijkt. Seksistische en racistische reacties worden niet doorgelaten, evenals scheldpartijen, bedreigingen, 'off topic'-bijdragen en pure 'knip en plak'-reacties (deze website is geen prikbord). Wil je contact met de redactie? Mail dan: doorbraak@doorbraak.eu


Je mag de volgende tags gebruiken: <a href=""> <blockquote> <del> <code> <em> <i> <strong> <b>


*