Logo van het Amsterdamse comité.

Logo van het Amsterdamse comité.

Het Amsterdamse actiecomité Dwangarbeid Nee presenteerde tijdens het Amsterdamse vakbondscafé van 25 oktober een rapport met de lange titel “Rapport over arbeidsbemiddeling, vrijwilligerswerk en dwangarbeid in de gemeente Amsterdam. Een verslag van ervaringen met de ‘stille revolutie’ in de tweede helft van 2012 en in 2013” (pdf). Op de spreekuren van belangenorganisaties, bij strijdorganisaties als Doorbraak en bij vakbonden komen schrijnende verhalen binnen over misstanden die heersen in de dwangarbeidsprojecten. Slechte werkomstandigheden, intimidatie, vernederingen, dreiging met stopzetting van de uitkering als men niet constant naar de pijpen van de werkmeesters danst, en vaak zelfs daadwerkelijke kortingen of stopzettingen van de uitkering voor de meest futiele ‘overtredingen’ van de zeer strenge regels. In dergelijke projecten leert men vaak niets en ze dragen dan ook op geen enkele manier bij aan de kansen op de arbeidsmarkt. Wel verdienen anderen aan de arbeid van uitkeringsgerechtigden.

Het rapport bestrijkt alle informele arbeid en dat is meer dan alleen dwangarbeid. Naast vele praktijkvoorbeelden kom je ook filosofische bespiegelingen tegen over de participatiesamenleving. De vaak uitzichtloze situatie wordt beschreven waarin werklozen terechtkomen en ook de mensen die wel betaald werk hebben, maar niet genoeg om van te leven. Uitgebreid aandacht is er voor de verschillende vormen van werken-en-toch-in-de-uitkering-zitten. Steeds meer mensen zitten niet zozeer “zonder werk”, maar werken juist wel en maken daar zelfs kosten voor. Echter, ze krijgen geen salaris betaald. In Amsterdam werkt de gemeentelijke Dienst Werk en Inkomen (DWI) veel met “participatieplaatsen”: werken “met behoud van uitkering” en soms nog vijfentwintig euro per maand erbij.

Het actiecomité bezoekt diverse plekken waar mensen zo zijn tewerkgesteld. In de pamfletten die bij die bezoeken worden verspreid, noemt het comité dat dwangarbeid. Immers, “je moet er gedwongen aan mee doen. Als je dat niet doet, wordt je uitkering gekort, of zelfs stopgezet. Door ‘met behoud van uitkering’ te werken, verdwijnen er banen waar wel loon tegenover staat. Dan wordt het voor bijstandsgerechtigden nog moeilijker om een betaalde baan te vinden. Dit moet stoppen! Bijstandsgerechtigden verdienen geen armoede, maar fatsoenlijke behandeling en gewoon goed werk met loon voor wie dat wil en kan.”

Streng behandelen

De beleidsfilosofie van wethouder Van Es en de beleidsmakers bij de DWI is er in feite op gericht om bijstandsgerechtigden zo streng mogelijk te behandelen. Uitkeringen worden bij het minste of geringste stopgezet, er zijn strenge controles met huisbezoeken en administratieve controles, een grote afdeling handhaving, vier weken wachttijd voordat men een uitkering kan aanvragen en disciplineringsprojecten waar met behoud van uitkering wordt gewerkt op verschillende plaatsen, zoals in de Herstelling Werk en Uitvoering, op participatieplaatsen en in andere trajecten. De bedoeling is dat er “een cultuuromslag” plaatsvindt bij de klanten en het personeel, die de bijstand moeten gaan zien als een tijdelijke opvang. Betaald werk boven alles, is het motto, en de bijstandsgerechtigden moeten hun best doen om de bijstand zo snel mogelijk weer te verlaten. Er wordt in dat opzicht grote druk uitgeoefend en die druk wordt geleidelijk aan door steeds nieuwe maatregelen steeds verder opgevoerd. Deze werkwijze wordt gemotiveerd met het argument dat betaald werk het beste voor bijstandsgerechtigden is. Werkgevers moeten ook iets doen in dit participatiemodel. Die moeten ertoe worden aangezet om niet te discrimineren in het personeelsbeleid, door bijvoorbeeld in “social return”– contracten langdurig werklozen of gedeeltelijk gehandicapten aan te nemen. En werkgevers wordt gevraagd om een sociaal diversiteitsbeleid te voeren.

In de praktijk zijn de werkgevers echter volkomen autonoom in hun bedrijfsvoering en personeelsbeleid, en zoeken ze goedkope arbeidskrachten die hun winstgevendheid kunnen versterken. De overheid in het algemeen, en de lokale overheid in het bijzonder, beschikt niet of nauwelijks over een beleidsinstrumentarium om de werkgevers in hun gedrag te beïnvloeden. Alles moet komen van subsidies, lobbywerk en paaien met een beroep op hun sociale gevoel. En in de praktijk leidt die situatie dus tot schrijnende misstanden. De disciplinering van werklozen, met het doel zoveel mogelijk mensen uit de uitkering te krijgen, betekent dat zij zich op de arbeidsmarkt aanbieden zonder veel voorwaarden aan hun baan te stellen of te kunnen stellen. De werkgevers, van wie sommigen in de praktijk in feite geen cent willen uitgeven aan de integratie van migranten, langdurig werklozen en gehandicapten, maken van de relatief machteloze dwangpositie van de aanbieders van arbeidskrachten maar al te graag gebruik om goedkoop aan personeel te komen. Door haar oogkleppenpolitiek is de Amsterdamse overheid zich nauwelijks bewust van de sociale gevolgen van haar beleid in de huidige situatie.

Vrije jongens

In het rapport worden voorbeelden gegeven van misstanden in disciplineringsprojecten en bij de uitvoering van participatieplaatsen. De gemeente zet via haar nieuwe RBA-reïntegratiebedrijf Amsterdam, via Pantar en via de stichting Herstelling veel projecten op. De disciplinering houdt onder andere in dat men zonder te protesteren opdrachten vervuld waarbij verder geen uitleg wordt gegeven. Zo werd tegen een werkzoekende gezegd: “Om te laten zien dat je gemotiveerd bent, moet je eerst zes weken papier prikken”. De man weigerde overigens, en kreeg geen boete want dat is juridisch niet waar te maken.

Het comité heeft de indruk dat het hogere management en enige tientallen klantmanagers en reïntegratieconsulenten van de Herstelling en het Praktijkcentrum een beetje de vrije jongens en meisjes zijn binnen de bureaucratische organisatie van de DWI. Zij mogen dingen doen en maatregelen jegens de klanten nemen die juridisch eigenlijk niet door de beugel kunnen en die andere ambtenaren niet mogen nemen. Zij worden daarbij gedekt door de afdeling beleid van de DWI en de directie.

De betrokken dwangarbeiders ervaren de projecten aan de Laarderhoogtweg als een aaneenschakeling van vernederingen, perspectiefloosheid, niet nakomen van beloften, en sommigen moeten maandenlang, ja soms meer dan een jaar in de projecten werken, waarbij ze aan het lijntje worden gehouden met: “Ja, als je drie maanden je best doet, dan krijg je een opleiding.” Het werk in de projecten is vaak zinloos en geestdodend. Zo moeten sommigen maandenlang acht uur per dag vier of vijf dagen in de week papieren in dossiers tellen. Alleen tellen. Dat getal moeten ze dan in de computer invoeren. Hup volgende dossier. Een, twee, drie…. “Ik ben in een gevangenis,” verklaarde een dwangarbeider: “Als je ziek wordt, zeggen ze: je komt morgen maar, anders gaan we je dertig procent korten.”

Strafkortingen worden in strijd met de gemeentelijke verordening onaangekondigd doorgevoerd. Mensen ontdekken plots dat er minder of in het geheel geen geld op hun rekening wordt gestort. Hen wordt vaak niet verteld dat ze daartegen nog iets kunnen ondernemen door binnen zes weken bezwaar aan te tekenen.

Bestaansonzekerheid creëren

Het rapport beschrijft manieren waarop de DWI met trajecten bestaansonzekerheid creëert. Namelijk door mensen op te roepen voor allerlei vaak zinloze trajecten. Mensen die niet komen,  krijgen forse kortingen. Gelukkig zoeken sommige werklozen dan hulp van de Bijstandsbond. Een voorbeeld van 26 maart: “Een man komt op het spreekuur. Hem is door dezelfde beruchte klantmanager, die strooit met de maatregel van ‘drie maanden geen uitkering’, een korting opgelegd en hij is niet opgeroepen om zich te verdedigen. De officiële procedure is dat bij het niet verschijnen op een oproep voor onderzoek naar arbeidsinschakeling de eerste keer een waarschuwing, de tweede keer dertig procent en de derde keer honderd procent wordt gegeven. Hier gebeurt echter de eerste keer dertig procent, de tweede keer honderd en de derde keer driehonderd. Terwijl hij heeft afgebeld.”

Deze intimiderende gedragswijze schiep een sfeer van angst bij de bijstandsgerechtigden bij wie de vierdaagse training van de Herstelling berucht is. Vooral sommige klantmanagers aan de Laarderhoogtweg zijn zeer streng. Er valt niet met hen te praten, ze strooien met kortingen. Overigens is het beleid na protesten van advocaten bijgesteld. Maar hoeveel bijstandsgerechtigden zijn al het slachtoffer zijn geworden van deze praktijken?

Dat advocaten voor de rechter gelijk krijgen, was voor de wethouder geen belemmering: Van Es ging gewoon lobbyen in Den Haag om de illegale praktijken gelegaliseerd te krijgen. Per 1 juli 2013 is het strenge beleid van de gemeente Amsterdam landelijk ingevoerd bij werklozen in de bijstand die niet komen opdagen na een oproep om over betaald werk of de toeleiding naar betaald werk te komen praten. Of die naar het oordeel van de sociale dienst niet voldoende meewerken aan een onderzoek naar een aangeboden voorziening. Na 1 juli hebben gemeenten de beleidsruimte om meteen automatisch over te gaan tot volledige opschorting van de uitkering en daarna stopzetting, zonder aanzien des persoons. Het gaat om een wijziging van artikel 17 lid 2 WWB.

Overigens bestaat er onder juristen en ambtenaren grote verwarring over de interpretatie en motivatie van de nieuwe maatregel. Juristen begrijpen de teksten die op de maatregel betrekking hebben nauwelijks. In de praktijk is het nu een dode letter geworden dat de individuele beoordeling van de maatregel afgestemd dient te worden op de omstandigheden van de persoon of het gezin. De uitkering wordt opgeschort of stopgezet, en men zoekt het maar uit.

Betaald werk?

Veel voorbeelden in het rapport geven aan dat de trajecten meestal niet helpen bij het vinden van voldoende betaald werk. Wel worden er mooie praatjes gehouden over de trajecten. Die mooie praatjes staan in schril contrast met wat bijstandsgerechtigden vertellen: “Ga maar ramen lappen, zeggen ze dan. En de wc’s schoonmaken. En als je iets schoongemaakt hebt, komt er iemand anders die het nog een keer gaat schoonmaken. Sterker nog, na kantoortijd komt een professioneel schoonmaakbedrijf de ruimten schoonmaken. Iemand vroeg een keer: ‘maar waarom moet ik dan ook hetzelfde schoonmaken?’ Het antwoord luidde: ‘jullie moeten oefenen in schoonmaken’. En dat dus maanden lang.”

Pogingen van uitkeringsgerechtigden om hun kansen op de arbeidsmarkt te vergroten worden tegengewerkt. Iemand wilde behalve de summiere schoonmaakcursus van de Laarderhoogtweg zelf – op eigen kosten – een andere cursus volgen. De reactie was: “Dat doe je dan maar in je vrije weekend. Door de week moet je hier aanwezig zijn”. Het is onmogelijk om in de tijd van het DWI pogingen te ondernemen om aan betaald werk te komen, vertelt menigeen. “Ze hebben niets, geen faciliteiten, laat staan dat je er gebruik van kunt maken. Internet is er niet, wordt je niet aangeboden. Je moet aanwezig zijn, en dat is het. Ze hebben dingen beloofd, maar er komt niets van terecht. Ze zeggen steeds: ‘We gaan voor je kijken naar een baan, we gaan ons daar voor inspannen’, maar ze doen in dat opzicht helemaal niets. Als je vraagt: ‘Hoelang moet ik hier blijven’, dan krijg je een ontwijkend antwoord. Ze zeggen: ‘Je blijft hier korte tijd’, maar in de praktijk blijven mensen er heel lang.”

In de schulden

Alleenstaande moeders met kinderen moeten de kosten van de kinderopvang zelf betalen als ze gaan dwangarbeiden. Ze krijgen twintig of dertig euro per kind per maand, terwijl de kosten van de opvang per kind minstens negentig euro zijn. Vooral vrouwen met meerdere kinderen komen daardoor in de schulden. De autoriteiten op de Laarderhoogtweg zijn zeer inflexibel als het gaat om afspraken over werktijden in verband met de kinderen. Die moeten ’s morgens naar school, maar hun moeders moeten vroeg aanwezig zijn op het centrum. Praten over wat later komen omdat de kinderen naar school moeten worden gebracht, is onmogelijk. De leiding dreigt dan onmiddellijk met kortingen van dertig procent en meer. Dwangarbeiders krijgen om naar de Laarderhoogtweg te reizen een onkostenvergoeding van twintig euro per maand, maar dat is lang niet voldoende om de kosten te dekken.

Een vrouw doet haar verhaal als ze twee maanden bij het Praktijkcentrum zit, waar ze vier dagen per week werkt. Ze heeft twee kinderen op de naschoolse opvang, honderdtachtig euro per maand, die ze zelf moet betalen. Maar ze heeft dat geld gewoon niet en heeft nu twee maanden achterstand. “We zijn allemaal volwassen vrouwen, maar zo worden we niet behandeld, je leert er niks.” Ze moet strijken, maar dat kan ze al lang. “Volgens hen is het een traject schoonmaken van kantines en toiletten, en kleding strijken voor horecabedrijven. Overdag mag je niet naar buiten.” Ze werkt er nu twee maanden. “Soms is er niks te doen en zit je naar de klok te kijken tot je weg mag. Ze weten niet hoelang ik hier moet blijven. Je moet de mensen werkmeesters noemen, ‘chef Henk’. Je hebt niks te willen, je moet het gewoon doen. De werkmeesters zijn het ergste, ook de vrouwen. De schoonmaakploeg bestaat uit vijftien man. Ik stort helemaal in. Het gaat de verkeerde kant met mij op. Ik word er depressief van, het is gewoon te veel om dat de hele dag mee te maken. Het is echt niet te doen. Als je niet doet wat ze zeggen, dan wordt je uitkering gekort of stopgezet. Het is echt dwangarbeid. En veel andere vrouwen spreken niet zo goed Nederlands en durven helemaal niks te zeggen.” Ze mogen niet eten of drinken voor twaalf uur. “Geen koffie, niks. Alleen water.” Tussen de middag moeten ze om twaalf uur verplicht aan tafel zitten. “Ik wil gewoon naar buiten, even een frisse neus halen en weg van daar.”

Stalking

Er heerst onder de klantmanagers een cultuur die aanwezigen op een bijeenkomst van het comité omschrijven als stalking tot in het privéleven. Ze proberen mensen regelmatig onder druk te zetten om in hun telefoon te mogen kijken en hun privé-email te mogen bekijken. Mensen mogen hun telefoon niet aan hebben staan tijdens de gesprekken met de klantmanager en op het werk. Een van hen had dat toch gedaan. Tijdens het gesprek ging de telefoon. “Zet uit, dat ding, zet uit!”, schreeuwde de klantmanager. “Maar het is de school van mijn zoon”, antwoordde de vrouw, waarop de klantmanager reageerde met: “Dat geloof ik niet! Laat onmiddellijk zien! Laat zien!” De vrouw: “Ze behandelen je als een kind en ze geloven je nooit.” Er heerst continu wantrouwen jegens de motieven van de uitkeringsgerechtigden.

Anderen verdienen

Wanneer het personeel van schoonmaakbedrijven met vakantie gaat, zoals in de zomervakantie, stuurt de DWI dwangarbeiders ter vervanging. Deze dwangarbeiders werken er zonder salaris in het kader van een zogenaamde “proefperiode”. Wanneer de schoonmakers van vakantie terug zijn gekomen, moeten de dwangarbeiders weer naar de Laarderhoogtweg. De vraag is hoe deze constructie financieel is geregeld. De opdrachtgevers, zoals de ING, betalen schoonmaakbedrijven voor het werk, maar de schoonmaakbedrijven betalen de dwangarbeiders niet.

Veel mensen hadden recente werkervaring toen ze op de Laarderhoogtweg kwamen. Ze geven aan dat ze nauwelijks tijd overhouden om een echte baan te vinden. Of dat wel echt de bedoeling is van de trajecten vraag je je ook sterk af vanwege het volgende verhaal. “Ik heb een vraag, iets wat ik graag beter wil begrijpen. Ik ben ‘tewerkgesteld’ door de DWI, iets wat ik niet erg vind, op zich. Ik wil heel graag een baan vinden, en uit die uitkering raken. Het frustrerende is dat ik nu in een ‘project’ ben geplaatst, voor een bedrijf (bedrijf X) dat het stadsarchief inscant. Ze krijgen daar een flink bedrag voor, neem ik aan, van de gemeente Amsterdam. Maar ze werken alleen met ons, tewerkgestelden dus zogezegd. Ik had een gesprek waaruit ik begreep dat ze elk half jaar de medewerkers willen verversen, dat betekent dat ze iedereen die er op dat moment werkt weer terugsturen naar de Bijlmer, naar de Herstelling, en daar weer nieuwe mensen uitvissen. Ze zijn helemaal niet van plan om mensen aan te nemen. Ik snap niet dat dat mag en kan. Het is een commercieel bedrijf, op deze manier hebben ze toch gewoon gratis werknemers, zonder dat die enige rechten hebben ook nog. We moeten flink aanpoten daar, maar voor wat? Ik heb hun site net bekeken en daar hebben ze het over ‘sociaal verantwoord ondernemen’. Alsof ze de maatschappij een dienst verlenen. Ik snap er werkelijk niets van: eigenlijk betaalt de maatschappij voor uitkeringsgerechtigden die zij in stand houden. Ik druk me misschien onhandig uit, maar het zit me zo ontzettend dwars.”

Een ander geeft ook aan dat er geen perspectief is. “Als je niet verschijnt, stoppen ze je uitkering. Ik werk daar nu vier maanden, tweeëndertig uur in de week. Ze hebben me nog nooit werk en/of een opleiding aangeboden. Ze hebben niks voor mij. Ik ben tweeënvijftig jaar. Ze hebben niet gezegd hoelang het gaat duren. Het is gewoon slavernij, eerlijk gezegd. We moeten onze reiskosten grotendeels zelf betalen. Je kunt wel naar buiten lopen en een sigaret roken, maar het hangt er erg vanaf van of de werkmeester streng is of niet. Sommigen werken hier al twee jaar. Het kan jaren duren. Er is geen einddatum. Het is gewoon dwangarbeid. Ik heb ook bij het inscanbedrijf in West gewerkt. Ze werken samen met het Gemeentearchief van Amsterdam. Dossiers scannen en invoeren in de computer. Daar in West is het commerciële bedrijf gevestigd. Ze hebben een contract met de DWI en er is alleen een vrouw aanwezig. De rest werkt met behoud van uitkering. Ze schijnen in de toekomst nog te willen uitbreiden. Meer scanapparaten neerzetten. Die vrouw is heel streng. We hebben helemaal geen perspectief. Helemaal niks. Je moet in eigen tijd maar zien dat je solliciteert. Ze doen niks voor je. Je moet het gewoon zelf maar uitzoeken. Je moet zelf netwerken, zij hebben geen contacten. Er staan in het rapport nog ettelijke voorbeelden. Ook over het Amsterdamse Bos waar de problemen met een directeur waren besproken. Alles zou goed komen. Niet dus.

Aan de zogenaamde participatieplaatsen zijn officieel voorwaarden verbonden, zoals additionaliteit, de duur van de participatieplaats en dat het geen betaalde arbeid mag verdringen. Maar in de praktijk werkt een vrouw in haar eentje in een kledingwinkel en is de andere kracht, die betaald werd, niet meer nodig. En wat is er additioneel aan de functie van nachtportier als de werkloze daar in z’n eentje zit?

Het rapport neemt ook interessante berichten van wetenschappers in ogenschouw. Alex Corra, wetenschappelijk onderzoeker aan de Vrije Universiteit, promoveert over de uitvoering van het werken ‘met behoud van uitkering’. Hij zegt dat de bestuurders werken vanuit een soort ideaalbeeld van de ideale burger, die oppassend is, actief, iets doet voor de samenleving, voor zichzelf zorgt, dat wil zeggen betaald werk zoekt, enzovoorts. In het kader van de bezuinigingen in de kapitalistische economie – waarbij allerlei voorzieningen wegvallen en de toegang tot de sociale zekerheid wordt beperkt – komt dat beeld ook wel goed uit: men laat de mensen die minder hoge arbeidsproductiviteit hebben aan hun lot over, men onderzoekt niet wat er met die mensen gebeurt, verdedigt dat met het ideaalbeeld (waar de beleidsmakers dikwijls zelf van overtuigd zijn). Dan heb je een motivatie om goedkoper uit te zijn, waarbij goedkope arbeidskrachten beschikbaar komen die gedwongen zijn – door het ontbreken van voorzieningen en sociale zekerheid – zichzelf tegen elke prijs te verkopen. Dat is dan de participatiesamenleving, althans die van de overheid. Als we het dan toch zelf moeten doen, in hoeverre willen we dan dat de staat zich daarmee gaat bemoeien en ons gedrag probeert te controleren en te reguleren?

Het rapport werd na het verschijnen door GroenLinksers weggehoond op Joop.nl. Die voelen zich mogelijk aangevallen omdat hun boegbeeld Van Es verantwoordelijk wethouder is van onder meer de DWI. De klachten in het rapport zouden subjectieve interpretaties zijn van mensen met een dubbele agenda. GroenLinks-gemeenteraadslid Jan Hoek was zelf in het Amsterdamse Bos geweest, en had gezien dat daar niets aan de hand was. Dat gezeur van mensen over werken met behoud van uitkering moest kennelijk maar eens afgelopen zijn. Hans Groen, bestuurder van GroenLinks Midden Drenthe, maakte het rapport ook verdacht. Het voldeed niet aan de methodische vereisten voor een wetenschappelijk onderzoek en zou dus niet waar zijn. De ontstellende arrogantie van de macht.

Jeroen Breekveldt

Share on Facebook375Tweet about this on TwitterShare on Google+0Email this to someonePrint this page

  1. Ian # 1 
    4 jaar geleden

    Laten we hopen dat ambtenaren van wie we denken dat ze de wet overtreden, daadwerkelijk voorgeleid gaan worden. De wetten zíjn er, maar net als met racismewetgeving… de uitvoerende macht laat zich eerder leiden door wat algemeen normaal heet in het gezonde Hollandse kringetje. Ze zouden maar gek genoemd worden! Voor je het weet staan ze dan zelf 40 uur per week A4’tjes te tellen. Afijn.

    Hoor ik Van Drooge in het interview met Sleutelstad.fm niet zeggen:

    “Laat ik iets over Doorbraak zeggen. Zij letten heel erg op dat overheid niet buiten het boekje gaan. Sterker nog ze willen het strakker aantrekken. Ik vind dat een groot goed in Nederland en het prikkelt op een goeie manier”.

    Er ligt een spanningsveld. De vrije jongens (en meiden) van de reïntegratiebureau’s vinden in hun fratsen steun bij beleidsmakers die tot nog toe ongenaakbaar zijn. Wie heeft er dan vuile handen? De reïntegrant. Want: nu ligt de eindverantwoordelijkheid bij hoge ambtenaren wiens integriteit niet zomaar in twijfel kan worden getrokken door lagere uitvoerenden. Dit principe doet afbreuk aan het vertrouwen in de overheid en daarom is het tijd voor vervolging van hoge ambtenaren die al sinds lang de boeverij van de vrije jongens (en meiden) afdekken.

  2. Carlo # 2 
    4 jaar geleden

    Klantmanagers en werkgevers die dit uitvoeren horen achter slot en grendel met TBS en dwangverpleging, ze zijn een gevaar voor de samenleving en voor zichzelf. Masaal aangifte doen is de 1 van de oplossingen. Dit is geestelijke mishandeling en stalking en beide strafbaar. Einde verhaal

  3. Vilseledd # 3 
    4 jaar geleden

    Echte pagina 60 van het rapport:

    “Iedere dag is er een werkmeester die ’s morgens als eerste activiteit de websites scant van Doorbraak, Bijstandsbond, steun comité sociale strijd, etc. of er een reactie is van dwangarbeiders. Hij doet dit openlijk op een computer in de keet , in aanwezigheid ’s morgens van de mensen die in het bos werken. Van deze reactie konden ze de herkomst traceren.”

    Dus de bibberitis krijgen deze nepchefs er zeker van. Vooral doorgaan en zeker geen kortingen accepteren, omdat je gebruik hebt gemaakt van het recht op vrijheid van meningsuiting. Wie luistert aan de wand, hoort zijn eigen schand.

  4. Condor # 4 
    4 jaar geleden

    Het is nog veel erger, de uitbuiting en corruptie die met dwangarbeid gepaard gaan, zal alles overtreffen.

    De bouwfraude, RSV schandaal etc etc, zal daar kinderspel zijn bij vergeleken.

    Letterlijk van hoog tot laag wordt er over de ruggen van de dwangarbeiders verdiend. Dat heet dan ook slavernij maar dan in een modern jasje!!
    Immers het is of dwangarbeiden, of dakloosheid en de hongersnood ingaan. Vele mensen noemen dat vrijheid van keuze, ik vind dat totaal niet!!

    Condor

  5. grebgreb # 5 
    4 jaar geleden

    Ik heb zelf jaren lang als werkleider gewerkt met bijstand gerechtigden.
    Het woord dwangarbeid lijkt mij erg overdreven, maar wordt al snel door mensen die al jarenlang in de bijstand lopen gebruikt !
    Helaas zien we hierbij ook dat de goeden onder de slechten moeten lijden. 🙁
    Een strengere controle op mensen die al jaren misbruik maken van de bijstand zou beter zijn.
    Ik heb het idee dat men echter hiervoor te bang is of te hard moet werken.

  6. Vilseledd # 6 
    4 jaar geleden

    Grebgreb, als impliciet gedreigd wordt met de dood, dan is het dwangarbeid, ook al duurt het misschien nog maanden, voordat iemand omvalt.

  7. Sjuul van Dissel # 7 
    4 jaar geleden

    “jaren lang als werkleider gewerkt met bijstand gerechtigden” gewerkt ha ha ha :-O
    “dwangarbeid lijkt mij erg overdreven” misbruik maken met dreigen iemands armoe nog armoediger te maken, feitelijk dreigen iemands bestaansmogelijkheid af te nemen is geen dwang ha ha ha :-O
    “de goeden onder de slechten moeten lijden” alweer dat woordje moeten (- is dwang en huilen is kindergezang) :-O en dat wil je mij afdwingen? Heb de moed eens ha ha ha :-O
    “mensen die al jaren misbruik maken van de bijstand” ha ha ha ja dat is vetpot, wordt je echt rijk van ha ha ha :-O
    “het idee dat men echter hiervoor te bang is” alweer dat bange en dan moet men wel hè. Bang waarvoor? De boze boeman ha ha ha :-O of voor al dat verzet tegen welke vorm van dwang dan ook <3
    "of te hard moet werken" ja begin daar eens mee, heb die moed eens en je mag met mij samen eens proberen, maar dan moet je wel de moed hebben namens jezelf te spreken in plaats van dat je moet spreken namens zo'n onbenul als GREBGREB!

  8. Sjuul van Dissel # 8 
    4 jaar geleden

    Het kan natuurlijk nooit zo zijn dat deze excellente site van doorbrakers ‘mensen’ als GREBGREB in bescherming neemt, door hun zich te laten verbergen achter een pseudoniem. Dat anonieme fascistengespuis kan hun achterbakse reaguurtjes toch al overal kwijt, laat het dan alsjeblieft niet hier zijn!

  9. Eric # 9 
    4 jaar geleden

    Je hebt gelijk Sjuul, je moest eens weten hoeveel van dit soort reacties we weigeren. In dit geval met voorstellen voor leuzen in de trend van “wie niet werkt, zal niet eten” en anderen waarin Doorbraak bijvoorbeeld wordt uitgemaakt voor een clubje parasieten, etc.

    Heel af en toe laten we er eentje door die op het randje zit, omdat we erop vertrouwen dat trouwe lezers als jij die reaguurder dan op een heldere manier van repliek zullen dienen. Waarvoor heel hartelijk dank!

  10. Annie # 10 
    4 jaar geleden

    Nou, in Coevorden kunnen ze er nu ook wat van. Teveel mensen in de bijstand, bij de gemeente zitten ze ermee in de maag. De gemeente zoekt daarom steeds meer grote bedrijven die mee willen doen aan een bijstands-gerechtigden-traject, die dan aan de voorwaarden van het gevraagde bedrijf moet voldoen. Gemeente gaat akkoord, want allang blij met deze ‘oplossing’.

  11. maruta173 # 11 
    4 jaar geleden

    Hoe het elders is weet ik niet, maar hier op het gemeente huis geven de “ambtenaren” zelf duidelijk te kennen dat zij geen weet hebben van welke wet dan ook en delen dat ook gewoon verbaal aan hun slachtoffers. immers, volgens hen heeft den Haag hun de teugels vrij gelaten voor dit soort zaken, wat blijkbaar voor hen inhoud dat geen enkele wet, recht of regeling meer toegepast hoeft te worden en ze gewoon kunnen doen en laten wat ze willen. of anders… nu ja, ingelezen bezoekers van deze site weten ondertussen wel wat er “anders” gebeurt. ik vraag mij nog steeds af wat er van de rechtstaat overblijft als een deeltijd ambtenaar die daar zelf verplicht wordt om voor de gemeente te werken zelf de aanklager en de rechter mag spelen, natuurlijk wars van de notie dat het door hen zelf gefabriceerde “bewijsmateriaal” ook toch minstens aan enige criteria van redelijkheid zou moeten voldoen. men kan zich ook gewoon afvragen waarom er in dit soort situaties nog “bewijsmateriaal” aangedragen hoeft te worden. want de situatie hier mondt toch uit op het idee dat de gemeente ambtenaar de nieuwe regel schrijver is en wetten en plichten uit de mouw schud waar het hen te pas en onpas uitkomt. alles ongeacht wat de regionale of landelijke politiek hierover voorschrijft aan instructies of wetgeving. ik kan niet anders concluderen dat de laagste niveaux ambtenaar hier meer macht heft dan de minister president en de 1e en 2e kamer bij elkaar.
    en dan komt de hamvraag, bij wie kan men deze couppoging melden als misstand ?
    of, bij wie durft men nog ? duistere tijden voor dit kikkerlandje als men de overheid niet meer durft vertrouwen of tegenspreken. zelfs ergens een vraagteken bij zetten lijkt al een misdrijf, want nadenkende burgertjes ? nee, die wil de overheid blijkbaar liever niet.
    waarop ik dan denk dat de overheid niet eens weet wat ze mist en wars lijkt te zijn hoe respectloos dat overkomt op “haar” burgertjes. zouden ze het ooit nog eens kunnen bevatten ?
    tot die tijd wens ik veel sterkte en moed aan diegenen die de klappen op mogen vangen.

  12. Jan # 12 
    4 jaar geleden

    De beleidsmakers in Nederland hebben maar een probleem. Ze kunnen geen beleid maken. Zembla heeft een aangrijpende documentaire waarin je ziet dat een groep taxi chauffeurs de laan uit wordt gestuurd in ruil voor mensen met een bijstand uitkering. Het ene gat vullen met het andere onder het mom van de mensen met een bijstandsuitkering hebben een grote afstand tot de arbeidsmarkt.
    Een ander voorbeeld kwam uit Limburg waar mensen met een uitkering bij een postsorteerbedrijf werken. Wanneer ze dit maanden gedaan hebben kunnen ze inpakken en komt er een nieuwe lichting.
    Het is echt te gek voor woorden. Ik ben voorstander van iedereen een basis inkomen per maand, ongeacht of je werkt of niet. Wanneer je werkt zou je hiermee toeslagen kunnen verdienen.

  13. x # 13 
    4 jaar geleden

    Een deel blijft aansluiting zoeken bij de mainstream door te solliciteren en zo met name die nog een uitkering hebben. Anderen zijn vaak niet uit eigen keuze aangewezen op de grijze economie of zwarte economie dus drugs handel prostitutie roof. Een echt alternatief zie ik zelf niet dumpster diven en een woning kraken ? Als je niet tot de incrowd behoord een klein groepje in Nederland die zo kan overleven dan lukt dat je niet en kom je dus in de daklozen opvang enkele dagen per week en de rest van de tijd op straat. Bovendien gedwongen leven van afval in een onbewoonbaar verklaard pand heb ik dat is geen keuze en er moet altijd een keuze mogelijkheid zijn vind ik dus een menswaardig alternatief voorhanden zijn. Afgezien daar van mijn ervaring is dat de autoriteiten niks met mij kunnen dus na stafkorting ben ik er nog steeds in de toekomst mogelijk op straat. Ik blijf geweldloosheid verkondigen.

  14. Platzak # 14 
    4 jaar geleden

    Het is toch te gek voor woorden: schaamteloze inbreuk op de privacy, intimidatie, vrijheidsberoving, dwangarbeid onder het wettelijk minimumloon, zelfverrijking over de ruggen van mensen die maar 1 keuze hebben: slikken of verrekken. Waar blijft de groep advocaten die een lijvige aanklacht in gaat dienen bij het Europese Hof van de rechten van de Mens? Een commissie van aanklacht die de zelfverrijking van dit soort ‘vrije’ cowboys openbaar aan de tand gaat voelen, boetes gaat opleggen? In welk achterlijke bananenrepubliek zijn we inmiddels beland waar alles wat niet verboden is, dus gewoon mag? Hoe lang tolereren we nog dat gemeenschapsgeld misbruikt wordt om mensen te knechten en bazen te verrijken? Welke zichzelf respecterende bestuurder loopt zelf eens een maandje of wat mee met dergelijke uitbuiterspraktijken om te ondervinden wat de werkelijkheid is achter de gesubsidieerde onderdrukking?

  15. Platzak # 15 
    4 jaar geleden

    Dan nog 1. Misschien moeten we als eyeopener in in lange rijen en rotten van twee met onze meest afgedragen kleding en daarop een gele ster vanaf een centrale plek middendoor de stad naar dit soort dwangarbeidersplekken gaan lopen. Iemand ernaast die het tempo commandeert en iedereen een hesje “De gemeenschap werkt voor ons!”. Met Fellini-achtige taferelen aandacht eisen, want geen werkende burger heeft ook maar een idee wat er gebeurt achte de gevels met het gesubsidieerde schuim der natie!

  16. jeroen breekveldt # 16 
    4 jaar geleden

    Platzak, leuk dat je meedenkt en verontwaardigd bent. Maar met je gele sterren plan maak je wat mij betreft jezelf belachelijk. Want waar je dan aan wilt refereren was nog wel heeeeeeeel wat erger dan de dwangarbeid van nu. En je gele sterren plan is ook nog niet effectief voor de strijd tegen dwangarbeid want de discussie, of het gesprek, gaat dan meteen over die vergelijking en dat komt de discussie waarover het moet gaan niet ten goede.

    Werken om je uitkering te kunnen behouden, zonder arbeidsrechten te hebben is een schande. Het heeft meer met arbeidsethos te maken, met uitbuiting en met de neo-liberale strafstaat, en met de chauvinistische mythe van de hardwerkende nederland4er dan met de Shoah waar jij aan refereert.

  17. Roos # 17 
    4 jaar geleden

    Jeroen Breekveldt: het idee van platzak is wel goed en treffend omdat wanneer het zo doorgaat, we allemaal hetzelfde behandelt zullen worden zoals (iov hitler) de joden is aangedaan, parasieten (personen die dergelijke regel en wetgeving bepalen en/of toepassen) zijn namelijk met hetzelfde sop overgoten!!

  18. Harry Westerink # 18 
    4 jaar geleden

    Roos en Platzak, met jullie vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog slaan jullie wat mij betreft de plank flink mis. Dergelijke vergelijkingen doen de strijd tegen dwangarbeid voor bijstandsgerechtigden ook helemaal geen goed. Roos, hoe denk je mensen ervan te overtuigen dat het nodig is om tegen die vorm van dwangarbeid in actie te komen, als je suggereert dat we in Nederland op weg zijn naar een samenleving waarin miljoenen mensen op industriële wijze in concentratiekampen vergast en dus vernietigd gaan worden? Dat is toch wat je bedoelt? Denk je echt dat je zo meer medestanders gaat krijgen? Ik denk eerder het tegendeel. Je vergelijking werkt nogal vervreemdend, juist ook voor de werklozen zelf. Ik ben zelf ook bijstandsgerechtigde, en ik heb volstrekt niet de indruk dat ik in de positie verkeer of ga verkeren die Joden in de Tweede Wereldoorlog hadden. Ik zou me eerlijk gezegd schamen als ik er zo over zou denken.

  19. Saskia # 19 
    4 jaar geleden

    Uitspraken over deze vormen van dwangarbeid komen niet voor de echte rechter maar voor de CRvB.dw
    De CRvB heeft nog nooit een uitspraak gehonoreerd. Sommige rechtbanken werken er ook aan mee. Onder verwijzing naar het van der Mussele arrest moet sprake zijn van dwang, psychische dwang telt ook, maar “in dit geval” is er steeds geen sprake van.
    De vraag is eigenlijk wat nog wél kwalificeert als dwangarbeid…

    “Arbeidsverplichtingen als bedoeld in artikel 9 van de WWB zijn in het algemeen geen vormen van slavernij of dwangarbeid. Kortheidshalve verwijst de Raad naar zijn uitspraak van 8 februari 2010, LJN BL1093.”

    Het wordt tijd dat die mensen een zaak aanspannen bij het ehrm. Kijken of het inhouden van mensen hun bestaansminimum waar ook hun kinderen van leven, of dat geen dwang is?

    http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:CRVB:2010:BL1093 (hoyatraject)

    http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:CRVB:2009:BJ8854 (gedwongen schoffelen)
    http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RBROT:2008:BH3071 (gedwongen Roteb Sagen)
    http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:CRVB:2012:BW8044 (gedwongen naar de Haeghe groep)
    http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RBARN:2008:BF7284 (inpakken secondelijm)
    http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RBROT:2009:BI3346 (kassawerkzaamheden, op straffe van -50% bijstand)
    http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:CRVB:2012:BW8044 (als je het vandaag doet heeft het geen consequenties voor je uitkering)

  20. vVeen # 20 
    4 jaar geleden

    @Saskia
    Ik heb het stuk gelezen van het inpakken van secondelijm bij het zgn. “trainingscentrum”.
    Wat belangrijk geacht wordt door de rechtbank is het maatwerk.

    Het beroep is hier gegrond verklaard omdat de gemeente zonder meer dreigde met verlaging bij weigering, en dat de consequenties van die verlaging te zwaar waren voor de eiser.

    De gemeente had geen motivatie gegeven waarom het traject wat betreft inhoudelijke werkzaamheden de kans op werk zou vergroten voor de eiser, in relatie tot zijn achtergrond.

    Kreten als ‘arbeidsritme’, ‘werkervaring opdoen’, ‘discipline’ en ‘wennen aan gezagsverhoudingen’ zijn algemeenheden en geen inhoudelijke beschrijving van de te verrichten arbeid, noch een motivatie waarom die arbeid dan zou aansluiten bij het profiel van de cliënt.
    Het traject werd door de rechtbank een “standaardpakket” genoemd, en bovendien was het aantal te verrichten werkzaamheden zeer beperkt in het trainingscentrum – en werd daarom afgewezen.

    in het kort:

    De gemeente had gesteld dat de eiser het traject maar had te volgen, op straffe van de maatregel met buitenproportionele gevolgen voor de eiser.
    Dit had de gemeente niet mogen doen zonder inhoudelijke motivering van de noodzakelijkheid van de te verrichten werkzaamheden in relatie tot de toetreding van de arbeidsmarkt.
    Daarnaast zou die noodzakelijkheid ook inhoudelijk gemotiveerd moeten worden in hoeverre het aansloot op de situatie van de persoon zelf, het maatwerk dus.
    De eiser heeft geen informatie gekregen van de gemeente wat dat betreft, dus vanuit dat punt alleen al is de weigering om deel te nemen billijk.

    De centrale vraag bij dergelijke trajecten is of de inhoudelijke werkzaamheden het einddoel (betaald werk) helpen voor de cliënt zelf, wat individueel maatwerk betreft.
    Mensen kunnen dus niet zomaar even aan het werk worden gezet om maar wat te doen omdat het het ‘moreel’ of de ‘discipline’ zou sterken.
    En ook niet om maar ‘iets nuttigs’ te doen – wat dus naar willekeur ingevuld kan worden.

  21. jop # 21 
    4 jaar geleden

    wie hier slachtoffer van dit is
    lees de universiele wetten van de mens eens door en je weet dat ze fout zijn deze wetten staan boven de NLse en de eu wetten
    neem een advokaat in handen en pak de lui
    stel de gene die jouw terwerk heeft gesteld verantwoordelijk ervoor
    dus die amtenaar en de werkmeesters
    de overheid kan je niet pakken die worden niet gestraft
    pak ze dan van een tree langer !
    pak zer allemaal die willen werken voor de slavendrijvers
    wie wil werken voor deze overeheid deugd ook niet
    pak ze alle
    wij zijn de 99 procent
    die 1 procent die moeten wij niet vrezen

0

Het kan even duren voor je reactie voor anderen zichtbaar wordt omdat de redactie er eerst nog even naar kijkt. Seksistische en racistische reacties worden niet doorgelaten, evenals scheldpartijen, bedreigingen, 'off topic'-bijdragen en pure 'knip en plak'-reacties (deze website is geen prikbord). Wil je contact met de redactie? Mail dan: doorbraak@doorbraak.eu


Je mag de volgende tags gebruiken: <a href=""> <blockquote> <del> <code> <em> <i> <strong> <b>


*