De kinderen van kinderen – kindertijd als wapen van witte overheersers (deel 2)

Naar aanleiding van de scholieren-opstand in Frankrijk publiceerden we onlangs het artikel “De wereld verkinden” van Toby Rollo. In nauwe aansluiting daarop willen we dit stuk van Stacey Patton voorleggen. “Stop met het slaan van kinderen.” (Deel 1 lees je hier.)

Zwarte kinderen als de kinderen van kinderen

In Amerika worden Zwarte kinderen onevenredig vaker mishandeld en vermoord dan witte kinderen, juist omdat ze Zwart zijn én kind zijn – niet omdat ze sneller als volwassen zouden worden gezien en behandeld. In het racistische denken zijn Zwarte kinderen eigenlijk de kinderen van kinderen.

Ze worden dan dubbel gestraft, omdat ze biologisch gezien kind zijn en omdat ze behoren tot een zogenaamd minderwaardig ‘ras’.(22) Dat ‘ras’ zou volgens deze denkwijze altijd onvolwassen blijven, wetteloos en crimineel. Voor deze kinderen lijkt er volgens de wet maar één oplossing te zijn: een strenge straf of de dood.

Zoals mijn collega-onderzoeker Toby Rollo heeft geschreven, is de kindertijd in de westerse cultuur altijd al een plek geweest van “normaal gemaakte” of vanzelfsprekende onderdrukking en geweld – in de samenleving, in de wet en in de politiek. De kindertijd wordt gezien als een fase van onredelijkheid en wetteloosheid die onder controle moet worden gehouden, desnoods met dwang of geweld.

Als iemand als infantiel, kinderachtig of kinds wordt bestempeld, dan is dat de ultieme uitsluiting van het veilige en bevoorrechte domein van volwassenen (Rollo).(23)

Dat soort uitsluiting wordt vervolgens ook toegepast op hele groepen mensen. Zo worden Zwarte, Inheemse en andere bevolkingsgroepen weggezet als zogenaamd onvolwassen en onredelijk – als “kindrassen” die dus ook geen volwaardige plek krijgen in de samenleving.

“Ik zou voor altijd een minderjarige blijven, een jochie”

Frederick Douglass – een bekende tegenstander van slavernij en een voormalig tot slaaf gemaakte – begreep al hoe sluw het systeem van witte suprematie werkte. Dat systeem zorgde ervoor dat het volwassen-zijn werd ontzegd aan Zwarte volwassen lichamen en aan Zwarte kinderen die zich ontwikkelden tot volwassen lichamen.

In zijn boek “My Bondage and My Freedom” (“Mijn slavernij en mijn vrijheid”) uit 1855 schreef hij dat witte jongens mochten opgroeien tot volwaardige burgers die de verwilderde, machteloze toestand van hun jeugd achter zich konden laten. Over Tommy, zijn jeugdvriend en tegelijk zijn meester, schreef hij: “Hij kon opgroeien en een MAN worden; ik kon ook opgroeien, maar ik kon geen man worden. Ik zou voor altijd een minderjarige blijven – een jochie.”(24)

Douglass bracht onder woorden hoe Zwarte mensen door de witte overheersing systematisch klein gehouden en onmenselijk behandeld worden: ze blijven altijd gezien worden als kinderen die afhankelijk zijn van de zogenaamde goedheid en beschaafdheid van hun onderdrukkers.

Zwarte mensen als kinderen zien

Wat Douglas beschreef, leert ons dat infantilisering van Zwarte mensen – hen als kinderen beschouwen – ze “klaarstoomt” om gediscrimineerd te kunnen worden en geweld te ondergaan. In een samenleving die gebouwd is op wit superioriteitsdenken mogen Zwarte mensen simpelweg niet volwassen zijn. Het blijven altijd kinderen.

Dat betekent dus ook dat het doen alsof Zwarte kinderen al volwassen zijn in feite geen bevrijdende werking heeft. Het neemt de bestaande infantilisering niet weg. En dat roept een belangrijke vraag op: als wit superioriteitsdenken Zwarte mensen juist niet als volwassenen wil zien, wat is dan eigenlijk het doel van Zwarte kínderen als volwassen zien?

Het witte kind als toekomstige volwassene

Witte jongeren worden intussen beter behandeld omdat ze als bijna-volwassen worden gezien en niet als kind. Al sinds het eind van de negentiende eeuw wordt geprobeerd om witte kinderen weg te houden bij de risico’s van het kind-zijn. Sinds die tijd worden zij gezien als toekomstige volwassenen en burgers.

In die tijd ontstond bijvoorbeeld de jeugdrechtspraak, als onderdeel van de opkomende kinderbeschermingsbeweging,(25) die zich richtte op het heropvoeden van vooral witte kinderen. Er werden weeshuizen en scholen voor arme kinderen opgericht.

Deze instellingen ontstonden in de nasleep van de afschaffing van de slavernij (de Zwarte Emancipatie),(26) en hadden tot doel om witte kinderen te redden uit armoede en misbruik. Die problemen deelden ze ineens met pas bevrijde Zwarte kinderen – iets dat veel witte mensen onacceptabel vonden.

Witte jeugd bestaat wel, het witte kind niet

Witte kinderen werden dus weggehaald uit een kindertijd die als minderwaardig werd bestempeld. Op deze manier werd de toekomst van het witte nationalisme veiliggesteld. Witte kinderen werden gezien als mensen die je kon verbeteren, als toekomstige burgers. Ze kregen toegang tot bepaalde vrijheden en voorrechten van volwassenen – zoals het wettelijke vermoeden van onschuld: je bent onschuldig tot het tegendeel is bewezen.

Zwarte mensen daarentegen blijven volgens dit systeem voor altijd kinderen. De witte jeugd bestaat in feite wel, maar het “witte kind” niet. Witte jongeren zijn altijd al “toekomstige volwassenen”. Volwassenheid is het oerbeeld van volwaardige menselijkheid. Zwarte mensen worden daar altijd van uitgesloten. Zwarte jongeren blijven in dit systeem dus eeuwige kinderen – losbandig, wild, ontembaar en onhandelbaar.

Wreedheid racisme normaal gemaakt en gerechtvaardigd

Vanuit deze historische invalshoek zien we dat Zwarte jongeren hun kindertijd niet achter mochten laten en dat mogen ze nog steeds niet. Het probleem is juist dat zij slachtoffer zijn van de categorie “kind”. Als je kind bent, betekent dat namelijk al heel lang dat je te maken krijg met uitbuiting en geweld. Datzelfde geldt voor Zwarte mensen in het algemeen. Hun leeftijd doet er niet toe.

In dominante racistische denkbeelden worden Zwarte mensen voortdurend kinderlijk gemaakt, afgebeeld als een “kindras” en gezien als kind. En dat is geen onbelangrijk detail. Want door Zwarte mensen als kinderen weg te zetten, wordt de wreedheid van slavernij, afzondering,(27) massa-opsluiting en politiegeweld normaal gemaakt en gerechtvaardigd.

Witte overheersing draait om het breken van alle kinderen

Een eerste stap naar de dekolonisatie (28) van Zwart ouderschap is dat we onze ideeën over wat “kind-zijn” eigenlijk betekent, opnieuw onder de loep nemen. In Amerika en in het westen is de kindertijd nooit een beschermde levensfase geweest. Het is juist een plek waar al eeuwenlang structureel geweld plaatsvindt.

Witte mensen traumatiseren al minstens duizend jaar anderen om de witte suprematie in stand te houden: door lijfstraffen, giftige religieuze ideeën en praktijken, het behandelen van kinderen als bezit en het bewust blootstellen van kinderen aan geweld en angst in het openbaar.

Witte overheersing draait om het breken van ALLE kinderen, op allerlei manieren. Op die manier groeien ze op in een wereld waarin de verschrikkingen van racisme normaal zijn. De kinderen kunnen dan later zelf meewerken aan het in stand houden van dat systeem.

Witte jongeren profiteren juist van het volwassen-maken

Daar staat tegenover dat als je het kind ziet als een volwassene dat in feite een beschermende werking heeft, omdat je je als volwassene in een beschermde positie bevindt. Want volwassenheid is in dat systeem een positie met privileges. Witte jongeren worden beschermd omdat ze worden behandeld als volwassenen – en zij profiteren dus juist van het zogeheten “volwassen maken”.

Zwarte jongeren worden daarentegen aangevallen en gestraft juist omdat het kinderen zijn. En Zwarte volwassenen worden aangevallen omdat ze worden gezien als kinderen.

Dekolonisatie van Zwart ouderschap

Wat betekent dit allemaal voor Zwart ouderschap?

We moeten Zwart ouderschap vrijmaken van koloniale invloeden. We moeten dus gaan begrijpen hoe onze ideeën over opvoeding gevormd zijn door systemen van onderdrukking. Die systemen beïnvloeden niet alleen hoe ouders naar hun kinderen kijken en met hen omgaan, maar ook hoe ze naar zichzelf kijken.

We moeten leren inzien hoe we de giftige Europese ideeën over het kind-zijn en de opvoeding hebben opgenomen in onze eigen cultuur, tot op het punt dat we die nu als “normaal” of zelfs “van onszelf” zijn gaan beschouwen.

Dekoloniseren betekent ook dat we erkennen dat witte overheersing niet zonder Zwarte ouders kan bestaan die dwang en geweld gebruiken tegen hun kinderen. Dat we daarnaast inzien dat dwang en geweld op die manier van generatie op generatie wordt doorgegeven.

Het wordt een vicieuze cirkel. Zodoende groeien er namelijk generaties op van gebroken, getraumatiseerde kinderen die hun woede en pijn op zichzelf richten, en projecteren op hun community in plaats van op onze onderdrukkers.

Traumatiseren als vorm van liefde?!

We moeten onze kinderen niet behandelen alsof ze hetzelfde verantwoordelijkheidsgevoel hebben als volwassenen en daarvoor verantwoording schuldig zijn. We moeten niet aannemen dat kinderen op dezelfde manier denken en voelen als volwassenen, wat zou rechtvaardigen ze te straffen als volwassenen.

Ik werk met veel Zwarte ouders en verzorgers die niet zo goed weten hoe een kind zich ontwikkelt – hoe het brein en het zenuwstelsel bijvoorbeeld werken van baby tot jongvolwassene (ongeveer tot 24 jaar). De verwachtingen die ze van hun kinderen hebben passen vaak niet bij de leeftijd en ontwikkelingsfase van die kinderen. Ze beseffen vaak niet dat kinderen en volwassenen op heel andere manieren handelen en nadenken over oorzaak en gevolg.

Veel Zwarte opvoeders dragen juist bij aan het kapotmaken van onze kinderen doordat ze kinderen denken te traumatiseren uit een soort van liefde en bescherming, terwijl we dat juist willen voorkomen. Thuis is vaak de plek waar het Zwarte kind voor het eerst ervaart dat het zijn onschuld verliest. Beter gezegd, in het gezin wordt het kind zijn onschuld ontnomen. Daar worden kinderen “slecht” of “brutaal” genoemd en krijgen ze andere negatieve etiketten opgeplakt.

Zwarte bevrijding is ook kinderrechtenstrijd

De vraag is dus niet: “Worden onze kinderen in deze samenleving wel als kinderen gezien?” maar “Zijn Zwarte mensen, ongeacht hun leeftijd, ooit echt als volwassenen erkend?” Als activisten en pleitbezorgers moeten we niet alleen strijden voor het recht van Zwarte kinderen om als kind behandeld te worden.

We moeten ook allen pleitbezorgers worden voor de empowerment van kinderen. Dat betekent hen stimuleren om voor zichzelf op te komen en zelfverzekerder te worden. We moeten opkomen tegen de ontmenselijking van kinderen. Opkomen voor kinderen is onderdeel van de strijd voor Zwarte bevrijding. En Zwarte bevrijding moet dus óók kindgerichte strijd zijn.

De waarheid over kindisme

We kunnen pas echt begrijpen hoe Zwarte kinderen worden gezien en behandeld – vooral binnen Zwarte families, instellingen en community’s – als we weten hoe er in Europa over witte kinderen werd gedacht en hoe ze daar werden behandeld.

Die manier van denken en doen hangt namelijk direct samen met het ontstaan en voortbestaan van systemisch anti-Zwart racisme. Dat is de systemische marginalisatie, uitsluiting en/of discriminatie van Zwarte mensen gesteund door de spelregels van een samenleving.

We moeten onder ogen zien hoe kindisme Zwarte kinderen beschadigt, traumatiseert en zelfs doodt – te vaak door de volwassenen die eigenlijk voor hen zouden moeten zorgen. En we moeten absoluut stoppen met doen alsof het geweld tegen Zwarte kinderen vooral komt door adultificatie.

De waarheid is veel hartverscheurender: volgens het witte superioriteitsdenken mogen Zwarte jongeren nooit echt volwassen mensen met invloed worden, want dat zou het systeem van witte suprematie bedreigen. Het wordt tijd dat Zwarte volwassenen de adultificatietheorie inruilen voor de realiteit van het kindisme.

Tot slot

Zwarte kinderen kunnen in een witte racistische cultuur nooit voldoen aan het ideaalbeeld van “onschuldig slachtofferschap”. Maar we kunnen onszelf bevrijden – kind voor kind. En als we de pijn en woede uitbannen, ontstaat er ruimte voor andere gevoelens en nieuwe manieren om vrij te worden.(29)

Stacey Patton

Dit artikel verscheen eerder onder de titel “The Children of Children: Why the Adultification Thesis is a Misguided Trap for Black Children and Families” in het boek “Trust Kids! Stories on Youth Autonomy and Confronting Adult Supremacy” van carla bergman uit 2022. Ook te lezen in The Anarchist Library. Het artikel is vertaald en bewerkt door Omar Antifah. Deze Nederlandse vertaling verscheen eerder in Buiten de Orde nr. 1, 2026, pagina 26-30.

Noten

• 22. “’Ras’ is een veelbesproken term die verwijst naar de indeling van mensen op basis van fysieke kenmerken, zoals huidskleur. In raciaal denken wordt de kleur van iemands huid beschouwd als een teken van onvergelijkbare verschillen tussen groepen, met een hiërarchie in aanleg, vaardigheden, zelfs gedrag en ontwikkeling.” (Words Matter) (Noot van de vertaler)
• 23. “Feral Children: Settler Colonialism, Progress, and the Figure of the Child”, Toby Rollo in Settler Colonial Studies 8, nr. 1, 2018, pagina 60–79, “The Color of Childhood: The Role of the Child/Human Binary in the Production of Anti-Black Racism”, in Journal of Black Studies 49, nr. 4, 2018, pagina 307–329.
• 24. “My Bondage and My Freedom”, Frederick Douglass, Miller, Orton & Mulligan, 1855, pagina 328.
• 25. De “child-saving movement” (kinderbeschermingsbeweging) was een Amerikaanse hervormingsbeweging vanaf eind negentiende eeuw die probeerde kinderen (vooral witte kinderen) uit armoede of criminaliteit te redden, vaak via weeshuizen, scholen of jeugdrechters. Kinderen van kleur kregen meestal geen vergelijkbare bescherming. (Noot van de vertaler)
• 26. De afschaffing van de slavernij in de Verenigde Staten in 1865. Miljoenen tot slaaf gemaakte Zwarte mensen kregen toen officieel hun vrijheid. Maar echte gelijkheid bleef uit. Ook na de afschaffing gingen racisme, onderdrukking en ongelijkheid gewoon door. De gevolgen van de slavernij zijn nog altijd merkbaar voor Zwarte mensen en andere mensen van kleur. (Noot van de vertaler)
• 27. Segregatie is de afzondering (uit de samenleving), de sociale scheiding van bevolkingsgroepen in een land met een gemengde bevolking. Het is het strikt gescheiden leven van etnische of sociale groepen. (Noot van de vertaler)
• 28. Dekolonisatie is de bestrijding van de door kolonialisme beïnvloede (westerse) manier van denken. (Noot van vertaler)
• 29. Aanvullend Engels materiaal: “Disciplining Our Children, with Dr. Stacey Patton” in What is Black podcast, Jacqueline Douge. “Corporal punishment not intrinsic to Black culture”, American Psychological Association. “Stop Beating Black Children”, New York Times, 10 maart 2017. “Why Is America Celebrating the Beating of a Black Child?”, Washington Post, 29 april 2015.