Leidse actie-plee: schijt aan dwangarbeid.

Leidse actie-plee: schijt aan dwangarbeid.

Van Groningen tot Vlissingen, van Sittard tot Den Helder. In het hele land is dwangarbeid voor werklozen massaal aan het oprukken. Maar ook de strijd ertegen neemt toe. Een uiteraard beperkt en onvolledig overzicht per gemeente en regio over de ontwikkelingen van de laatste jaren, die vanwege de leesbaarheid in de tegenwoordige tijd zijn beschreven.

Groningen

In de stad Groningen heeft de gemeente een eigen beveiligingsbedrijf opgezet waar bijstandsgerechtigden aan de slag moeten. Betaalde beveiligers met een arbeidscontract en cao-rechten worden de laan uitgestuurd en vervangen door spotgoedkope werklozen. De FNV spreekt van “broodroof”. In het Martini Ziekenhuis worden maar liefst 52 bijstandsgerechtigden ingezet om de gegevens van alle patiënten te digitaliseren. Het gaat om 1,3 miljoen patiëntendossiers. De inzet van werklozen leidt tot onrust onder de patiënten, die vinden dat het digitaliseren een taak moet zijn van het medisch-administratieve personeel van het ziekenhuis. Ze vrezen dat dwangarbeiders niet zorgvuldig omgaan met hun medische gegevens. Een woordvoerder van het ziekenhuis spreekt deze vooroordelen tegen, maar zwijgt over de uitbuiting van de werklozen.

De gifbelt van het failliete bedrijf Accres Grondreiniging in Veendam wordt opgeruimd door werklozen. Ze moeten 140 duizend ton verontreinigd afvalslib afvoeren. “Zo snijdt het mes aan twee kanten”, aldus VVD-Statenlid Mark Boumans. “Mensen die nu aan de kant staan, krijgen zicht op een baan. Bovendien is de overheid met de inzet van een leerwerkbedrijf de helft goedkoper uit. De sanering van Accres kost ons geen 4 miljoen euro, maar hooguit 2 miljoen.” Door te weigeren om werklozen voor dit werk loon en een contract aan te bieden bespaart de overheid dus de helft van de kosten.

Bijstandsgerechtigden in Oldambt, Pekela en Bellingwedde moeten onbetaald post bezorgen bij werkvoorzieningschap Synergon. SP-wethouder Hennie Hemmes, die doodleuk voorzitter is van het bestuur van Synergon, zorgt er zo voor dat werklozen spotgoedkoop en rechteloos hetzelfde werk moeten verrichten waarvoor eerder nog loon en een contract werden gegeven. Synergon sleept door de inzet van gratis werklozen miljoenenorders binnen. Zo wordt de toch al hoge werkloosheid in Oost-Groningen niet bestreden, maar juist bevorderd. In Vlagtwedde drijft de gemeente haar werklozen als vee bijeen in een “activeringscentrum” waar ze elke dag verplicht aanwezig moeten zijn. Ze worden als dwangarbeiders in een “leerwerkkwekerij” aan het werk gezet. Ook in Stadskanaal heersen veel misstanden.

Friesland

Dertien Friese gemeenten draaien in samenwerking met de sociale werkvoorziening Empatec een proefproject met dwangarbeid. Dat project heet Pastiel en duurt twee jaar. De werklozen worden ingezet in supermarkten, slagerijen, fietsenhandels, landbouwbedrijven en de vuilverwerking. Ze moeten ook textiel sorteren, wat plaatsvindt in de hal van het bedrijf Hokatex. Daar ligt een grote berg textiel. Werklozen moeten de washandjes en andere doekjes in stapeltjes van tien opvouwen en er een elastiekje omheen doen, acht uur per dag. De bijstandsgerechtigden Geer en Greetje hebben een dagboek (pdf) bijgehouden over hun dwangarbeid bij Pastiel. Ze hebben bovendien een meldpunt tegen misstanden op het gebied van uitkeringen opgericht. Ook het Fries Samenwerkingsverband Uitkeringsgerechtigden heeft de strijd aangebonden tegen het Pastiel-project en roept gemeenten op om te stoppen met “de klopjacht” op werklozen. Dwangarbeiders spreken er schande van hoe ze worden behandeld en voeren er ook actie tegen. In Drachten lopen dwangarbeiders bij wijze van protest in een chaingang, geketend aan een loodzware bal, door het centrum van de stad.

In Leeuwarden moeten werklozen “maatschappelijk nuttig” werk doen als “tegenprestatie” voor hun bijstandsuitkering. Dat werk bestaat bijvoorbeeld uit het schenken van koffie in bejaardentehuizen, het met ouderen wandelen en het eraan meehelpen om de leefbaarheid van een straat of wijk te verbeteren. De dwangarbeid wordt verricht bij zorginstellingen, sportclubs en wijkverenigingen. Evenals in tal van andere gemeenten, verdringen in Smallingerland dwangarbeiders WSW-arbeiders. Bij de sociale werkvoorziening Caparis bestaat een wachtlijst voor mensen met een arbeidsbeperking en is er zelfs sprake van een personeelsstop. Maar bijstandsgerechtigden worden juist verplicht om daar te gaan werken. Want Caparis lijdt verlies. Daarom bezuinigt men op de loonkosten en worden er in plaats van WSW-ers met een contract rechteloze dwangarbeiders te werk gesteld. Uit de ervaringen van bijstandsgerechtigde Jolanda blijkt hoe schandalig de gemeente Smallingerland omgaat met werklozen.

Drenthe

In Emmen ruimen werklozen ’s winters sneeuw. Ze moeten ook de gemeentelijke plantsoenen onderhouden. En ze bezorgen post. De lokale FNV verzamelt klachten van bijstandsgerechtigden en levert forse kritiek op de praktijk van de dwangarbeid. In Coevorden worden bijstandsgerechtigden ingezet om hulpbehoevende mensen te wassen in het kader van thuiszorg. De gemeente Tynaarlo biedt bazen werklozen aan die eerst drie maanden gratis moeten werken, waarna ze misschien een arbeidscontract van een half jaar krijgen aangeboden. In Zuidlaren schakelt uitzendbureau ToWork4 werklozen in voor beurzen in een hallencomplex in Zuidlaren. “Waarom investeren bedrijven enkele duizenden euro’s in personeel terwijl het ook nagenoeg kosteloos kan?”, aldus de schaamteloze propaganda van ToWork4.

In Assen moeten werkloze jongeren voor de Politie Noord-Nederland bureauwerk doen, onder meer op het gebied van processen-verbaal. Dit proefproject is bedacht door de lokale PvdA-fractie en heeft ook landelijk de aandacht getrokken. Eerst betaalde medewerkers ontslaan en daarna onbetaalde werklozen inzetten om hetzelfde werk te doen: je reinste arbeidsverdringing, ook bij de politie dus. Bij wijze van “experiment” wil de gemeente ook nog eens werklozen inzetten als thuiszorgmedewerkers. Ze zouden dan moeten gaan schoonmaken en strijken. De lokale SP is verontwaardigd over dat plan. In Hoogeveen ontsnapt bijstandsgerechtigde Deva ternauwernood aan dwangarbeid. Zijn verhaal laat zien dat tegenstribbelen loont in de strijd tegen rechteloosheid en intimidatie. Een uit Tolbert afkomstige bijstandsgerechtigde weigert de dwangarbeid die Sociale Zaken van Noordenveld hem wil opleggen. Hij zou samen met vijftien andere werklozen voor een half jaar moeten gaan werken in de bossen van Staatsbosbeheer, in de buurt van de gevangenis van Veenhuizen. “Ik verdien geen straf”, zegt hij. Ook nu weer vormen bezuinigingen, deze keer bij Staatsbosbeheer, de reden waarom spotgoedkope dwangarbeiders worden ingezet.

Overijssel en Flevoland

In Overijssel worden langdurig werklozen aan het werk gezet in de weg- en waterbouw, terwijl tegelijk veel gekwalificeerde wegenbouwers geen werk hebben. Als gemeenten wegwerkzaamheden laten uitvoeren, dan stellen ze de aannemers verplicht om daar ook een percentage werklozen bij in te zetten. Het opleidingsbedrijf Infra Werkt, dat de werklozen klaarstoomt voor de arbeid, erkent dat zo reguliere banen worden verdrongen door bijstandsgerechtigden. Deventer, Hengelo, Enschede en Hellendoorn hebben inmiddels een samenwerkingsovereenkomst met Infra Werkt gesloten. Vanwege de arbeidsverdringing is de FNV niet blij met dat convenant.

Tientallen bijstandsgerechtigden uit Groningen en Friesland worden met bussen naar Zwolle vervoerd om daar tijdens de kerstdrukte gratis aan de slag te gaan met postbezorging bij PostNL. “We vertrekken elke dag ’s morgens al om half zeven en zijn pas om zeven uur ’s avonds weer terug thuis”, aldus dwangarbeider Addy. De Zwolse GroenLinks-fractie vindt dat allemaal “te gek voor woorden”. Het postbedrijf maakt ook in andere gemeenten gebruik van werklozen, omdat die goedkoper zijn dan personeel via een uitzendbureau. Evenals veel andere gemeenten, wil Deventer werklozen inzetten in de thuiszorg. Bijstandsgerechtigde Vivian beschrijft haar ervaringen met de dwangarbeidtrajecten van deze gemeente en met de seksuele en andere intimidatie van reïntegratieconsulenten. Ze laat zich niet klein krijgen. In Wierden moeten werklozen werken bij verenigingen, zoals de plaatselijke voetbalclub. In Vriezenveen renoveren werklozen een compleet park. Ze zagen, snoeien, ploegen weilanden om en zaaien een mengsel van granen en bloemen in. Het gaat om een pilotproject onder regie van de gemeente Twenterand, die werklozen ook nog eens als stratenmakers inzet om straatwerk op te knappen.

De gemeenten Almelo, Hellendoorn en Rijssen-Holten dwingen bijstandsgerechtigden om voor het Zwolse reïntegratiebedrijf Realwork te gaan werken, tegen betaling warempel. Als ze weigeren, dan worden ze gekort op hun uitkering. Het bedrijf belooft in een samenwerkingsovereenkomst om honderdveertig bijstandsgerechtigden een arbeidscontract van een jaar aan te bieden. Het bedrijf betaalt vervolgens hun lonen niet uit, omdat er geen werk is, krijgt extra gemeentegeld toegeschoven en gaat uiteindelijk failliet. Het UWV weigert daarna om de negentig inmiddels werkloze medewerkers een uitkering te geven. “Wij hebben twijfels of u bij de werkgever verzekeringsplichtige arbeid verrichtte”, schrijft het UWV aan de werklozen. Het lijkt erop dat Realwork nooit sociale premies heeft afgedragen. De gemeente Almelo geeft de werklozen daarop tijdelijk leenbijstand, wat ze dus later moeten terugbetalen, en probeert ondertussen om het UWV op andere gedachten te brengen. De werklozen zijn woedend en voelen zich belazerd. Eerst worden ze door de gemeenten tot werk gedwongen, daarna krijgen ze geen loon meer en vervolgens, na het faillissement, weigert het UWV ook nog om hen een uitkering te geven.

Tien werklozen worden aan het werk gezet bij recreatieplas De Oldemeijer. Ze vegen paden en ruimen rommel op. De dwangarbeid vloeit voort uit een afspraak tussen Staatsbosbeheer, die 200 banen moet schrappen en gratis personeel dus goed kan gebruiken, en de gemeenten Ommen en Hardenberg. In Lelystad brengt zorginstelling IrisZorg de bestaande lokale zorgactiviteiten onder op één locatie. Het gaat om crisisopvang, beschermd wonen en begeleid wonen. De verbouwing vindt voor een deel plaats door werkloze bouwvakkers, van wie sommigen zelfs cliënt zijn van IrisZorg. Moraal van het verhaal: ben je werkloos en heb je zorg nodig, dan moet je eerst gratis meewerken aan de bouw van het kantoor van je zorginstelling. Een grof schandaal.

Gelderland

Ook bijstandsgerechtigden in Arnhem zijn het slachtoffer van de maffiapraktijken van reïntegratiebedrijf Realwork. Ondanks een belofte van de gemeente Arnhem krijgt een aantal van hen na het faillissement van het bedrijf de bijstandsuitkering toch niet op tijd uitbetaald. Ze staan maximaal rood en hebben letterlijk niets te eten. Stank voor dank krijg je, als je dwangarbeid verricht. Bijstandsgerechtigde Bennie brengt dwangarbeid in Arnhem in het nieuws, omdat hij weigert om te schoffelen voor zijn uitkering. Na korting op zijn uitkering spant hij een rechtszaak aan. De rechter stelt hem weliswaar niet volledig in het gelijk, maar erkent wel dat in vergelijkbare gevallen sprake kan zijn van dwangarbeid die volgens internationale verdragen is verboden. Maar de gemeente trekt zich niets aan van deze uitspraak. In Nijmegen zet zorginstelling ZZG bijstandsgerechtigden en mensen met een Wajong-uitkering in bij 65-plussers die beperkingen ervaren bij het zelfstandig wonen. De uitkeringsgerechtigden onderhouden de tuin, maken schoon en begeleiden de ouderen naar de bibliotheek of het ziekenhuis. Daarvoor betalen de ouderen zes euro per uur, wat uiteraard niet ten goede komt aan de werkende werklozen zelf.

In Lochem wil ondernemer, VVD-raadslid en “miniatuur-Berlusconi” Hennie van der Most werklozen verplichten om elke dag van 8:00 tot 17:00 uur aanwezig te zijn in een leegstaande kazerne. Hij legt hen daarmee niet alleen dwangarbeid op, maar berooft hen zelfs van hun vrijheid. De werklozen krijgen van hem de keuze uit drie opties, waarvan ze er een moeten kiezen, op straffe van stopzetting van hun uitkering. Ze kunnen maximaal vijftien maanden lang “stage lopen” bij een met Van der Most bevriend bedrijf, die daarmee door de gemeente gratis arbeidskrachten krijgt toegeschoven. Bijstandsgerechtigden als moderne lijfeigenen dus. Of ze kunnen andere werklozen opleiden in hun eigen beroep. Met andere woorden: lekker goedkope bij- of omscholing. Of ze moeten “recreëren” in het Werkatelier. Dat wil zeggen: verplicht niksen onder toezicht. Landelijke VVD-bewindslieden tonen zich razend enthousiast over het plan.

Werklozen houden toezicht op de Valleilijn tussen Wageningen en Barneveld. Op de stations Ede-Wageningen, Ede Centrum en Lunteren en in de treinen en de bussen op de Valleilijn komen service- en preventieteams van uitkeringsgerechtigden, met het oog op “de sociale veiligheid”. Schoonmaakbedrijf Asito moet veertien medewerkers ontslaan, omdat de gemeente Ede in zee gaat met werkbedrijf Permar, die onder meer werklozen inzet als schoonmakers. Een werkloze vrouw weigert om 40 uur per week dwangarbeid te doen in het Werkcenter in Ede en klaagt in een open brief de reïntegratiepraktijk van die gemeente aan. In principe alle bijstandsgerechtigden van Druten worden aan de dwangarbeid gezet, onder meer in de groenvoorziening. “Tot nu toe werkten we met vrijwilligers”, aldus Dorpslijst Druten-wethouder Jac van Dongen. “Die vrijblijvendheid verdwijnt.” De kille en opgefokte stoerdoenerij van Van Dongen is exemplarisch voor de houding van al die beleidsmakers en hun hielenlikkers die vandaag de dag vol vooroordelen van de daken schreeuwen dat werklozen niet langer meer langs de kant mogen blijven staan.

Utrecht

In Amersfoort wil een lokale partij bijstandsgerechtigden inzetten om fietsenstallingen te bewaken, om zo te kunnen besparen op de kosten ervan. Deze voorstanders van dwangarbeid verstoppen zich zelfs niet meer achter vaak gehanteerde smoesjes over “reïntegratie van mensen met afstand tot de arbeidsmarkt” en “het opdoen van arbeidsritme en werknemersvaardigheden”. Men stelt daarentegen botweg dat dwangarbeid door werklozen goedkoper is dan betaalde arbeidskrachten. De SP vindt het voorstel “pure uitbuiting”. Daarvan is ook sprake in Stichtse Vecht, waar de gemeente bijstandsgerechtigden in het kader van “de verplichte tegenprestatie” inzet op stembureaus. Men hoopt zo tienduizend euro per verkiezing te kunnen besparen, over de ruggen van werklozen. Vroeger verdienden ambtenaren of anderen wat bij doordat ze presentiegeld kregen voor het bemensen van stembureaus tijdens verkiezingsdagen. Nu zijn werklozen verplicht om mee te werken, op straffe van kortingen, en krijgen ze geen presentiegeld. Hooguit een kopje koffie en misschien een broodje.

In de stad Utrecht worden werklozen ingezet om frisdrankflessen in kratten te plaatsen. Ook werken ze verplicht onbetaald in de groenvoorziening, waarmee de gemeente de bezuinigingen wil opvangen. Hoveniers vrezen dat ze daardoor op termijn ontslagen gaan worden. Zoals ook elders in het land, worden de gevolgen van het afbraakbeleid afgewenteld op werklozen en anderen aan de onderkant van de samenleving. Verder werken dwangarbeiders als postsorteerders bij PostNL, als vakkenvullers bij supermarktketen Jumbo en in de thuiszorg. Tijdens een bijeenkomst in het Utrechtse stadhuis zingen strijdbare bijstandsgerechtigden het papierprikkerslied.

Limburg

Een bijstandsgerechtigde uit Born wordt ingezet als onbetaalde stratenmaker die noodreparaties moet verrichten. Zo maakt hij stoepen. In Roermond ruimen werklozen ’s winters sneeuw. Ze moeten ook doosjes vouwen en verf van lantaarnpalen krabben. En ze moeten in de bouw werken, waartoe de gemeente een contract heeft getekend met een woningbouwcorporatie. Verder moeten ze vooral in de groenvoorziening aan de slag. De gemeente geeft Westrom, de sociale werkvoorziening die is omgevormd tot “arbeidsontwikkelbedrijf”, een bedrag van maar liefst 1 miljoen euro om 200 mensen een reïntegratietraject te laten volgen. Kosten per persoon: 5.000 euro. Westrom “ontwikkelt” nauwelijks betaalde arbeid, maar vooral dwangarbeid. Zoals ook in andere gemeenten gebruikelijk is, wordt met het subsidiegeld vooral de werkgelegenheid in de reïntegratie-industrie overeind gehouden, dus onder ambtenaren en andere consulenten, in plaats van werklozen aan betaalde banen te helpen. Desondanks of misschien juist daardoor eindigt de gemeente Roermond als tweede in de verkiezing van “Beste Sociale Dienst van Nederland”. Met het dwingen van bijstandsgerechtigden tot onbetaalde arbeid vallen blijkbaar ook prijzen te winnen.

In Sittard-Geleen worden werklozen ingezet in de groenvoorziening en in het onderhoud van de stad. Ook werken ze op een distributiecentrum van PostNL. De eerste drie maanden gratis, daarna kunnen ze een tijdelijk contract krijgen van maximaal negen maanden. En daarna worden ze hoogstwaarschijnlijk weer werkloos. PostNL betaalt de gemeente het minimumloon voor de werklozen, terwijl de gemeente op haar beurt de werklozen alleen maar hun uitkering geeft. Flinke winst dus over de ruggen van dwangarbeiders. Door hun arbeid komt er bij de gemeente meer geld in het laatje, in plaats van in de portemonnee van de werklozen. In totaal werken er zo’n 300 mensen met behoud van uitkering, waarvan 40 als klassenassistent en 90 in de groenvoorziening en in een klussendienst, waarin ook een strijk-, ramenwassen- en boodschappenservice is ondergebracht. Verder werken ze bij een schoonmaakbedrijf en in de detailhandel. Sommige bijstandsgerechtigden werken al zo’n twee jaar gratis. Ze worden met het zoveelste traject “richting reguliere arbeidsmarkt” rondgepompt in de reïntegratie-industrie, waar men een goed belegde boterham aan hen kan verdienen. De FNV is lokaal flink actief tegen dwangarbeid, evenals de SP-afdeling Sittard-Geleen.

Noord-Brabant

In Helmond werken bijstandsgerechtigden in de thuiszorg. Ze wassen, strijken, doen boodschappen en koken. De cartoonist Arvy maakt een satirische versie van een ronkende promotiebrochure over werken met behoud van uitkering. Daarmee zet hij de gemeente te kakken en steekt hij de draak met de opgeklopte propagandaverhalen waarmee consulenten en managers de rauwe werkelijkheid van de dwangarbeid proberen te verdoezelen. Ook met zijn bijzonder herkenbare en humoristische cartoons, gemaakt vanuit het perspectief van uitkeringsgerechtigden, weet Arvy de alledaagse praktijk van de reïntegratie-industrie treffend te verbeelden.

Bij het Werkleerbedrijf in Eindhoven heersen intimidatie en mensonterende toestanden. Dwangarbeiders moeten productiewerk doen bij DAF, in de groenvoorziening, in een kwekerij en als postsorteerder en postbezorger. Ze doen logistiek werk, vouwen lege dozen, plakken stickers op Marsrepen die ze ook inpakken, en vouwen promotiekartonnen voor parfummerken als Calvin Klein, Joop en Chanel. Die kartonnen moeten ze ook aan elkaar lijmen, met lijm die gevaarlijk blijkt te zijn voor het lichaam. Verder pakken ze Tempelier- en Corsendonck-bier in. Bijstandsgerechtigde Condor ondervindt de omstandigheden op de werkvloer aan den lijve en doet daar via een dagboek gedetailleerd en strijdbaar verslag van. Ten overstaan van de gemeenteraad houdt hij een vlammende toespraak, waarin hij het systeem van dwangarbeid aanklaagt en met de grond gelijk maakt. In Den Bosch moet een schoonmaakbedrijf personeel ontslaan, omdat de gemeente een eigen schoonmaakbedrijf opzet en daarvoor werklozen gebruikt als gratis arbeidskrachten. Een duidelijk geval van verdringing van betaald werk: de gemeente breekt bestaande werkgelegenheid af en bevordert dwangarbeid. In Tilburg wordt actie gevoerd tegen “de verkwanseling van arbeidsrechten”.

In Oss moeten bijstandsgerechtigden werken bij reïntegratiecentrum De Rotonde. Ze doen batterijen in zakjes, pakken thee en koffie in en halen computers uit elkaar. Ook zijn er andere vormen van inpakwerk, drukwerk, montage en demontage. De arbeid vindt plaats zonder veiligheidsbrillen. Werklozen voelen zich rondgepompt in zinloos onbetaald werk zonder uitzicht op een betaalde baan. Tijdens sollicitatietrainingen leren ze dat ze moeten liegen op hun cv, wat ook werklozen elders in het land tijdens cursussen standaard te horen krijgen. Uit een onderzoeksrapport van SP-raadslid Mahmut Erciyas blijkt dat er veel mis is bij De Rotonde. Onder druk van de SP heeft het college van B&W wat veranderingen aangebracht of toegezegd, zoals minder dagdelen dwangarbeid per week, een betere informatievoorziening, betere arbeidsomstandigheden, en het aanstellen van een vertrouwenspersoon voor de werklozen. Kritisch is de SP nog steeds over de manier waarop de dwangarbeiders worden bejegend door het personeel van De Rotonde. Dat alles niet ineens koek en ei is, blijkt ook uit de dwangtherapie die de gemeente oplegt aan bijstandsgerechtigden van wie ambtenaren menen dat ze niet willen werken. Na het volgen van cognitieve gedragstherapie zou er plotseling betaald werk voor hen zijn, hoewel er landelijk gezien nog geen honderdduizend vacatures openstaan voor meer dan zevenhonderdduizend werklozen. Gekscherend wordt dat “het wonder van Oss” genoemd.

In Oosterhout heeft bijstandsgerechtigde Raven al jarenlast last van intimidatie door gemeente-ambtenaren. Ze weet zich succesvol te verzetten tegen dwangarbeid en dwangtherapie. In Gilze en Rijen moeten werklozen “verplicht hardlopen” of “pittig wandelen” voor hun uitkering. Dat gebeurt twee keer per week op de atletiekbaan van Spiridon. Weigeren ze dat, dan kan hun uitkering worden stopgezet. In Boxmeer is de SP uit het college van B&W gestapt wegens de invoering van dwangarbeid. In Breda moeten bijstandsgerechtigden aan de slag in het Liesbos. Ze moeten snoeien, harken en zwerfvuil opruimen. En ze krijgen daarbij “gedragsveranderingen” aangeleerd. Omgekeerd krijgt de gemeente Breda niet aangeleerd dat tegenover dit soort werk een salaris en een arbeidscontract hoort te staan. In Bergen op Zoom wil de VVD werklozen inzetten bij kleine winkelcentra en buurtsupermarkten, die zo “levensvatbaar” gehouden zouden moeten worden. Over de “levensvatbaarheid” van dwangarbeiders zwijgen de liberalen.

Zeeland

De gemeente Goes laat bijstandsaanvragers onderbroeken vouwen in het Nijverheidscentrum. Orionis Walcheren, de verzamelnaam voor de sociale dienst, de sociale werkplaats, de schuldhulpverlening en het reïntegratiebedrijf van de gemeenten Vlissingen, Middelburg en Veere, maakt misbruik van werklozen. Orionis dwingt bijstandsgerechtigden een contract te ondertekenen om een jaar lang 32 uur per week niet nader genoemde dwangarbeid te verrichten. Bijstandsgerechtigde Joris weigert dat te doen. Zijn uitkering wordt daarom stopgezet, waardoor hij maandenlang zonder inkomen zit. Hij spant een rechtszaak aan tegen de stopzetting, die hij uiteindelijk wint. Die overwinning betekent een steun in de rug voor alle bijstandsgerechtigden en levert ook veel publiciteit op. Dat leidt tot een bijeenkomst van de SP, waar Orionis onder vuur komt te liggen van woedende dwangarbeiders. Protest tegen Orionis blijkt hard nodig, getuige het verhaal van dwangarbeidster Belle die maar liefst viereneenhalf jaar gratis moet werken, zogenaamd om “arbeidsritme” op te doen.

Bij Orionis moeten werklozen allerlei werk doen. In het stadsvernieuwingsgebied zijn ze bezig met sloopbeheer. Ze moeten panden leegmaken en dichtspijkeren en ze moeten surveillancetaken uitvoeren. Ook moeten ze afval en zwerfvuil ophalen en afvoeren. Verder moeten ze afvalbakken controleren en legen, hondenpoep opruimen, straatmeubilair onderhouden en repareren, portieken, braakliggende terreinen en strandopgangen schoonhouden, “illegale” posters en graffiti verwijderen, fietsen maken, in een kringloopbedrijf werken, boodschappen en andere huishoudelijke klussen doen, in de groenvoorziening werken, en kleding wassen en repareren. Wellicht ten overvloede: het gaat hier allemaal om verplicht onbetaald werk. Dwangarbeider Jonathan probeert met een briefcampagne om een toeleveringsbedrijf ertoe te bewegen om de samenwerking met Orionis te beëindigen. Goed nieuws uit Terneuzen: daar laat de gemeente weten geen dwangarbeid aan bijstandsgerechtigden te willen opleggen. Zo kan het dus ook.

Zuid-Holland

In Krimpen aan den Lek is een werkloze ict-er een onbetaalde vuilnisman geworden. Hij moet 36 uur per week werken en daarnaast ook nog blijven solliciteren, met een minimum van vijf brieven per week. Hij krijgt te horen dat hij misschien bij Connexxion kan gaan werken, als taxichauffeur voor het vervoer van kinderen naar het speciaal onderwijs. Voorwaarde is wel dat hij dat eerst drie maanden gratis doet. In Spijkenisse krijgen twintig bijstandsgerechtigden een training tot “respijtzorger” ofwel “mantelzorgondersteuner”. Het gaat om langdurig werklozen die in hun eigen leven veel problemen hebben. Maar in plaats van zorg te krijgen, moeten ze die geven.

Ook in Rotterdam ruimen werklozen sneeuw. Het project wordt gecoördineerd door de Vrijwilligerswinkel, waardoor verhuld wordt dat het om regelrechte dwangarbeid gaat. De Vrijwilligerswinkel laat zich door de gemeente gebruiken om zeker twaalfhonderd bijstandsgerechtigden in allerlei dwangarbeidtrajecten te duwen. “Verplicht vrijwilligerswerk doen past in het beleid van de gemeente Rotterdam om mensen zonder baan te activeren, zodat de kans op echt werk groter wordt en mensen niet in een sociaal isolement raken”, aldus de bekende blabla waarmee de overheid profiteert van de gratis arbeid van bijstandsgerechtigden. Werklozen moeten werken in de plantsoenen, ze moeten papier prikken, rijden met de poepscooter, en straten vegen. Ook worden ze ingeschakeld in de thuiszorg, waardoor betaalde medewerkers hun baan dreigen kwijt te raken. Arbeidsverdringing dus. Evenals in andere gemeenten, ontstaat zo concurrentie tussen betaalde arbeiders en onbetaalde dwangarbeiders. Bijstandsgerechtigde Leen beschrijft de vernederende gang van zaken in de lokale reïntegratie-industrie. Hij moet dwangarbeid doen bij de vuilophaaldienst Roteb. In de deelgemeente Charlois krijgen werklozen een “lifestylecoach” toegewezen. Ze zijn verplicht om aan hun eigen fitheid te gaan werken. Toch weer een stukje werkgelegenheid: voor de coach, wel te verstaan… In Maassluis moet bijstandsgerechtigde Marius papier prikken en zijn vrouw sokken inpakken. Hij weigert dat nog langer te doen. Diverse gemeenten sturen een hele horde bijstandsgerechtigden naar de tuinbouwkassen in het Westland. Het project wordt groots aangekondigd, maar mislukt vrijwel volledig.

Ook de gemeente Den Haag organiseert een massale oproepactie. Werklozen optrommelen, in grote groepen bijeenbrengen en op straffe van korting op hun uitkering klaarstomen voor dwangarbeid en flexwerk. Met dat soort opjaagcampagnes hopen grote steden als Den Haag en Rotterdam zoveel mogelijk werklozen uit de bijstand te krijgen. Duizenden Haagse bijstandsgerechtigden, onder wie Katja, moeten op commando verschijnen voor een vleeskeuring door een reusachtig leger ambtenaren. Dwangarbeidster Parvaneh moet voor de Haeghe Groep, een bedrijf in de sociale werkvoorziening, de hele dag snoep inpakken. Ze werkt naast mensen met een arbeidshandicap, maar krijgt in tegenstelling tot hen geen salaris en geen contract. Ze moet stickers op de verpakking plakken en de zakken snoep in dozen stoppen. “Op de stickers kan ik zien voor welk bedrijf het bedoeld is. Bijvoorbeeld voor De Tuinen, Aldi, Albert Heijn, Lidl en Etos. Soms loop ik door een van deze winkels en dan zie ik een product dat ik zelf de hele dag heb staan inpakken. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt het te kopen. Het komt echt mijn neus uit.” Illustratief voor het grootscheepse verdringen van betaalde banen is de zaak van stratenveger Harry. Hij wordt ontslagen vanwege de bezuinigingen, belandt in de bijstand en moet vervolgens onbetaald… straten vegen. “Om werkervaring op te doen”, krijgt hij doodleuk te horen. Netto resultaat: hij heeft per maand 400 euro minder inkomen, waarmee de gemeente zichzelf spekt. De fractie Onafhankelijk Den Haag wil werklozen inzetten om fiets- en voetpaden sneeuwvrij te maken. Dat is in het belang van fietsers en van ouderen, voor wie de besneeuwde paden levensgevaarlijk kunnen zijn, stelt men. Maar als volksvertegenwoordigers zo begaan zijn met het welzijn van hun stadsgenoten, waarom pleiten ze er dan niet voor om dit werk betaald te laten verrichten?

In Leidschendam-Voorburg en Voorschoten moeten werklozen koffie schenken in een verzorgingstehuis, helpen bij sport- en spelactiviteiten en wandelen met ouderen. Het gaat om een pilotproject. Volgens de Cliëntenraad Sociale Zaken van Leidschendam-Voorburg worden de dwangarbeiders op de werkvloer geïntimideerd door de voortdurende dreiging van stopzetting van hun uitkering. Ze ervaren de tewerkstelling als negatief en uitzichtloos, krijgen onvoldoende begeleiding en gelegenheid om te solliciteren naar een betaalde baan, en weten vaak niet eens dat ze in een werktraject zitten. Aldus een rapport van de Cliëntenraad op basis van een enquête onder alle bijstandsgerechtigden in de gemeente. In Zoetermeer zet de gemeente werklozen in om “de veiligheid in de wijken” in de gaten te houden. Deze “wijkstewards” moeten onder meer overlast als zwerfvuil, ruzies en vandalisme signaleren. Ook zijn de “toezichthouders” aanspreekpunt voor inwoners en ondernemers.

Sinds drie jaar zijn Doorbraak-activisten in Leiden bezig met een strijdexperiment tegen dwangarbeid. Via onderzoek, acties, bijeenkomsten en gesprekken met dwangarbeiders probeert Doorbraak het systeem van verplicht onbetaald werken te ontregelen en onbeheersbaar te maken. De activisten streven ernaar om via de methoden van organizing van onderop collectief protest op te bouwen. Centraal staat het dwangarbeidcentrum DZB, waar bijstandsgerechtigden sponzen inpakken, stickers op shampooflessen plakken, klikwieltjes maken, fietsen repareren en allerlei ander productiewerk doen. Bedrijven als Action, C1000, Lidl en Aldi profiteren daarvan. In de strijd tegen dwangarbeid weet Doorbraak kleine successen te boeken. Individuele bijstandsgerechtigden, zoals Achmed, boeken in samenwerking met Doorbraak soms inspirerende overwinningen. Dwangarbeiders vertellen over hun ervaringen en verzet op de werkvloer, zoals Mustafa. Doorbraak-activisten weten een flinke druk te ontwikkelen op de managers van de DZB en de verantwoordelijke wethouder, die zich gedwongen zien om hun harde beleid enigszins bij te stellen. Ze beseffen terdege dat Doorbraak de praktijk van de dwangarbeid nauwlettend en kritisch in de gaten houdt. Van hun kant leidt dat tot intimidatie en repressie, waartegen Doorbraak dan weer protesteert.

Noord-Holland

In het Gooi zetten vier gemeenten werklozen in in de thuiszorg, in de groenvoorziening, in de schoonmaaksector, bij taxivervoer en bij taalprojecten. In Amsterdam levert het actiecomité Dwangarbeid Nee, waar ook Doorbraak aan meedoet, sinds 2013 strijd tegen dwangarbeid, via acties, bijeenkomsten, onderzoek en gesprekken met dwangarbeiders. In het comité zitten ook mensen van de FNV, de Bijstandsbond en de Amsterdamse SP. Dwangarbeiders ruimen sneeuw, onder meer voor de deur van bejaardentehuizen. In de buurt Nieuw-West worden werklozen ingezet om “het gevoel van veiligheid” te vergroten in de winkelgebieden Plein 40-45 en het Osdorpplein. Per plein staan tien “gastheren en -vrouwen” klaar voor vragen van bezoekers en voor een luisterend oor. Ze moeten bovenop de camera’s en het blauw op straat extra ogen en oren vormen voor controle, veiligheid en een aantrekkelijk koopklimaat. Aldus de overheidspropaganda. Een ander project is de Formulierenbrigade, waarbij bijstandsgerechtigden andere werklozen helpen bij het invullen van lastige formulieren. Opnieuw lekker goedkoop voor de gemeente. Ook worden er werklozen aan het werk gezet als gratis horecapersoneel in het stadhuis. Verder moeten ze werken in de groenvoorziening in het Amsterdamse Bos. Dwangarbeiders klagen daar steen en been over hun arbeidsomstandigheden en staken zelfs. Evenals in veel andere gemeenten, moeten werklozen ook stadsarchieven digitaliseren.

Veel kritiek en verontwaardiging leeft er onder bijstandsgerechtigden die moeten werken in het dwangarbeidcentrum aan de Laarderhoogtweg in Amsterdam-Zuidoost. Daar moeten ze onder meer schoenen poetsen, nietjes uit papier loshalen, dossierpagina’s tellen en strijken. Ze hebben een waslijst aan klachten, wat leidt tot een uiterst kritisch onderzoeksrapport van Dwangarbeid Nee. Ook De Volkskrant besteedt uitgebreid aandacht aan de kritiek op het dwangarbeidcentrum, waarna veel publieke ophef volgt. Dwangarbeid Nee-activisten oefenen druk uit op de managers van het dwangarbeidcentrum en prikken hun reclamepraatjes door. In Schagen, Den Helder en Hollands Kroon worden werklozen opgeleid en ingezet bij het taxivervoer voor leerlingen, waarmee ze betaald werkenden verdringen. Dat blijkt uit de aflevering “Werkloos in crisistijd” van Zembla. Evenals elders, moeten werklozen in Den Helder sneeuw ruimen bij bejaardentehuizen.

Ben je werkloos of ken je werklozen? Wil je melding maken van feiten en ervaringen rond dwangarbeid en de strijd ertegen? Wil je je verhaal publiceren en in actie komen? Neem dan contact op met Doorbraak: dwangarbeid@doorbraak.eu of 071-5127619.

Harry Westerink

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+3Email this to someonePrint this page

  1. Klaas Bakker # 26 
    2 jaar geleden

    Zolang de gemeentes € 10.000,- subsidie per jaar per uitkeringsgerechte (die met behoud van uitkering dwangarbeid verrichten) krijgen is het vechten tegen de bierkaai.

    Groet Klasbak

  2. Marius # 27 
    2 jaar geleden

    In Friesland start een experiment waar bijstandsgerechtigden zelfs in de slager moeten werken!
    Het is bekend dat veel dwangarbeiders op de 1 of andere manier een soort van sabotage plegen op het werk dat ze doen. (logisch, als je ergens niet wilt werken moet je er vooral voor zorgen dat je het werk NIET goed doet!)
    Ik zou niet graag mijn vlees kopen bij een slager waar iemand mogelijk zijn sabotage kan botvieren op het vlees.

  3. Condor # 28 
    2 jaar geleden

    Nederland is 1 van de weinige landen in de wereld die staats gesubsidieerde dwangarbeid kent.

    Plus de staat zorgt voor de terreur en intimidatie om de dwangarbeiders af te persen en in het gareel te houden.

    Nog veel erger, is dat het allemaal, ook de dwangarbeidssubsidies uit gemeenschapsgelden betaald wordt.

    Condor

  4. Condor # 29 
    2 jaar geleden

    Als eerst de schroeven bij top FNV los gaan zitten weer via verstand vast komen te zitten, en dwangarbeid los gaan laten. Ik heb met grote bestuurders van echt hele grote vakbonden gesproken bijna zo groot qua leden als heel de NL bevolking, en die vroegen of FNV en andere vakbonden bestuur aan de drugs waren? Hoe kan een vakbond kan instemmen met werken onder minimumloon nog erger terreur armoede en repressie voor 12 jaar goedkeuren, de werkkampen met die voorwaarden en beleid bestaan al zo lang , zonder arboverzekeringen ongevallenverzekeringen, zelfs voor 6 maanden? En hoe politieke partijen die zich sociaal noemen dat ook doen? Mijn vraag is aan de grote vakbonden hier en politieke partijen, zijn jullie van de drugs af? Of nog in de hippietijd gevangen? Dat sprookjesverhalen nog gelooft worden? Ach we zijn wereldwijd ook afgestraft of zwarte piet racisme is of niet. Het volk hier is zo stom dat ze racisme niet eens herkennen, zwarte Piet is wereldwijd erkend als zeer racistisch, laat staan dwangarbeid en slavernij. Ik hoop dat de vakbonden en een paar politieke partijen wel. Laten we hopen dat Nederlanders dwangarbeid en slavernij wel gaan erkennen en dit net als zwarte Piet, niet normaal gaan vinden. Misschien kunnen we het na duizenden jaren hier slavernij en dwangarbeid echt definitief afschaffen. Als jullie mijn commentaren hebben gelezen is dwangarbeid en slavernij via staatswege nooit afgeschaft. Ook niet in de eeuwen 19, 20, en 21. Groetjes Condor

  5. pim # 30 
    2 jaar geleden

    Mijn advies:
    1. sluit een rechtsbijstandsverzekering af zodra je werkeloos dreigt te worden
    2. weiger het dwangarbeidproject waartoe men je zal willen verplichten
    3. solliciteer voor de functie waartoe men je had willen verplichten
    4. klaag de gemeente aan indien men je sollicitatie niet in behandeling neemt en men je toch kort, op basis van aangetoonde arbeidsverdringing.
    5. succes.

  6. fix # 31 
    2 jaar geleden

    hahaha geniaal pim, dit is serieus echt het beste idee wat ik tot nog toe gehoord heb. heb mijn dank.

  7. Raven # 32 
    2 jaar geleden

    Pim. Ik vind jouw tip ook geniaal. Echter er zit ook een adder onder het gras. Bij mij bijvoorbeeld was de gemeente zo slim om mij aan de dwangarbeid te willen zetten te beginnen met 16 uur per week. Op die manier kom je dan nooit boven je uitkering uit qua geld als je een normaal salaris zou eisen. Later schroeven ze dan de uren pas op! Dus zo doortrapt zijn ze wel.

  8. Paul. # 33 
    2 jaar geleden

    Bij mij bijvoorbeeld was de gemeente zo slim om mij aan de dwangarbeid te willen zetten te beginnen met 16 uur per week. Later schroeven ze dan de uren pas op!

    En dit hoort wel in de overeenkomst te staan of men moet met een nieuwe overeenkomst komen waar het veranderde aantal uren staan vermeldt.

    Daarom nooit een overeenkomst tekenen voordat je dit met rust eens hebt kunnen lezen en uitrekenen en nog beter, laten lezen door een jurist of advocaat.

    Op die manier kom je dan nooit boven je uitkering uit qua geld als je een normaal salaris zou eisen.

    Als je een minimum loon per 40 uur/week zou eisen. Maar je werkt maar 16 uur per week en dan is het minimum loon per uur hoger. Ik verdiende met 1.5 week werken voor het minimum loon, meer dan de bijstandsnorm. Waarom? De bijstand is netto, min het vakantie geld, loon uit werken is bruto + 8% vakantiegeld. Netto gezien, als men uitgaat van het minimum loon voor 40 uur werk week, zou men even veel verdienen als de hoogte van de bijstandsnorm en dat in 2 weken, maar omdat het vakantie geld anders berekend word, verdien je nu met werken meer dan de bijstandsnorm, immers de bijstandsnorm is een netto uitkering, min 5% voor het vakantie geld, loon uit werk is netto + 8% vakantie geld.

    Je zou dus een gelijk of misschien zelfs iets meer loon hebben als/dan de hoogte van de uitkering. (uitgaande van inwonende alleenstaande norm e nuitgaande van het minimum loon berekend over een 36 uur’s werkweek of minder).

    sluit een rechtsbijstandsverzekering af zodra je werkeloos dreigt te worden

    Pim is wakker en nu hoop ik dat ook anderen wakker worden.

    Tegenwoordig moet je niet meer uitgaan van gratis rechtshulp, door een wetswijziging zitten daar toch behoorlijk wat kosten aan en heb je vaak ook geen keuze wat een advocaat betreft als men dit doet via het Juridisch Loket. Tegenwoordig moet je ook een eigen bijdrage doen vanaf € 196,-. Je kunt het doen via het Juridisch Loket en als die een diagnosedocument heeft opgesteld en de Raad een toevoeging verleent, krijgt u een korting van € 53,- op deze eigen bijdrage.

    Een rechtsbijstandsverzekering is een must geworden. De goedkoopste heb je vaak via de vakbond. Bij de FNV zit deze inbegrepen in het lidmaatschap die voor bijstandsgerechtigden 9 euro per maand kost. En geloof me, dat zijn de beste 9 euro per maand die je uit kunt geven. 1 rechtszaak en je hebt het ruim terug verdient.

  9. Raven # 34 
    2 jaar geleden

    Paul. Ik ken een paar mensen die op een sociale werkplaats werken met een WSW indicatie en die verdienen zo rond de 1200 euro in de maand hebben ze mij verteld. Dus als je dan voor 16 uur per week op een sociale werkplaats werkt dan kom je volgens mij niet boven de 800 euro bijstandsuitkering uit per maand toch? En ja, aangezien de meeste dwangarbeiders op een sociale werkplaats te werk worden gesteld zou je daar dan ook gewoon op moeten solliciteren als je het advies van Pim op volgt. Of zie ik dat verkeerd?

  10. Raven # 35 
    2 jaar geleden

    Die mensen waar ik het over heb verdienen dus tussen de 1200 euro en 1300 euro per maand voor een werkweek van 32 uur op een sociale werkplaats met een WSW indicatie. Als je tip drie van Pim erbij pakt: “Solliciteer op de functie waartoe men je had willen verplichten”, dan moet je dus ook op de sociale werkplaats solliciteren omdat het nou eenmaal zo is dat daar de meeste dwangarbeiders worden geplaatst. Die worden gewoon tussen de WSW-ers geplaatst. Dus dat maakt het allemaal nogal lastig vind ik.

  11. Martin007 # 36 
    2 jaar geleden

    Dus als ik dat goed begrijp moet je eerst een bijstandsuitkering hebben, waarna je zonder moeite werk kunt krijgen. Maar als je partner een minimum loon verdient en jij wilt ook een baantje, dan kun je dat wel op je buik schrijven. Want een gratis werknemer levert toch altijd meer winst op dan iemand in loondienst. Heb ik het zo goed samengevat?

  12. fix # 37 
    2 jaar geleden

    @raven; de clue is punt 4, niet of je een baan krijgt of of je meer of minder verdient dan bijstand, het gaat erom de soos en die hele dwangarbeidonzin voor het blok en voor gek te zetten.

    het enige punt wat op zichzelf zinvol is is idd punt 1, wat paul dus ook al zei, die ook wat meer verstand van de cijfertjes schijnt te hebben.(bedankt voor de tip over rechtsbijstand die bij het lidmaatschap van fnv inbegrepen zit, erg nuttig.)

  13. Raven # 38 
    2 jaar geleden

    Ja dat heb je prima samengevat Martin007

  14. Paul. # 39 
    2 jaar geleden

    @Raven,

    Wsw’ers zijn geen (nog niet) bijstandsgerechtigden en hebben ook een eigen CAO en een loon van minimaal een minimum loon tot 125% van het minimum loon. Met de nieuwe wet werken naar vermogen word dit straks verlaagt tot maximaal 75% van het minimum loon.

    Met 1200 of 1300 euro bruto per maand zitten ze dus net boven het minimum loon.

    Ik had je ook vertellen dat ik uitging van een inwonende bijstandsgerechtigde, niet van een uitwonende. Mijn fout.

    Voor uitwonenden geldt de bijstandsnorm + een aanvulling van 20% maximaal (afhankelijk van de gemeente waar je woont). Met 16 uur voor het minimum loon, zit je in de uitwonende situatie dus onder het bestaansminimum. Je hebt dan ongeveer 26 uur per week nodig om boven de bijstandsnorm uit te komen als ik het netto loon en de 8% vakantiegeld bij elkaar tel.

    Immers, de bijstand norm is netto, inclusief het vakantie geld.

    Als je inderdaad tussen de WSW’ers word geplaatst en het zelfde werk moet doen, kun je wel het zelfde loon en voorwaardes eisen als van de WSW’ers.

    Als je tip drie van Pim erbij pakt: “Solliciteer op de functie waartoe men je had willen verplichten”, dan moet je dus ook op de sociale werkplaats solliciteren omdat het nou eenmaal zo is dat daar de meeste dwangarbeiders worden geplaatst.

    Het probleem is vaak dat je van te voren niet weet waar of bij welk bedrijf je word geplaatst. Het hoeft niet altijd een sociaal werkplaats te zijn. Zo kwam ik via een re-integratie bedrijf, 3 keer bij een commercieel werkend bedrijf terecht. Je zou dus moeten weten welk bedrijf dwangarbeiders in dienst hebben en daar dan op solliciteren. Je zult dus eerst moeten weten waar je terecht gaat komen, en dan snel solliciteren.

    Van Martin:

    Dus als ik dat goed begrijp moet je eerst een bijstandsuitkering hebben, waarna je zonder moeite werk kunt krijgen. Maar als je partner een minimum loon verdient en jij wilt ook een baantje, dan kun je dat wel op je buik schrijven. Want een gratis werknemer levert toch altijd meer winst op dan iemand in loondienst. Heb ik het zo goed samengevat?

    Als jou partner een baan heeft en het minimum loon verdient (of meer) krijg jij geen bijstand meer.

    Verder heb je wel gelijk. Voor bijstandsgerechtigden is er opeens werk, maar voor iemand die geen uitkering heeft, dus niet. Waarom zou een bedrijf, instelling of gemeente, iemand aannemen en een loon moeten betalen als je ze van de gemeente, gratis kunt krijgen en deze mensen dan ook nog eens geen rechten meer hebben?

  15. Condor # 40 
    2 jaar geleden

    Vertel mij 1 ding dat is het enige dat ik wil horen.

    Is er 1 monster dat dwangarbeid hier in Nederland verbied, of gedoogd?

    Condor

  16. Paul. # 41 
    2 jaar geleden

    Condor, wat bedoel je met monster?

  17. A.ATerpstr # 42 
    2 jaar geleden

    Een Bijstandsgerechtige zou een officiële rechtspositie moeten hebben nu is hij toch vogelvrij
    verklaard!de Workfast methode ! waar bij de Bijstands gerechtigen een speelbal is ! zonder rechten
    dat heet reintratie bureau ! commercieel
    De Gemeenten Een Vandaag! uitzending 16mei !Uitkeringsgerechtigen als ze te werk zijn gesteld
    om een drog rede gekort worden op de minimale uitkering!
    Te walgelijk voor woorden!
    Wele politieke partij werkt niet aan mee,

  18. MaerorDivina # 43 
    2 jaar geleden

    Allereerst een situatieschets, vervolgens een schets van het gevoerde beleid hier in Nederland en vervolgens een afronding over hoe dit alles tot levensbeëindiging zal leiden. Staat u mij toe het doek te lichten op de sociale wonderen der participerend Nederland; dat mooie land waar extreem gewelddadigen onvervolgd/nagenoeg onbestraft blijven en waar je als ernstig slachtoffer met o.a. hersenletsel verplicht wordt om onbetaald, doch oh zo sociaal, te gaan participeren. Neemt u een kop koffie en een stuk zoet gebak om de bitterheid van de volgende woorden mee weg te spoelen.

    Ik werd minder dan 5 jaar geleden slachtoffer van extreem zinloos geweld. Ik werd onverwacht en uit het niets van achteren aangevallen door een zestal personen, waarvan vijf personen meerderjarig en één persoon minderjarig. Dit gebeurde onder het toeziend oog van 20+ getuigen. Ik geraakte met schedelbasisfractuur en niet-aangeboren hersenletsel in een dagenlang coma, waarvan de eerste dagen in direct levensgevaar op de IC. Mijn gebit raakte ernstig beschadigd en, behalve hersenletsel en schedelbasisfractuur, liep ik diverse botbreuken op. Hoewel ik het directe levensgevaar dan wel ternauwernood ‘overleefd’ heb, zijn de gevolgen van deze onmenselijke daad voor mij levenslang; dan doel ik voornamelijk op het niet-aangeboren hersenletsel, de permanente beschadiging van het bewegingsapparaat (gedeeltelijke invaliditeit), de gevolgen van traumatische ervaring en, waarover deze pagina gaat, de jarenlange loonderving zo niet levenslange loonderving gelet op de attitude van onze wonderbaarlijke arbeidsmarkt en ons prachtige sociale stelsel. Laten ik niet beginnen over de derving van levensvreugde; iets met langdurig op bed te hebben mogen liggen om te revalideren om vervolgens nooit meer de persoon van pre-morbide staat te geworden. Al dit heeft ook zeker impact gehad op mijn naasten, familie en vrienden; niet enkel qua onkosten en zorg maar bovenal op emotioneel vlak.

    Welnu, de gerechtelijke uitspraak. Terwijl verantwoordelijk medeplichtig geacht, besloot het OM de vijf meerderjarige daders niet te vervolgen. Zij werden aldus welkom geacht in het midden van ons allen; van onze kinderen, van onze ouderen en hulpbehoevenden. Zij werden niet bestraft voor dit extreme geweld. De één minderjarige dader werd wel vervolgd en vervolgens ‘bestraft’ voor poging tot doodslag. Het verfoeilijke vonnis luidde als volgt:

    – jeugddetentie voor de duur van 18 maanden met aftrek van voorarrest waarvan 16 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar

    – Werkstraf voor de duur van 200 uren subsidiair 100 dagen jeugddetentie

    – Betaling van schadevergoeding van EUR (minder dan EUR 13,000 i.i.g.) met straffe van additionele jeugddetentie, zonder intrekking van deze verplichting, bij wanbetaling

    Welnu, wat betreft detentie is (vrijwel) geen sprake geweest (gelet op voorarrest aldus van zeer korte duur). De werkstraf staat geenszins in proporties van het ernstige levenslange letsel welk ik heb opgelopen. De schadevergoeding klinkt misschien leuk en aardig, maar laat mij u vertellen dat het geenszins opweegt tegen de onkosten van jarenlange revalidatie, loonderving, beschadigde kleding, aanschaf revalidatiematerialen en meer. Het geld was uiteraard zeer snel op en verdere onkosten heb ik mooi zelf mogen bekostigen; niet de daders.

    Hoewel de ervaring met Slachtofferhulp Nederland zeer positief te noemen was, interesseert het justitie Nederland klaarblijkelijk geen ene donder. Al te vaak zien we dat geweldplegers, correctie: onmensen, niet eens worden vervolgd en al te vaak zien we dat er amper sprake is van straf of psychiatrische hulp. Zo ook hier in deze keiharde en bittere realiteit. Dit zegt mij dat Nederland zulk soort gedrag een soort van gedoogd, dat men zulke geweldplegers welkom heet in ons midden. Een paar uurtjes werken voor poging tot doodslag. Waar zit de straf? Waar zit de verplichte psychologische/psychiatrische hulp? Agressietraining o.i.d.? Laten we hen die poging tot doodslag ondernemen vooral onveranderd in ons midden laten. Dat is natuurlijk wel zo gewenst! Geen hond die er naar kraait immers.

    Sinds deze meervoudige directe aanslag op mijn leven, zit ik nu thuis in een uitkeringssituatie. een WWB-uitkering wel te verstaan. Met verhoogde onkosten leef ik nu als een armoedzaaier en kluizenaar in sociale isolatie. De nog steeds benodigde therapieën, zoals broodnodige fysiotherapie, kan ik onmogelijk financieren met dit inkomen. Zo evenmin een deel van de benodigde medicatie. Dit betekent niet enkel dat verder herstel onmogelijk wordt gemaakt, maar belangrijker, dat er achteruitgang bestaat. Wanneer ik gedurende een recent gesprek met WWB-casemanager (inzake verplichting tot vrijwilligerswerk, doch ontheffing sollicitatieplicht) de problematiek maar weer eens voorleg, wordt er geen gehoor gegeven; het onderwerp wordt simpelweg veranderd.

    Ik kom weinig tot niet meer buiten; een totaal van een uur op maandbasis zou veel zijn. Ik ben niet goed meer weerbaar en vrijwel alles kost geld. Ik wil weer graag aan het werk (ik was vroeger software ontwikkelaar, doch bezig met opzetten van een eigen onderneming ten tijde van het letsel). Solliciteren leidt tot niets. Je bent nu immers dat medische risico met een dik gat op je CV. Ik heb veel gesolliciteerd maar het loopt telkens op niets uit. Ik ben altijd een vechter geweest, maar nu? Ach, ik heb de letterlijke eerste voetstappen weer weten te zetten, ik ben voor zover mogelijk opgekrabbeld dankzij jarenlange doch wegens financiële redenen onafgemaakte revalidatietherapie. Voor de reguliere betaalde arbeidsmarkt tel je niet meer mee; nutteloos en ongewenst, sollicitaties van zulke lui behoeven wij toch zeker niet te beantwoorden?! Tot zover de hoop op zelfredzaamheid en voortzetting van benodigde medicatie en therapie. Voor vrijwilligerswerk ben je uiteraard wel van harte geschikt; zelfs zo geschikt en gewenst dat het verplicht moet. Laten we meneer maar meteen vrolijk attenderen op zijn verplichting.

    Het is prima, oh beste Nederland; zolang u maar weet dat ik geenszins de verantwoording kan en zal dragen van de verdere destructie van mijn lichaam. Zoals u wilt; ik zal sociaal zijn. Ik zal mijn steentje bijdragen opdat duurbetaalde rechters kunnen doorgaan extreme criminelen onvervolgd en nagenoeg onbestraft te laten; opdat de clusters sociale zaken meer kapitaal kunnen werven om te verspillen aan personeel om ongeschikte, ongewenste, lui tot verplicht vrijwilligerswerk aan te zetten. Anders dan middels woord en gedachten zal ik niet tegenstribbelen. Althans, nog niet. Neen, ik zal mij een goed burger tonen, ik zal doen wat u van mij verwacht; er is hier tenslotte niets aan de hand. Ik zal voor 40 uur gaan vrijwilligen, toegeven aan een ieder gevraagd overwerk (“Vrijwillig is immers niet vrijblijvend” [sic]) en ik zal de onvergoede reiskosten ook zelf voor rekening nemen. In geval dat alle door mijzelf te maken extra uitgaven het onmogelijk maken verdere benodigde medicatie aan te houden, zal ik mijzelf, ter uwer dienst, verder nullificeren en zal ik stoppen met die medicatie. Ik zal ondertussen dagelijks tenminste 8x solliciteren en u hierover dagelijks middels post berichten; ik moet immers wel aan mijn plicht tot informatievoorziening voldoen. Ik zal u naar eer en gewetten gehoorzamen oh beste kikkerlandje.

    Ik stel echter één doel: ik zal dit voor een maximale periode van ongeveer anderhalf jaar doen. Indien er per 1 oktober 2015 geen sprake is van betaalde arbeid onder contract, met een salaris naar behoren om zelfredzaam te kunnen zijn, medicatie te kunnen aanschaffen en benodigde therapieën te kunnen volgen, dan zal deze brakke, maatschappelijk vernietigde slaaf van goede wil, afstand van u nemen middels de heliummethode; ofwel levensbeëindiging. Dat lijkt me een humane afronding van dit destructieve en uitzichtloze lijdensproces. Ik vertrouw erop dat het niet zover zal komen; een der doelstellingen van het participatiebeleid is immers het toewerken naar een meer sociale samenleving met gelijke kansen voor een ieder; wij kennen immers het gelijkheidsbeginsel. Mocht u om de een of andere reden vermoeden dat dit niet haalbaar is, dan geef ik u de gelegenheid mijn euthanasieverzoek in te willigen. Ik ben, zoals dat verwacht wordt van betaald personeel en vereist wordt van onbetaald personeel, immers flexibel.

    Als blijk van dank zal ik ondertussen gestaag doorwerken aan een gedetailleerde rapportage, met contactpersonen en zulks, welke hopelijk van enig nut kan zijn voor uw andere trouwe vrijwilligers. Gelukkig kunnen we hierbij gebruik maken van de hedendaagse media; dit geleerd van de recherche welke mij middels de media in verder gevaar bracht middels publicatie van mijn verblijfsplaats kort na het geweldsdelict. Jawel, we moeten vrijwilligers middels het geven van tips en het waarschuwen voor valkuilen, natuurlijk wel steunen. Immers: participatie.

  19. Vilseledd # 44 
    2 jaar geleden

    A. Terpstra:

    De bijstandsgerechtigde is gewoon een burger en heeft die rechtspositie al lang ingevolge het Burgerlijk Wetboek. Hij moet er alleen even zelf voor opkomen; de tegenpartij gaat hem geen juridisch advies geven; dat is een fout, die Nederlanders vaak maken.

  20. fix # 45 
    2 jaar geleden

    wat heb je aan rechten als je er nog voor moet vechten om ze ook daadwerkelijk te krijgen? het enige wat gewaarborgd word is de naleving van je plichten, daar worden kosten noch moeite voor gespaard. als je rechten net zo voortvarend en automatisch worden verzorgt, dan mogen ze nog es terugkomen over die plichten.

  21. Vilseledd # 46 
    2 jaar geleden

    Hallo Fix,

    Tja, als dat zo zou werken, dan waren er geen advocaten en rechters meer nodig. Helaas is niet iedereen van goede wil, de ambtenaardij voorop. Het beste wat je kunt doen, is, de overheid erop wijzen, dat ze met haar eigen plichten minstens even streng omgaat als die van de burger. En dat erop wijzen doe je door het klachtrecht. Het mooiste zou zijn, wanneer ze gekort werden op het salaris of met strafontslag mogen. Dan zien we ze na afloop van de WW-duur zelf terug bij de WWB.

  22. fix # 47 
    2 jaar geleden

    drogredenering, het is gewoon omdat het niet zo geregeld is, terwijl dat best zou kunnen. die ‘de ambtenaadij’ heeft geen wil, hooguit de individuele mensen die er werken, dat zal meespelen, en ook dat ze lijden aan beroepsdeformatie, maar ze moeten een bepaald beleid uitvoeren waar het aan mankeert. verander dat beleid maar.

  23. Piet Paaltjes # 48 
    2 jaar geleden

    Ik ben nieuw hier, maar ik heb geen woorden voor het onrecht wat ik hier allemaal lees!
    Is er dan geen enkele politieke partij die hier wat aan doet????
    Wat is dit voor een land??
    Ik schaam me om Nederlander te zijn !!

  24. Vilseledd # 49 
    2 jaar geleden

    Hallo Piet,

    Dit is het land, dat ontstaat, wanneer burgers gedegradeerd worden tot consumenten en waar systematisch pogingen worden gedaan van de ooit kritische media slechts goednieuwsshows te maken. Het is gevolg van een doorgeslagen positivisme en bijna een straf op pessimisme, zelfs als regelmatig door de ‘pessimist’ wordt verklaard, dat hij of zij een realist is. Het gevolg is, dat mensen vlak langs elkaar leven en de ene laag niet weet, wat er in de andere leeft. Dit gemengd met de houding van veel middenklassemensen: “Dit kan mij niet overkomen, want ik zal altijd werk vinden, al moet ik aardbeien plukken of treinen poetsen,” maakt deze gevaarlijke cocktail, waar de bijstandsgerechtigden al jaren mee worstelt.

  25. Piet Onbekend # 50 
    2 jaar geleden

    Aan het lijstje ontbreekt nog in de provincie Groningen de gemeente Oldambt. Zij gebruiken de term TDC traject om werkzoekenden commercieel werk te laten doen in dienst van het werkvoorzieningsschap Synergon. Synergon heeft een heel grote order aangenomen voor het inpakken van producten van D’Agostini. Die order wordt gedeeld met andere WSW bedrijven in de regio. In elk geval moeten werkzoekenden vroeger of later ook inpakwerk doen, zodat gekeken kan worden of ze wel goed (kunnen) werken. Voor sommigen nuttig, maar voor de meesten niet. Ook is er in de trajecten geen sprake van maatwerk, iedereen wordt door dezelfde cursus heengejaagd. Ben je al langer werkzoekend, word je zelfs twee keer door het traject gejaagd, omdat ze nieuwe software hebben aangekocht, waar iedere werkzoekende mee moet leren werken (het e-portfolio). Zo houden ze je heel makkelijk aan de praat. Ook is er sprake van werkervaringsplaatsen bij commerciële bedrijven, zonder afdoende begeleiding.

0

Het kan even duren voor je reactie voor anderen zichtbaar wordt omdat de redactie er eerst nog even naar kijkt. Seksistische, racistische en pro-kapitalistische reacties worden niet doorgelaten, evenals scheldpartijen, bedreigingen, 'off topic'-bijdragen en pure 'knip en plak'-reacties (deze website is geen prikbord).


Je mag de volgende tags gebruiken: <a href=""> <blockquote> <del> <code> <em> <i> <strong> <b>

CAPTCHA afbeelding
* (verplicht)