“Wij komen om moed te verspreiden. Wij komen om haat haar vanzelfsprekendheid te ontnemen.”

Ruim honderd mensen deden zaterdag mee aan de strijdbare anti-fascistische manifestatie bij de ingang van de Nieuwe Kerk op de Markt in Delft. Die was georganiseerd door Delft Solidair om duidelijk te maken dat de meerderheid van de Delftenaren voorstander is van een azc in de stad. Er werden anti-racistische leuzen geroepen en een reeks speeches gehouden. Verderop het plein verzamelden zich enkele tientallen van de gewelddadige fascisten van Defend Delft en Zwart Blok. Die werden echter aan het zicht onttrokken door een aantal politiebusjes. “Wij verdedigen Delft tegen Defend Delft”, zo vatte de organisatie de anti-fascistische actie kernachtig samen. Doorbraak publiceert deze week een aantal van de speeches. Hieronder die van Mustapha.

Lieve mensen. Lieve strijdgenoten. Lieve mensen die weigeren te zwijgen wanneer anderen het zwijgen wordt opgelegd. Zijn jullie hier? Zijn jullie wakker? Zijn jullie bereid om vandaag, met heel jullie hart, met heel jullie stem en met heel jullie lichaam, te laten zien dat de toekomst niet toebehoort aan de haat?

Kom dan! En maak lawaai! Maak lawaai voor de mensen die bang zijn geworden. Maak lawaai voor de mensen die zich afvragen of er in deze samenleving nog wel plaats is voor hen. Maak lawaai voor iedereen die ooit te horen heeft gekregen dat die minder waard is, er niet bij hoort, of beter onzichtbaar kan blijven.

Andere speeches bij de manifestatie
– “Wanneer onze gezamenlijke waarden onder druk staan, moeten we naast elkaar staan”
– De manosphere heeft een grote invloed op de groei van het fascisme
– “Wij komen om moed te verspreiden. Wij komen om haat haar vanzelfsprekendheid te ontnemen.”
– Ook de strijd tegen je baas en huisbaas is anti-fascisme
– Samen werken aan klimaatrechtvaardigheid en ons niet uit elkaar laten drijven

Want vandaag zeggen wij: je bent niet alleen! Wij zien je. Wij horen je. Wij staan naast je. En wij zullen niet zwijgen! Hier op deze dag. Op 24 oktober staan wij hier onder één boodschap: Liefde boven haat.

Niet omdat wij naïef zijn. Niet omdat wij denken dat haat vanzelf verdwijnt wanneer we onze ogen sluiten. Maar omdat wij weten dat haat alleen macht krijgt wanneer mensen haar de ruimte geven. Wanneer mensen wegkijken. Wanneer mensen zeggen: het zal mijn tijd wel duren. Wanneer mensen denken dat onrecht alleen het probleem is van degene die er vandaag het slachtoffer van wordt.

En precies daar begint onze verantwoordelijkheid. Want racisme is nooit alleen het probleem van degene die racistisch wordt behandeld. Fascisme is nooit alleen het probleem van degene die als eerste wordt aangewezen als vijand. Het is een aanval op onze gezamenlijke menselijkheid. En daarom zijn wij hier. Wij zijn hier omdat wij weigeren onze menselijkheid uit handen te geven!

Lieve mensen. Er is iets wat wij niet mogen vergeten. De geschiedenis begint niet pas wanneer iemand de macht grijpt. De geschiedenis begint niet pas wanneer de eerste deur wordt ingetrapt, wanneer de eerste mens wordt gedeporteerd, wanneer de eerste stem met geweld tot zwijgen wordt gebracht.

De geschiedenis begint veel eerder. Ze begint wanneer taal in een wapen verandert. Wanneer mensen worden gereduceerd tot een zondebok. Wanneer buren worden veranderd in vreemdelingen. Wanneer verschillen worden voorgesteld als bedreigingen. Wanneer mensen leren om een ander niet langer te zien als mens, maar als probleem. En de geschiedenis begint wanneer de rest van de samenleving zegt: ach, zo’n vaart zal het niet lopen.

Maar wij weten waar ontmenselijking toe kan leiden. Wij kennen de beelden. Wij kennen de verhalen. Wij kennen de namen van mensen die dachten dat de wereld hen nooit zou vergeten, maar die door een ideologie van haat werden gedegradeerd tot nummers.

Nooit meer! Dat zijn geen woorden voor op een herdenkingskrans. Dat is geen zin die we één keer per jaar uitspreken om daarna weer over te gaan tot de orde van de dag. Nooit meer betekent: nooit meer wegkijken. Nooit meer doen alsof racisme een meningsverschil is. Nooit meer een genocide waar dan ook ter wereld. Nooit meer accepteren dat de waardigheid van de één onderhandelbaar is om het luxe comfort van de rijkste één procent te beschermen.

En ja, vandaag moeten we opnieuw laten zien wat die woorden betekenen. Want wanneer groepen openlijk haattaal en haatdenkbeelden uitdragen, hebben wij de verantwoordelijkheid om daar duidelijk stelling tegen te nemen. Niet met dezelfde haat. Niet door mensen hun menselijkheid te ontzeggen. Maar door heel duidelijk te zeggen: hier ligt onze grens. Wij zullen niet toestaan dat racisme zich voordoet als onschuld. Wij zullen niet toestaan dat zondebokpolitiek zich vermomt als een gewone politieke smaak. En wij zullen niet toestaan dat mensen die worden bedreigd, alleen komen te staan.

Want solidariteit is geen sentiment. Solidariteit is een daad. Het is de beslissing om naast iemand te gaan staan, juist wanneer dat iets van je vraagt. En daarom, mensen, moeten we het ook hebben over liefde. Want wat betekent liefde boven haat eigenlijk? Liefde betekent niet dat we alles goedpraten. Liefde betekent niet dat we conflicten vermijden. Liefde betekent niet dat we glimlachend toekijken terwijl anderen worden vernederd en uitgesloten.

Nee! Liefde is de moed om de waarheid te spreken wanneer de leugen gemakkelijker is. Liefde is de kracht om onrecht te bestrijden zonder zelf de makkelijke logica van ontmenselijking over te nemen. Liefde is dat we weigeren te worden zoals datgene waartegen we strijden. En liefde is ook lawaai! Luidruchtige liefde! Kleurrijke liefde! Onverzettelijke liefde! Liefde met vlaggen die wapperen. Liefde met stemmen die samenkomen. Liefde met mensen die elkaars hand vasthouden en zeggen: tot hier en niet verder!

Dus laat onze kleuren spreken! Laat onze stemmen klinken door de straten van Delft en verder! Laat onze aanwezigheid duidelijk maken dat deze stad niet wordt bepaald door de mensen die anderen willen uitsluiten, maar door iedereen die bereid is samen een samenleving op te bouwen waarin mensen gelijkwaardig kunnen leven.

Wij komen niet om angst te verspreiden. Wij komen om moed te verspreiden. Wij komen niet om haat met haat te beantwoorden. Wij komen om haat haar vanzelfsprekendheid te ontnemen. Wij komen niet om anderen minder mens te maken. Wij komen om te laten zien hoe menselijk een samenleving kan zijn. En we doen dat samen. Met onze verschillen. Met onze overtuigingen. Met onze verhalen. Met onze kleuren.

Niet ondanks onze diversiteit, maar dankzij de kracht die ontstaat wanneer mensen met verschillende achtergronden samen opstaan voor dezelfde menselijke waardigheid. Want niemand is vrij zolang een ander wordt bedreigd om wie die is. Een Palestijns kindje heeft dezelfde menselijke waardigheid als een Nederlands kindje. En een Nederlands kindje heeft dezelfde menselijk waardigheid als een Congolees kindje.

En laat me nog een ding zeggen. Misschien vraagt iemand zich af: heeft het wel zin om hier te staan? Verandert een demonstratie de wereld? Maakt één middag lawaai werkelijk verschil? Mijn antwoord is: kijk om je heen! Kijk naar de mensen naast je. Kijk naar de vlaggen. Kijk naar de gezichten. Kijk naar iedereen die vandaag heeft besloten dat onverschilligheid geen optie is. Rabbi Abraham Joshua Heschel zei ooit: “onverschillig zijn tegenover kwaadaardigheid is verraderlijker dan de kwaadaardigheid zelve.” We mogen nooit en te nimmer onverschillig raken. We mogen niet verdoofd raken terwijl er zo veel mensen pijn hebben.

En vergeet niet, lieve mensen: verandering begint niet in een parlement. Niet in een rechtbank. Niet in een overheidsgebouw. Niet in het gemeentebestuur. Verandering begint op straat! Met mensen die besluiten dat ze genoeg hebben van angst. Met mensen die weigeren hun menselijke waarden te verbergen. Met mensen die elkaar aankijken en zeggen: ik ben er, en ik laat jou niet alleen. Dat is geen klein gebaar. Dat is hoe een samenleving haar geweten laat spreken.

Lieve mensen, vergeet ook niet: onze verantwoordelijkheid eindigt niet wanneer deze demonstratie voorbij is. Ze begint daar opnieuw. Morgen moeten we blijven luisteren naar mensen die gediscrimineerd worden. Morgen moeten we blijven opkomen voor mensen die ontmenselijkt worden hier en elders in de wereld. Morgen moeten we blijven bouwen aan buurten, scholen, werkplekken en organisaties waarin gelijkwaardigheid niet alleen een woord is, maar dagelijkse praktijk.

Want anti is niet alleen weten waar we tegen zijn. Het is ook weten waar we vóór zijn. Wij zijn vóór een samenleving waarin afkomst geen bedreiging is. Waarin religie geen reden is voor uitsluiting. Waarin niemand bang hoeft te zijn voor de kleur van diens huid, de naam die die draagt of de liefde die die voelt. Waarin vrijheid niet alleen geldt voor de mensen die op ons lijken, maar voor iedereen.

Dat is de samenleving die wij voor de volgende generaties achterlaten. Dat is de samenleving waarvoor wij verantwoordelijkheid dragen. Dat is de samenleving die we samen moeten maken. En die samenleving begint vandaag, hier, met ons.

Dus Delft, laat je horen! Laat je horen voor de mensen die te vaak niet gehoord worden. Laat je horen voor de mensen die zich onveilig voelen. Laat je horen voor de volgende generatie, die niet zou moeten hoeven demonstreren voor de eenvoudige waarheid dat ieder mens ertoe doet. Wees luid! Wees trots! Wees solidair! En wees vooral vastberaden.

Want tegenover de harde uitsluiting zetten wij de veelkleurigheid van verbondenheid. Tegenover de kilte van haat zetten wij de warmte van solidariteit. Tegenover de leugen van menselijke ongelijkheid zetten wij de waarheid van onze gezamenlijke waardigheid. En tegenover de dreiging van zondebokpolitiek zetten wij iets wat veel sterker is dan angst: een gemeenschap die weigert zich tegen elkaar te laten opzetten.

Lieve mensen, als we straks naar huis gaan, neem dan deze boodschap mee. Neem haar mee naar je familie. Naar je vrienden. Naar je werk. Naar de mensen die twijfelen of hun stem wel verschil maakt. Vertel hun dat liefde geen zwakte is. Dat solidariteit geen luxe is. Dat zwijgen geen neutrale keuze is wanneer de waardigheid van mensen op het spel staat.

En vertel hen dat er in Delft mensen zijn opgestaan. Mensen die zeggen: wij laten ons niet verdelen. Wij laten ons niet intimideren. Wij laten ons niet wijsmaken dat haat de toekomst is. Want de toekomst is niet van mensen die anderen uitsluiten. De toekomst is van ons allemaal!

Dus ik vraag jullie: wat kiezen wij? Liefde! Wat kiezen wij? Solidariteit! Wat zeggen wij tegen racisme en zondebokpolitiek? Nooit meer! En wat gaan we doen? Lawaai maken! Luid en trots, kleurrijk en vastberaden. Niet omdat we haten. Maar omdat we liefhebben. Niet omdat we bang zijn. Maar omdat we moedig zijn. Niet omdat we tegenover elkaar willen staan. Maar omdat we naast elkaar willen staan. Liefde boven haat. Solidariteit boven verdeeldheid. Menselijkheid boven ontmenselijking. Dank jullie wel. En nu, delft… kom en maak lawaai!

Mustapha