Afbakening, omheining en toeëigening.

Afbakening, omheining en toeëigening.

Wie verplicht wordt om voor een bijstandsuitkering te werken, krijgt geen salaris. De “klantmanager” wijst in sommige gevallen aan waar je wat moet gaan doen. Je hebt geen keus, je kunt niet weigeren. In de nieuwe plannen van staatssecretaris Jetta Klijnsma die per 1 juli 2014 dreigen in te gaan, kun je ongeacht je persoonlijke omstandigheden standaard drie maanden worden uitgesloten van een uitkering. Met andere woorden: “je doet wat wij zeggen, anders kun je verrekken”.

Nu is het best denkbaar dat dergelijke vormen van werken voor een uitkering de kansen op betaald werk kunnen vergroten. Bijvoorbeeld als je op een werkervaringsplaats scholing of intensieve begeleiding krijgt, waarbij je veel leert. En als er afspraken met werkgevers zouden zijn om de mensen na korte tijd in dienst te nemen. Formeel moet een werkgever een “intentieverklaring” tekenen dat hij iemand met een participatieplaats na verloop van tijd in dienst neemt. Vaak vraagt het uitvoerende reïntegratie-instituut niet eens zo’n verklaring om maar te kunnen scoren met zoveel mogelijk mensen op een participatieplaats. En zeer vaak wordt die “intentieverklaring” niet omgezet in een contract.

Verboden

In veel projecten leer je niets. Je moet maandenlang, tot soms wel een jaar of meer, schoenen poetsen, bevelen opvolgen, vloeren schoonmaken die dezelfde dag nog door een professioneel bedrijf zijn schoongemaakt. Of als afwasser werken in een keuken, waarbij je gedwongen wordt om de hele dag te staan. Of urenlang geestdodende, steeds herhalende handelingen verrichten, de hele dag door, zoals scannen en digitaliseren van papieren dossiers. De gemeente huurt daarvoor geen professioneel bedrijf in, waar immers de arbeiders een loon krijgen met alle daaraan verbonden rechten.

Dwangarbeiders moeten dat werk verrichten, ongeacht opleiding en persoonlijke omstandigheden. Zelfs de Centrale Raad van Beroep stelt dat als daarmee geen rekening wordt gehouden en het niet leidt tot een perspectief op betaald werk, er sprake is van verboden verplichte arbeid.

Gemeentebestuurders zeggen dat je in disciplineringsprojecten “werknemersvaardigheden” aanleert. Maar die bestuurders en hun uitvoerders verstaan daaronder dat je je aanpast aan de baantjes met de slechtste arbeidsomstandigheden en arbeidsvoorwaarden. Waar je bevelen van de baas zonder morren opvolgt, ook als ze onredelijk zijn. Waar je genoegen neemt met een laag salaris, bij bedrijven waar geen vakbonden zijn en je zonder te protesteren in flexibele baantjes overwerkt op onmogelijke tijden, of op bevel in de avonduren en ’s nachts moet opdraven. Daarom is deze vorm van werken voor een uitkering ook een vorm van verboden dwangarbeid, zoals gedefinieerd in internationale verdragen. Veel bijstandsgerechtigden worden tewerkgesteld in mensonterende disciplineringsprojecten, zoals in Amsterdam via de stichting Herstelling Werk en Uitvoering (HWU) en tientallen andere projecten.

Verdringing

Nu zeggen mensen: ja, maar er zijn ook leuke participatieplaatsen. En het is ook nog eens nuttig werk. Bijvoorbeeld bij een organisatie met een niet-commerciële maatschappelijke doelstelling, of in een administratieve baan. Maar ook daar geldt dat geen betaalde krachten worden aangenomen of juist worden ontslagen, omdat werklozen het wel met behoud van uitkering kunnen doen. Dat heet verdringing. Een voorbeeld is een grote GGZ-instelling in Amsterdam die de betaalde krachten in een “flexpool” voor receptiewerk zoveel mogelijk vervangt door dwangarbeiders met een participatiebaan. Ook gingen de salarissen omlaag, omdat gewone arbeiders moeten concurreren met dwangarbeiders die in feite ver onder het minimumloon werken. Werkgevers en uitvoerende organisaties houden zich niet aan de regels over de participatieplaatsen en nemen mensen niet in dienst. Ze misbruiken de regeling om goedkope, gratis arbeidskrachten binnen te halen.

Bij de acties die tegen dwangarbeid worden gevoerd, is een discussie ontstaan over de eis van de FNV dat participatieplaatsen – werken met behoud van uitkering bij een reguliere werkgever – maximaal drie maanden toegestaan moeten worden, wanneer aan allerlei voorwaarden wordt voldaan. Dat zou eventueel nog drie maanden verlengd kunnen worden. Diverse actievoerders stellen vanuit hun praktijkervaringen dat papier waarop afspraken van sociale akkoorden met werkgevers en overheid worden vastgelegd, geduldig is. De controle daarop ontbreekt echter. Met als gevolg dat werkgevers en overheid door zullen gaan met ontduiking van de afspraken, waarbij je maar moet zien dat je je rechten krijgt. Dat klemt des te meer, omdat een bezwaarschrift tegen een opgelegde korting of tijdelijke uitsluiting van de uitkering bij een meningsverschil met de werkgever en/of de klantmanager geen opschortende werking heeft. Dus je wordt uitgesloten en dan krijg je pas drie maanden later je geld, als je gelijk krijgt. Dat zal velen ervan weerhouden om te protesteren tegen misstanden en schending van afspraken. Geen dwangarbeid, ook geen drie maanden!

Verder hebben dwangarbeiders geen arbeidsrechten, zoals een arbeidscontract, een cao of een pensioenopbouw. Dus ook al werken zij, ze worden niet behandeld als werkenden in loondienst met de daarbij behorende rechten, maar als rechteloze werkloze. In principe kan dat volgens de regeling over de participatieplaatsen vier jaar duren. Bovendien vallen ze niet onder de sociale verzekeringswetten. Dus als je ziek wordt, of er vindt een bedrijfsongeluk plaats, dan ben je niet verzekerd. Als je door het bedrijfsongeval arbeidsongeschikt wordt, krijg je geen ziektewetuitkering, maar ben je je hele leven verder aangewezen op de bijstand. Een uitkering die bovendien nu al een grote toestroom van volledig arbeidsongeschikten kent en waarop mensen de rest van hun leven aangewezen zijn, omdat er geen volksverzekering bestaat tegen arbeidsongeschiktheid. Sterker nog, de Wajong gaat op de schop. Ook arbeidsongeschikten komen vaak geheel onterecht onder druk te staan om te gaan werken. De sociale diensten maken aan de lopende band inschattingsfouten bij het onderscheid arbeidsgeschikt of niet.

Verhulling

De schuld van de werkloosheid wordt bij de bijstandsgerechtigden gelegd. Er wordt hen voorgelogen dat het hun schuld is dat ze werkloos zijn. Dat ze niet op tijd uit hun bed komen, te assertief zijn, te veel eisen stellen. Maar werkloosheid wordt niet veroorzaakt door een gebrek aan “werknemersvaardigheden”, zoals dat in de disciplineringsprojecten heet. Bij een krappe arbeidsmarkt hoor je werkgevers daar niet over. Werkloosheid wordt veroorzaakt door een gebrek aan banen. Het fenomeen van de dwangarbeid maakt deel uit van een breder offensief om de uitbuiting van arbeidskrachten in deze crisistijden te vergroten. Dat noemt de overheid de “participatiesamenleving”. In fraai klinkende bewoordingen wordt het ideaal geschetst van een samenleving waarin iedereen actief meedoet, op een plezierige manier, en waarbij iedereen “erbij hoort”. In werkelijkheid wordt getracht vanwege bezuinigingen betaalde krachten te ontslaan: in de zorg, het welzijnswerk, de buurthuizen, het onderwijs, enzovoorts. Werklozen worden gedwongen om dat werk in ruil voor hun uitkering te doen, in feite rechteloos. Maar ook mensen die al betaald werken, of anderen zoals echtgenoten, hebben ermee te maken. Bijvoorbeeld in de zorg. Door de bezuinigingen in de AWBZ moeten veel hulpbehoevende bejaarden voortaan thuis worden verzorgd. Terwijl ze eerst in een verzorgingshuis terecht konden. Nu wordt tegen kinderen of andere familieleden gezegd: je laat je moeder toch niet in de steek, hè, je gaat toch wel meehelpen om haar te verzorgen? Vaak wordt dit gezegd tegen mensen die al een drukbezette baan hebben. Deze verhulling van de opgevoerde uitbuiting van arbeidskrachten, heet “affectief burgerschap”. Dat kent veel onvermoede mogelijkheden voor commerciële uitbaters: vrijwillige verzorgers op grote schaal inzetten bij instellingen en tehuizen. Er is al een bejaardentehuis dat alleen hulpbehoevende bejaarden opneemt als de naaste familie een verklaring tekent dat men meehelpt met de verzorging. Het begint met een dagje per maand, of zo. Dat is toch niet erg, hè? Het gaat de overheid dus niet alleen om de inzet van wat in klassieke termen het “arbeidsreserveleger” heet. Alle burgers moeten een groter deel van hun vrije tijd besteden aan taken die eerst door betaalde krachten werden gedaan in welzijns-, zorg- en onderwijsinstellingen.

Verzet

Een ander verhullend woord is “respijtzorg”. Hierbij wordt duidelijk dat de staat de opvoering van de uitbuiting actief wil regisseren. Tegenover de bezuinigingen op de AWBZ staan extra gelden voor de gemeentelijke uitvoering van de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO). Wel netto veel minder, natuurlijk. Wat gaan de gemeenten nu doen? Er zijn al honderdduizenden overbelaste mantelzorgers die het water aan de lippen staat. Welnu, die WMO-gelden zijn bedoeld om de mantelzorgers die overbelast zijn en de collega’s die erbij komen een klein beetje van hun taak te ontlasten door bijvoorbeeld te zeggen: moeder mag twee middagen in de week op een centrum komen, waar anderen de verzorging overnemen, dan heb jij even tijd om bij te komen. Want de overbelaste mantelzorgers moeten wel de grenzen van hun mogelijkheden opzoeken, maar niet uitvallen. Dat is “respijtzorg”. Een voorbeeld waaruit blijkt dat de staat de maximering van de uitbuiting regisseert. Een meisje van elf jaar verzorgt haar hulpbehoevende ouders, zodat ze thuis kunnen blijven wonen. Maar zij wil naar het VWO. Nu gaan ambtenaren en hulpverleners van officiële instellingen zich ermee bemoeien. Ze zoeken een “oplossing”, waarbij tijdens de schooluren een andere verzorger aanwezig is, zodat het meisje naar school kan. En de ouders thuis kunnen blijven wonen. Dat willen ze zelf ook graag. Mooi toch?

Dit toont aan dat het weliswaar tot op zekere hoogte met de botte bijl gaat bij die bezuinigingen, maar ook dat het een sluipend proces is. Eerst help je een dagje in het bejaardentehuis, langzaam moet je steeds meer doen. Was het enige jaren geleden zo dat vrijwilligers alleen koffie mochten schenken of een praatje maken, of een spelletje doen met de oudjes, nu gaat het al veel verder. En niemand heeft er zicht op dat het steeds verder gaat. En de overbelaste mantelzorgers, mensen met flexibele rotbaantjes en werklozen in disciplineringsprojecten, wat doen zij? Vanuit schuldgevoelens, “affectief burgerschap”, verantwoordelijkheidsgevoel, of andere gevoelens en gedachten, gaan ze dikwijls zonder morren tot de uiterste grenzen van hun fysieke en geestelijke mogelijkheden.

Maar het verzet tegen dit soort onaanvaardbare toestanden groeit. Er is geld zat. In 2012 maakten bedrijven in Nederland honderdvijftig miljard winst. De bijstandsgerechtigden ontvangen slechts een klein percentage van het nationaal inkomen en van het totaal dat aan uitkeringen wordt verstrekt. Waarom moeten zij dan het pispaaltje van de bestuurders en politici worden, waarbij voor velen de toegang tot dit laatste vangnet meer of minder tijdelijk wordt afgesloten? Overal in het land nemen mensen initiatieven voor de oprichting van lokale groepen binnen en buiten de FNV die de dwangarbeid en de overbelasting van vrijwilligers aan de kaak stellen. Steeds meer rapporten, zwartboeken en verhalen van ervaringsdeskundigen komen op het internet. Weg met de dwangarbeid!

Verklaring

Tot slot de vraag: waarom wordt dwangarbeid ingevoerd? En waarom is er het initiatief voor een “participatiesamenleving”, waarin “iedereen” moet meedoen?

Dit is de stand van zaken. De winsten gaan naar een kleine groep bevoorrechten die in feite de zeggenschap hebben over wat er in de maatschappij gebeurt. De tegenstellingen tussen arm en rijk groeien. We leven in een kapitalistische maatschappij, waarbij de toename van de werkgelegenheid sinds de jaren zestig – uitgedrukt in arbeidsjaren – met ups en downs verwaarloosbaar is. Een vrijwel baanloze groei, gepaard gaande met een aanzienlijke massawerkloosheid. Een grote groep mensen komt aan de rand van de maatschappij terecht, waarbij ze leven in grootsteden die steeds meer duaal (tweedelig) zijn samengesteld. De door marktwerking economisch overbodig geworden mensen, zowel arbeidsgeschikten als ongeschikten, vormen de potentieel ontwrichtende segmenten van het post-industriële proletariaat. Doelstelling van het overheidsbeleid is om deze groep te normaliseren, controleren, bewaken en neutraliseren door hen onzichtbaar te maken of op te sluiten. In verschillende disciplinerings- en dwangarbeidstrajecten werken werklozen en taakgestraften naast elkaar in hetzelfde project; workfare en prisonfare zijn twee kanten van dezelfde medaille.

In feite worden geen fundamentele oplossingen gezocht waarbij de knelpunten van het productiesysteem ter discussie staan. Integendeel, de bestuurders ontwikkelen een beleid waarbij de wetten van dat systeem aan iedereen in al zijn sociale relaties en handelingen worden opgelegd. Met als gewenste uitkomst: het individu als zichzelf regulerende ondernemer, opererend op een disciplinerende markt die de sociale relaties en de bezigheden van de burgers in alle opzichten structureert. Kenmerk van de sociale relaties moet zijn: (a) afbakening: van het eigen bezit ten opzichte van anderen, en (b) omheining: trekken van grenzen, invoeren van toegangsvoorwaarden, bijvoorbeeld in de vorm van tolpoortjes en patentenwetgeving. Vervolgens vindt op basis van ruil op de markt handel plaats met die afgebakende en afgegrensde ‘producten’ en daarmee (c) de toeëigening. Dat is het streven in sociale relaties om het liefst meetbare dingen van anderen toe te eigenen, waarbij moeilijk meetbare waarden als solidariteit, mededogen en verantwoordelijkheidsbesef zoveel mogelijk kwantificeerbaar gemaakt worden.

Meetbaarheid, structurering en concretisering van menselijk handelen in “producten” maakt handel, markt, kapitalisme, accumulatie van kapitaal, scheiding tussen producent en zijn productiemiddelen mogelijk. Vanuit de gedachte van gemeenschapszin, gebaseerd op solidariteit en andere mooie waarden, zijn deze scheidingen, splitsingen en afbakeningen belachelijk. Ja, het hele onderscheid tussen productieve loonarbeid en reproductieve arbeid is belachelijk. Maar in feite hebben veel gevoerde discussies als inzet de “normalisering” van de hier genoemde belachelijkheden. Denk aan de discussie over vrijstelling van de sollicitatieplicht voor bijstandsvrouwen. Of de discussie of veel bijstandsgerechtigden die kunnen werken, in feite klaplopers zijn die prima in de tuinbouw terecht kunnen.

Collectieve instituties

De historicus Tine de Moor stelde recentelijk vast dat sinds ongeveer 2004 overal in het land mensen initiatieven nemen voor collectieve instituties, waar al die splitsingen niet of in geringe mate aanwezig zijn om zo tot een correctie te komen van de falende marktwerking. Een markt met dure producten die niet voor iedereen toegankelijk zijn en tegelijkertijd een verkeerde wijze van produceren inhouden, waarbij bijvoorbeeld milieukosten elders worden gelegd. Vooralsnog heeft deze beweging geen politieke stem waarbij de genoemde belachelijkheden naar voren worden gebracht. Maar initiatieven van Transition Towns, voedselcoöperaties en andere samenwerkingsvormen, bijvoorbeeld op het gebied van de energievoorziening, schieten als paddenstoelen uit de grond. Er is sinds 2004 sowieso een hausse in de oprichting van coöperatieve ondernemingsvormen, waarbij de leden anders willen produceren en consumeren dan het kapitalisme hen wil opleggen.

De vraag is: waarom juist nu de reorganisatie van verschillende sociale zekerheidswetten tot de nieuwe Participatiewet, waarom juist nu de invoering van dwangarbeid voor vooralsnog kleine groepen, waarom juist nu de herziening van de zorg in de WMO en ontmanteling van de AWBZ? Al deze reorganisaties gaan overigens gepaard met de decentralisatie van beleidsverantwoordelijkheden naar de gemeenten. Waarom juist nu de reorganisatie van het welzijnswerk onder het motto “we subsidiëren geen stenen” – bedoeld zijn structurele subsidies voor staande organisaties die structurele kosten hebben om in stand te blijven – maar we steunen slechts concrete activiteiten in projectsubsidies die we stuk voor stuk beoordelen? Hoewel de waarnemingen van De Moor weinig in de publiciteit komen en eigenlijk niemand over die hausse van collectieve initiatieven praat, is het beslist niet uitgesloten dat de genoemde overheidsmaatregelen daarop mede een reactie zijn.

Piet van der Lende
Dit artikel verscheen eerder onder een andere titel bij Solidariteit.

Share on Facebook139Tweet about this on TwitterShare on Google+1Email this to someonePrint this page

  1. Marc # 1 
    3 jaar geleden

    Erg goed artikel … Je noemt goed op wat er mis is met deze wet.

    Ik zou graag meer weten over nederlandse initiatieven over die ‘transition towns’

    Mvg

  2. Eric # 2 
    3 jaar geleden

    Hoi Marc, meer over de Transition Towns kun je onder meer lezen in dit artikel op onze website:

    “Van onderop organiseren in Rotterdamse buurten”
    http://www.doorbraak.eu/van-onderop-organiseren-in-rotterdamse-buurten/

  3. Khannea SunTzu # 3 
    3 jaar geleden

    Ik nodig iedereen uit die zich een beetje zorgen maakt te organiseren en zich voor te bereiden op keihard verzet. Doe je niets en hou je je gedwee hoofdje gebogen, dan ben je een lafbek en verdien je wat je krijgt.

    https://www.facebook.com/groups/812788565415029/

  4. DrM # 4 
    3 jaar geleden

    Moet ik nu vrezen dat arbeidsongeschikten en anderen die in de ogen van de elite economisch ‘onrendabel’ zouden zijn, worden afgevoerd en opgesloten worden in strafkampen, of dat zij gedwongen euthanasie zullen krijgen? Het lijkt wel dat de tijden van NAZI-Duitsland aan het herleven zijn!

  5. Eric # 5 
    3 jaar geleden

    Beste DRM, dit soort bijdragen helpt de discussie niet verder. Zulke centra en kampen zijn er niet, dus waarom zou je zulke fantasieën inbrengen? Het maakt ons en onze strijd niet geloofwaardiger in ieder geval. Waarom zouden mensen mee gaan doen om te vechten tegen iets dat er niet is, en waarvan er ook geen tekenen zijn dat het er komt?

    Waarom is het volgens sommigen toch altijd weer nodig om bepaalde negatieve ontwikkelingen meteen te duiden in termen van de Tweede Wereldoorlog en het Duitse nazi-regime? Is dat echt nodig om mensen in beweging te krijgen? Denk je dat het nu nog niet erg genoeg is? En zouden zulke gelijkstellingen niet afdoen aan het vele malen ergere leed van die periode toen?

  6. Gerhard Dekker # 6 
    3 jaar geleden

    This must be difficult. I have seen this coming for decades, and is part of the reason I emigrated to Canada. Keep up the fight.

  7. Nathalie # 7 
    3 jaar geleden

    Kan iemand mij het antwoord geven op de volgende vragen

    Wie en wat verdient er aan deze ‘dwangarbeid’?

    Wat doen de vakbonden? helaas is een lidmaatschap een luxe product geworden als men al aan de onderkant bungelt. Is daar niet iets op te bedenken?
    Als individu sla je geen deuk in een pakje boter het enige wat ik kan bedenken is een collectief. Mogen mensen gestraft en gekort worden op elementaire levensbehoeften. Terwijl er geen sprake is van een arbeidscontract, heel apart.

    Het is toch algemeen bekend dat daarmee de middenklasse uiteindelijk kleiner wordt wat het kruipt naar boven. En dat je daardoor instabiele samenleving krijgt.

    Waarom betaald een plaatselijke ondernemer naar verhouding meer belasting dan een mac donalds..waarom staat dat nou nooit in de Telegraaf..

    kri

  8. Nathalie # 8 
    3 jaar geleden

    Misschien een idee:

    De stigmatisering van mensen die buiten het arbeidsproces zijn geraakt. Melden bij meldpunt van discriminatie. Het niet hebben van werk kan strafbaar zijn. Dat blijkt.

    Het is mij een te rekbaar begrip: iets voor terugdoen. Men gaat al vanuit dat iemand die niet in arbeidsproces kan komen geen goeie burger deugden bezit.

    Zelfs informele economie, ik heb een doos eieren en ik ruil het met mijn buurman voor een krop sla, kan men nu al duiden als fraude.

  9. Vilseledd # 9 
    3 jaar geleden

    Khannea Suntzu,

    Fæcesboek, een speeltje van de machtselite, en verzet tegen diezelfde elite gaan mijns inziens niet samen. Gewoon een voor iedereen toegankelijke normale website zonder verplichte aanmelding bij deze of soortgelijke organisaties, lijkt met het beste.

  10. Paul. # 10 
    3 jaar geleden

    Kan iemand mij het antwoord geven op de volgende vragen

    Wie en wat verdient er aan deze ‘dwangarbeid’?

    Voornamelijk de bedrijven en de gemeentes.

    Er word geschat dat er zo’n 200.000 bijstandsgerechtigden, per jaar, aan het werk zijn gezet, voor gemiddeld, 30 uur per week. De rekensom: 200.000 x 1.114,20 (minimum loon x 0.75) = 2.228.400.000 euro per maand x 12 = 26.740.800.000 euro aan pure winst op de arbeids uren.

    26 miljard euro.

    Dit is nog een voorzichtige schatting om dat de overheid weigert exacte cijfers te geven hoeveel mensen op deze manier aan het werk zijn gesteld en de overheid schaard een groot deel onder de noemer arbeiders (hebben zo genaamd een contract of overeenkomst) en worden dus niet meer mee geteld als uitkeringsgerechtigden, maar deze mensen blijven wel onder het bijstands regiem vallen. De rede waarom ze onder het bijstands regiem blijven vallen is puur om de mensen te dwingen deze werkzaamheden en de slechte betaling en omstandigheden, te blijven te accepteren of er volgt een maatregel (synoniem voor het woord straf) en voor de subsidies.

    De rede waarom ik het zo opschrijf en die rekensommetjes maak is om te laten zien hoe groot het belang (26 miljard euro winst) is voor de overheid, de gemeentes en hun bevriende bedrijven om deze dwang praktijken in stand te houden en probeert uit te breiden met de nieuwe bijstandsregels. Tel hier bij ook nog eens de uitvoerings kosten die betaald worden uit het werk deel van de bijstand en andere potjes (belasting geld) dan loopt het bedrag op tot 34 miljard pure winst.

    De winst uit de productiviteit is hier nog niet eens mee berekend.

    Je ziet, de belangen om deze mensen gedwongen te werk te stellen zijn voor de overheid, gemeentes en bedrijven erg groot.

    Je zou kunnen zeggen dat als deze winst als normaal loon zou worden uitbetaald, dat de overheid, hier behoorlijke inkomsten aan heeft via de belastingen en premies en ook de lokale economie zou hier geweldig van profiteren en die redenatie klopt ook wel, maar de overheid en werkgevers denken daar even wat anders over. Het gaat alleen maar om geld en maximale winst. Met goedkope arbeiders maak je meer winst en ben je instaat om ook tegen bv China te concurreren. Daarnaast spelen ook nog andere belangen een rol, zoals dat bv China hier wel veel geld wil investeren, maar dit niet doet vanwege de hoge lonen, belastingen en de pensioenen. Om de investeerders toch over de streep te trekken is men nu hard bezig om de lonen te verlagen en de het AOW en pensioenen kapot te maken tot het zelfde niveau als in Azië. Wat gemakshalve vergeten word is dat arbeids kosten maar een 3e deel van de kosten is. De kosten om arbeid te faciliteren is in Nederland, schrikbarend hoog, denk bv aan de huisvestings kosten, energie, de regelgevingen zoals de arbo wetgeving ect. Ook al verlaagt men de kosten op arbeid, het eind product zal altijd duurder zijn dan producten uit Azië.

    Maar men heeft wel hun doel bereikt, meer winst en goedkopere arbeid. Nu begrijp je ook waarom de overheid niks doet tegen goedkope arbeidskrachten uit het oosten of zuiden van Europa, die hier via diverse constructies, zeer goedkoop werken en ook nog eens geen belasting betalen. Het gaat er om de lonen kapot te maken zodat de belanghebbende meer winst kunnen maken.

    Wat doen de vakbonden? helaas is een lidmaatschap een luxe product geworden als men al aan de onderkant bungelt. Is daar niet iets op te bedenken?
    Als individu sla je geen deuk in een pakje boter het enige wat ik kan bedenken is een collectief.

    Wat vind je duur? De lidmaatschap voor de FNV kost net geen 9 euro per maand voor iemand met een uitkering en er zijn plannen om dit iets te verlagen.

    Als je de media een beetje in de gaten houd, dan zie je nu toch steeds actie opdoemen. Gisteren is er nog actie gevoerd in Sittard en die haalde ook nog eens de media. Ik was er, samen met 65 tot 75 andere actie voerders. Waar waren jullie? Vertel me eens wat jou tegen houdt om je aan te sluiten bij die acties? Je hoeft geen lid te zijn van een vakbond om mee te doen aan deze acties. Het gaat ook om jou belang en de tijd om in actie te komen is nu, niet als de nieuwe bijstands wet er door is.

    Misschien een idee:

    De stigmatisering van mensen die buiten het arbeidsproces zijn geraakt. Melden bij meldpunt van discriminatie. Het niet hebben van werk kan strafbaar zijn. Dat blijkt.

    Dat meldpunt is er al, zowel bij de FNV als bij de SP.

    Zelfs informele economie, ik heb een doos eieren en ik ruil het met mijn buurman voor een krop sla, kan men nu al duiden als fraude

    Dat noemt men een schaduw economie, of wat makkelijker gezegd, het zwarte circuit waar de overheid geen grip op heeft en dus ook niks aan verdient via de belastingen of premies. Dat is natuurlijk niet helemaal waar, Want dat zwartgeld word ook weer uitgegeven en komt dus in de witte economie terecht waar de overheid toch nog belastingen en accijnzen ontvangt. Het punt is dat de overheid op het loon van zwart werk of criminaliteit geen belastingen ontvangt en dat is 1 van de grootste inkomsten van de overheid en daarom word er zo op zwartwerk en criminele activiteiten gejaagd. Het is niet voor niks dat gemeentes nu wiet teelt willen legaliseren want dat zijn miljoenen inkomsten voor de gemeentes. Dit zelfde geldt bv ook voor de prostitutie, waar de overheid een registratie plicht invoert om er later belasting te kunnen heffen.

    Om alle geld makende activiteiten te kunnen traceren, worden bv alle elektronische gegevens die de burgers versturen, via internet, betaal gegevens, telefoon noem maar op gemonitord en dat is ook de rede waarom de overheid bezig is om de databases van de grote winkels en bedrijven te kunnen inzien om op die manier te kunnen zien wat iemand uitgeeft en dit te vergelijken met zijn of haar inkomsten. De overheid wil totale controle en wil echt alles weten. Als je alles van iemand weet, ook de dingen die je liever niet bekent wilt hebben, is het ook makkelijker om iemand te onderwerpen.

  11. Nathalie # 11 
    3 jaar geleden

    Dank je voor je helder antwoord.

    Ik weet het niet zeker, maar volgens mij is er dan ook sprake van europese subsidies. heb je die ook meegerekend?

    En is er ook sprake dat mensen na x maanden een soort van contract krijgen en dat men hierover loondispensatie ontvangt?

    Ik krijg sterk het vermoeden dat aan dit systeem een verdienmodel is. Aangezien de werkzaamheden totaal niet productief zijn of nuttig maar meer weg heeft van bezigheidstherapie.
    Het meest kwalijke is dat de overheid doelbewust rechten van bijstandsgerechtigden ontneemt. Een vorm van zinloos geweld op het geweten.
    Mijn achterdocht is vooral gevoed dat er zoveel schandalen zijn, huurwoningen, scholen, pgb es die leeg worden getrokken etc etc

    9 euro is te overzien, daarin heb je gelijk.

  12. Jos # 12 
    3 jaar geleden

    Beste Piet,

    Leuk stuk, je bent slecht geïnformeerd.
    Eén van de belangrijkste redenen van het spontane gevoel van “Bijstandsgerechtigden aan het werk helpen” komt veelal voort uit de de Privaatrechtelijke situaties binnen NV’s waar de gemeentes aan doen. Via deze weg probeert men zo veel mogelijk verlies te beperken en via het potje van 3 miljard bijstandsgelden geld uit te genereren.

    En ja, je geeft het wel aan: De “eenvoudige” banen bij Openbare werken in de zorg en nog meer creatieve banen worden zo via de bijstand binnen gepompt zodat dus de nuluren contracten en vervanging door persioneringen ed zo ingevuld kan worden.

    Dan is er nog het briljante gegoochel met cijfers: de verkiezingen komen er aan.
    De mensen die met de gesubsidieerde (halve) loonkosten een jaar een baantje krijgen (de “vaste” mensen worden aan de achterdeur er uit gewerkt is: 0 uren contracten, uitzend, pensionering, tijdelijke contracten) wordt als succes gemeld.
    De PvdA heeft erg goed geleerd van de bankencrisis: het belazeren en rotzooien en koppelen met polissen en andere transacties was zo eenvoudig dat ze het nu zelf hebben uitgevonden, ze noemen het nu Participatie maatschappij.

    Lees eens de begin hoofdstukken van Michel Foucault’s “Geschiedenis van de Waanzin”. Hoe bedelaars en landlopers in de 18e en 19e eeuw op schepen werden gezet, of als “moreel ondergeschikt” werk moesten doen, terwijl ze als vakwerkers eigenlijk hun inkomen waren kwijtgeraakt aan de goedkopere invoer via West Indische Compagnie (ook al eerder door de VOC)
    We hebben die VOC mentaliteit bijna terug.

    Vergeet dan ook niet te vermelden hoe dat fenomeen leidde tot stigmatisering: die “moreel mindere” mensen kun je dan herkennen aan hun gebit, hun kapotte bril, hun slechte gezondheid; het feit dat ze zichzelf niet konden verzorgen.

    En vertel vervolgens ook hoe eind 19e eeuw er boekjes ontstonden waarin die stigmatisering werd toegepast en in categoriën ingedeeld. Zoals bijvoorbeeld in Oostenrijk eind 19e eeuw, waarin het soeveine Oostenrijkse volk werd uitgelegd hoe je bepaalde bevolkingsgroepen herkende, en wat hun kenmerken waren. En dat ze het zelf schuld waren dat dei mensen zo waren.

    In 1945 ontdekte de geallieerden en Russen wat er uit die traditie voort was gekomen.

  13. M van Veen # 13 
    3 jaar geleden

    #4 @DRM
    Met dit verschil dat de EU in feite de belichaming is van het vierde rijk, zoals Nazi Duitsland het eind 1944 heeft voorgesteld.
    Het raciale fascisme heeft anno 2014 plaatsgemaakt voor economisch fascisme.

    De onrendabelen zijn al diegenen die aan het kortste eind trekken vanwege lastenverzwaringen en de zgn. ‘austerity measures’ ofwel ‘hervormingen’ zoals de EU ze voorschrijft om nationale samenlevingen kapot te maken ten gunste van een ‘federaal Europa’.
    Dat wil zeggen dat het overgrote deel van de bevolking op den duur straatarm wordt, met een tweedeling tussen arm en rijk die alleen maar groter wordt.
    Mensen zonder geld zijn dan niet meer onderdeel van een samenleving, maar een ‘zelfstandig’ ondernemer naar neoliberaal model die zichzelf moet verkopen op de markt – om het even op wat voor markt want alles wordt markt, zelfs de sociale ‘markt’.
    Economisch fascisme is m.i. de juiste term hiervoor.

  14. DrM # 14 
    3 jaar geleden

    @13 M van Veen:

    En op internet lees ik dat de rechts-nationalistische Eurokritische partijen veel zetels zullen halen in het Europees Parlement. Dan krijg je nog meer fascisme.
    http://xandernieuws.punt.nl/content/2014/02/Onderzoek-Eurokritische-partijen-krijgen-in-mei-kwart-van-stemmen

  15. Paul. # 15 
    3 jaar geleden

    Van Natalie:

    Dank je voor je helder antwoord.

    Ik weet het niet zeker, maar volgens mij is er dan ook sprake van europese subsidies. heb je die ook meegerekend?

    En is er ook sprake dat mensen na x maanden een soort van contract krijgen en dat men hierover loondispensatie ontvangt?

    Ik krijg sterk het vermoeden dat aan dit systeem een verdienmodel is. Aangezien de werkzaamheden totaal niet productief zijn of nuttig maar meer weg heeft van bezigheidstherapie.
    Het meest kwalijke is dat de overheid doelbewust rechten van bijstandsgerechtigden ontneemt. Een vorm van zinloos geweld op het geweten.
    Mijn achterdocht is vooral gevoed dat er zoveel schandalen zijn, huurwoningen, scholen, pgb es die leeg worden getrokken etc etc

    9 euro is te overzien, daarin heb je gelijk.

    Er word mensen een contract voor gehouden en er worden andere beloftes gedaan, echter de werkelijkheid is dat maar 4 of 5% daadwerkelijk uitstroomt naar regulier werk en vaak hebben die uitstromers er zelf voor gezorgd dat ze werk vonden, niet het re-integratie of werk bedrijf.

    2/3 deel van het budget voor bijstandsgerechtigden gaat op aan re-integratie, dat is een 8 miljard en inderdaad, dit had ik er nog niet eens bij geteld omdat ik uitging van de winst op de gewerkte uren en ook heb ik de winst op de productie of diensten die uitkeringsgerechtigden leveren nog niet eens geteld.

    Echte duidelijke cijfers zijn er dankzij de overheid, die normaal alles registert, niet (worden niet gegeven of de cijfers zijn niet compleet of niet correct).

    Er zijn 500.000 mensen in de bijstand en er is ook nog een hele grote groep mensen die via de bijstand met een overeenkomst werken bij re-integratie en werk bedrijven, maar die niet meer geteld word als bijstandsgerechtigde, ook al valt hij of zij nog altijd onder de bijstand en word het “loon” nog altijd betaald met geld wat eigenlijk bedoelt was als uitkering.

    Ik ging bij mijn berekening uit van 200.000 mensen die via de bijstand moet werken, maar waarschijnlijk is de groep veel groter. Ik heb ook de Wajongers of WW’ers die ook voor een uitkering werken, niet geteld.

    De schandalen bij huurwoningen, scholen, pgb, bedrijven en de overheid zelf, word niet gedaan door uitkeringsgerechtigden, maar voornamelijk door bedrijven en bestuurders.

    Als een uitkeringsgerechtigde fraudeert en in het nieuws komt dan zul je altijd zien dan men het grootste getal noemt. Dit wil zeggen: de hoeveelheid uitkerings geld en toeslagen welke de frauderende uitkeringsgerechtigde heeft gehad, maar dan bruto + de vermoedelijke winst welke de uitkeringsgerechtigde zou hebben gehad. Op die manier verdubbelt het gefraudeerde bedrag.

    Als een bedrijf of bestuurder gepakt word met fraude, dan word het kleinste bedrag genoemd om de fraude minder erg te maken dan dat het is. Waarom? omdat er nauwelijks controle is op fraude bij bedrijven en al helemaal niet op bestuurders terwijl het wel om miljarden gaat welek bedrijven en bestuurders bij elkaar frauderen.

    De fraude die bedrijven en bestuurders plegen en in de media komt vormt maar het tipje van de ijsberg. Als een uitkeringsgerechtigde fraudeert en gepakt word dat flink opgeklopt en breed uitgemeten.

    Het fraude bedrag welke door de “frauderende” uitkeringsgerechtigde bij elkaar word gefraudeerd is rond de 70 miljoen per jaar en daarvan word 70% ook weer terug betaald. Daarnaast verteld de overheid niet hoeveel fraude er gepleegd word door gemeente ambtenaren want dat is ook een flink bedrag, maar dit word angstvallig stil gehouden. Wist je trouwens dat er ruim 180 miljoen word uitgegeven om uitkeringsfraude op te sporen. Dat is meer dan welke de AIVD ter beschikking heeft om bedreigingen op te sporen. Het bedrag wat de belastingdienst krijgt om bedrijfsfraude op te sporen is nog eens veel lager. Het zou je aan het denken moeten zetten.

    Van M van Veen:

    De onrendabelen zijn al diegenen die aan het kortste eind trekken vanwege lastenverzwaringen en de zgn. ‘austerity measures’ ofwel ‘hervormingen’ zoals de EU ze voorschrijft om nationale samenlevingen kapot te maken ten gunste van een ‘federaal Europa’.
    Dat wil zeggen dat het overgrote deel van de bevolking op den duur straatarm wordt, met een tweedeling tussen arm en rijk die alleen maar groter wordt.

    Schijnbaar leert de politiek niet van haar fouten, Dit soort verarming is sinds mensenheugenis altijd uitgedraaid op (burger) oorlog en dat zal ook nu weer gaan gebeuren. De voorbodes zijn al zichtbaar. Het is nog maar een kwestie van tijd.

  16. Marius # 16 
    3 jaar geleden

    Er word mensen een contract voor gehouden en er worden andere beloftes gedaan, echter de werkelijkheid is dat maar 4 of 5% daadwerkelijk uitstroomt naar regulier werk en vaak hebben die uitstromers er zelf voor gezorgd dat ze werk vonden, niet het re-integratie of werk bedrijf.

    En dat terwijl de Dukdalf in Maassluis schermt met de woorden dat 2/3 van degeen die daar een reintegratietraject volgt succesvol uitstroomt?
    Ik zit nu zelf al 2 jaar in die molen, en ik geloofde er al geen ruk van! Ik zie toch wat er gebeurt om me heen? Hoe komen ze aan die cijfers? Ik denk dat ze iedereen meetellen, ongeacht de reden van uitstroming.

  17. Paul. # 17 
    3 jaar geleden

    En dat terwijl de Dukdalf in Maassluis schermt met de woorden dat 2/3 van degeen die daar een reintegratietraject volgt succesvol uitstroomt?
    Ik zit nu zelf al 2 jaar in die molen, en ik geloofde er al geen ruk van! Ik zie toch wat er gebeurt om me heen? Hoe komen ze aan die cijfers? Ik denk dat ze iedereen meetellen, ongeacht de reden van uitstroming.

    Er stromen 1000 mensen in. Het re-integratie of werk bedrijf selecteert de mensen die de meeste kans maken op werk, zeg 400 mensen. Dat word de een nieuwe groep. Van die groep stromen 250 mensen uit (ongeacht of het re-integratie of werk bedrijf hun help aan werk of dat deze mensen zelf werk hebben gevonden) en dan is de rekensom: 1% van 400 = 4/ 250 : 4 = 62.5%. Kijk, uit onze groep stroomt er 62.5% uit. De ander mensen die niet kansrijk genoeg waren, die telt men niet mee en noemt men ook niet.

    In mijn laatst traject flikte men exact het zelfde. Van de 100 mensen die deelnamen, vonden er 6 zelf werk. De rest zit 2 jaar later nog altijd thuis. Kosten van dat traject, 11.000 per persoon, dat is dus 1.1 miljoen de prullenbak in gegooid. Toen na een hoop klachten de cijfers opgevraagd werden kreeg men het antwoord, uit onze groep zijn 60% uitgestroomd. Men had de 10 kansrijkste mensen genomen en van hun waren er 6 uitgestroomd en zo kwam men op 60% uit. Dat er nog 94 mensen thuis zaten, daar werd niets over gezegd.

    De opdrachtgever, het UWV geloofde de opgeven cijfers en er werd weer vrolijk een nieuw project gestart.

  18. Nathalie # 18 
    3 jaar geleden

    Het is heel opmerkelijk dat het allesbehalve transparant wat dit systeem daadwerkelijk kost. En dat er niet of nauwelijks een vinger achter te krijgen is. Mijn vermoeden is dat zoveel constructies niet deugen. Het zijn alleen maar administratieve verschuivingen om bij het ene potje naar het potje te gaan. En dat het in werkelijkheid belangen van een klein groepje dient. Ik wil hier het woord pervers wel voor gebruiken.

    Verder word de hetze tegen mensen die buiten de arbeidsproces vallen gecriminaliseerd om de onderbuik van de samenleving te voeden. Zoek een stok en een minderheid en alles onder druk wordt vloeibaar. De werkelijke aanval is nu op het minimiumloon. De WWB biedt nu teveel zekerheden ten aanzien van flexcontracten, zzp-ers, 0- urencontracten. En het is op koers. Dat zet nijd en onbehagen.
    Het is bijvoorbeeld gek, dat de sp, (niet eens dat ik een sp-er ben) buiten de onderhandeling wordt gehouden terwijl een partij als PVV en eerder LPF, met totaal geen ervaring en kennis in de regering kan komen.
    Wat me opvalt als men nieuwe plannen en wetswijzigingen naar buiten komen dan worden ze heel scherp gezet, dan onstaat er publieke onrust en een klein verzet. Dan schaaf men de plannen ietwat bij, iets minder erg en voila er is weer een stukje van het bestaansrecht afgeschaaft.

    Een burgeroorlog verwacht ik nog niet. Simpel omdat je niet weet waar tegen je opstand komt. Politiek is te abstract geworden. En dat de samenleving wordt opgedeeld in kansrijken en kansarmen. De kansrijken beheersen het systeem die buiten de nationale grenzen gaat.
    Voorbeeld koffiehuisje tante truus betaald in verhouding veel meer belasting dan een keten als Starbucks.
    Er wordt met geld gespeculeerd in secondes, dit is zo bizar. Fictieve waardes. Het is een onzichtbare agressor. De grootste fout wat mensen maken is dat men nog in klassieke vormen van oorlog denken, land tegen land, stam tegen stam, goddienst. Terwijl wat werkelijk aan de gang is dat de ecologische bronnen worden uitgeput
    Brrrr…en dan heb ik nog niet eens gehad over alle gegevens van mensen die aan elkaar gekoppeld worden als individu kun e daar niet tegen op omdat uiteindelijk niemand daarvoor verantwoordelijk is en onafhankelijk denken en handelen een luxe zal zijn.

    Mijn antwoord hierop is dat het altruïsme moet weder keren. Hebzucht is een veelvraat en kent geen geweten en is besmettelijk bovendien.

  19. Vilseledd # 19 
    3 jaar geleden

    “Kijk, uit onze groep stroomt er 62.5% uit. De ander mensen die niet kansrijk genoeg waren, die telt men niet mee en noemt men ook niet.”

    Een beetje zoals de banken doen door te zeggen: “Wij verstrekken wel degelijk nog leningen aan bedrijven; meer dan de helft gaat de deur uit met een lening.” Wat ze hierbij niet vermelden, is, dat er veel meer verzoeken zijn binnen gekomen en die via een quickscan of aan de balie al snel te horen kregen, dat een lening er niet in zit. Die 50% is 50% van een ander totaal, namelijk dat, dat door de hele mallemolen van ondernemingsplan, onderzoek etc. is heen gegaan. Overheden en grootbedrijf denken nog steeds, dat de mensen achterlijk zijn. Kijk maar eens naar de kinderlijke toon, waarop brieven zijn opgesteld.

  20. Carina # 20 
    3 jaar geleden

    Mijn complimenten voor Nathalie. Die heeft het pas echt goed door!

  21. Jeroen # 21 
    3 jaar geleden

    Goed stuk en heel goed verwoord! Ik kan het zelf niet beter uitleggen.

    Ik blijf alleen met een wat leeg gevoel achter. Want wat nu? Wat kunnen wij er tegen doen? Ik voel me vaak machteloos. Moeten we de straat op? Is dat een oplossing? Met geweld de machthebbers afzetten? Dat klinkt als een burgeroorlog. Want vergeet het maar dat de machthebbers en politici opstappen wanneer er een Facebookpagina wordt geopend of een paar honderd of duizend mensen op het malieveld staan. Ze lachten ons dan keihard uit.

    Dus wat kunnen we doen?

  22. monika # 22 
    3 jaar geleden

    Het grote Slaven bedrijf Orionis walcheren b.v verhuisd haar productie bedrijf van middelburg naar het nieuwbouwpand aan de Oostsouburgseweg 10, 4382 NH Vlissingen.
    iedereen zet grote ?? bij hun Werk-leerbedrijf niemand wordt graag onder druk gezet en zowel geestelijk als lichamelijk mishandeld jij ben toch maar een dwangarbeider Nu luisteren of je krijg geen uitkering meer.
    Nederland heeft al een heel verleden met het totaal uitbuiten van slaven daar is helaas Anno 2014 nog niks aan veranderd alleen zijn het dit keer geen mensen uit afrika maar hun bloedeigen eigen inwoners NL .
    veel Nederlandse Gemeentes denken als iemand een uitkering aanvraag of al heeft er wat voor terug te kunnen eisen en hier schieten ze de plank helemaal mis want dat loop uit op echte Slavernij .
    daarom is het heel verstandig om de aankomende gemeenteraadsverkiezingen in maart 2014 op de goede partij te stemmen laat ze het maar eens voelen hoeveel wij geleden hebben onder dit regime in den-Haag.
    echt iedereen kan om een of anderen reden in de uitkering terecht komen dan wil jij toch ook niet gratis worden ingezet bij bedrijven die dan het eigen vaste personeel naar huis stuur en ontslaan .
    de sp mensen in de gemeenteraad van vlissingen zijn tegen deze vorm van verkapte dwangarbeid en willen die graag stoppen steun hun in deze strijd en stem no Slavery .

0

Het kan even duren voor je reactie voor anderen zichtbaar wordt omdat de redactie er eerst nog even naar kijkt. Seksistische, racistische en pro-kapitalistische reacties worden niet doorgelaten, evenals scheldpartijen, bedreigingen, 'off topic'-bijdragen en pure 'knip en plak'-reacties (deze website is geen prikbord).


Je mag de volgende tags gebruiken: <a href=""> <blockquote> <del> <code> <em> <i> <strong> <b>

CAPTCHA afbeelding
* (verplicht)