Bart Stavasius weigert nog steeds uit te betalen. Horeca United/Vloerwerk escaleert.
In oktober vorig jaar deden we in het artikel “Hotel Landgoed Overste Hof in Landgraaf weigert werkers te betalen” uit de doeken hoe onze campagne tegen Bart Stavasius verliep. Inmiddels hebben we wat verder op onze escalatieladder en willen we een update geven. Welke stappen hebben we genomen? En wat is eigenlijk de achtergrond van deze uitbuiter? Wat zijn onze conclusies tot nu toe?
Stavasius is het type ‘ondernemer’ dat we vaak tegenkomen, zoals eerder ook Hossein Akef, Joep Noordhoek en Irshaad Kariman. Naar buiten toe presenteren ze zich als harde stoere werkers, met rags-to-riches verhalen en hun sociale, culturele, en economische relevantie voor de regio. Applausmachines als politici, media en kunstenaars versterken dit soort mythes. Onkritisch nemen ze de liberale mythe aan dat ‘ondernemers’ ons door God geschonken zijn. Die waaien zelf met elke wind mee en draaien hun werkers een poot uit.
Zo’n manier van trendhoppen en je werkers en klanten een poot uitdraaien zien we ook bij Stavisius. Momenteel probeert hij zich op social media en in hijgende buurtsuffertjes te rebranden als een flip-over guy. In zijn nieuwste artikel zien Stavasius als een soort Gandalf boven een pan staan waarbij hij pontifeert: “Ik haal vooral energie uit het opstarten, verbeteren en positioneren van een locatie. Zodra een project stabiel draait en goed in de markt staat, ligt mijn kracht minder in de langdurige exploitatie en meer in het doorontwikkelen of starten van nieuwe initiatieven.” Dat al zijn projecten in uitbuiting en (bijna) faillissement eindigen vertelt hij er dan niet bij. Hij laat zich niet leiden door financiële modellen, zegt hij. Een eufemistische manier van zeggen dat hij een spoor nalaat van onbetaalde schuldeisers, belazerde klanten en uitgebuite werkers.
Een flip-over guy zou hij dus zijn. Hoe anders was dat een paar jaar geleden. Toen positioneerde Stavasius zich vooral als een cultural steward, aansluitend bij de trend in het hotelwezen waar de omgeving gerespecteerd wordt en waarin het personeel als het kloppend hart van de business wordt gezien. In verschillende media benadrukte hij toen dat hij vluchtelingen een baan gaf, hen van gratis taallessen voorzag, en probeerde om probleemjongeren een kans te geven, enzovoorts. Maar nu vader is geworden zou hij plots een flip-over guy zijn. En de media? Die vreten zijn verhalen als zoete koek.
Neem nou de lofzang van de media op zijn opvang van Oekraïense vluchtelingen. Natuurlijk kan Stavasius daarin gesprongen zijn uit de goedheid van zijn hart. Maar het kwam verdomd handig uit dat hij gedurende een renovatie en de corona-periode Oekraïense vluchtelingen kon vestigen met overheidssubsidie. Dat deze vluchtelingen ook onderbetaalde klusjes voor hem deden was eveneens mooi meegenomen. Wij hebben een aantal vluchtelingen gesproken die bij hem in dienst waren en daaruit kwam niet het beeld naar voren van de nobele vluchtelingenondersteuner maar van de keiharde uitbuiter die hen weigert te betalen.
In diverse campagnes heeft Horeca United/Vloerwerk laten zien dat wanneer werkers zich organiseren, de zorgvuldig geconstrueerde mythes die ‘ondernemers’ van zichzelf schetsen als eerste uiteenspatten. Waar mensen als Hossein Akef en Bart Stavasius jarenlang een kunstmatig imago kunnen ophouden, prikken wij hun verhalen zonder moeite door. Als gevolg hiervan reageren dit soort types als door een wesp gestoken. Leugens, tegenclaims, en een grote bek.
Het is daarom een schande dat de media meegaan Stavasius’ narratief. Helemaal omdat ons verhaal herkend wordt door schuldeisers en zelfs consumenten. Maar het ophemelen van ‘ondernemers’ lijkt voor de media boven alles te gaan.
Niet betalen en schofferen
Niet betalen en mensen schofferen is blijkbaar de modus operandi van Stavasius. Wij spraken verschillende schuldeisers, en ook uit verschillende krantenartikelen blijkt dat Stavasius steeds hetzelfde patroon volgt.
Zo werd Hotel Overste Hof op 8 oktober vorig failliet verklaard omdat hij een schuld van 13.000 euro niet had betaald. Op het laatste nippertje werd dat faillissement afgewend omdat hij onder die druk toegaf en alsnog betaalde. Amper twee weken later, op 21 oktober, moest Stavasius opnieuw voor de rechter komen omdat hij een andere schuld, van maar liefst 58.000 euro, niet had betaald.
Maar niet enkel schuldeisers en werkers lijden onder Stavasius’ gebrek aan verantwoordelijkheid nemen. Restaurantgasten klagen over vliegen, schimmel en eten dat overdatum is. Ook zijn de verhalen over hotelgasten die in hun auto moeten slapen zijn geen urban legends, maar het resultaat van een bedrijfsvoering die volledig op afstand en met minimale bezetting probeert te draaien. Het risico bij Landgoed Overste Hof is momenteel dat je als gast volledig aan je lot wordt overgelaten in een onhygiënische setting zonder dat er iemand is om het op te lossen. De reviews van zijn nieuw geopende Blink Hotel geven weinig aanleiding om te denken dat hij zijn leven heeft gebeterd. Ook de gasten van dat hotel klagen over het gebrek aan service. Medewerkers willen buitenlandse toeristen enkel in het Nederlands te woord te staan en er komt geen hulp.
Escalatie
Als arbeiderssolidariteitsnetwerk hebben we Stavasius gewaarschuwd dat wanneer hij niet over de brug zou komen er escalaties zouden volgen. Maar zowel hijzelf als zijn partner Sharissa Spronk hebben besloten om hun kop in het zand te steken, en daarop hebben wij besloten om campagne te voeren in hun woonplaats en rondom hun bedrijven.
Als ze niet reageren, roken we deze uitbuiters uit! We laten hun gehele omgeving weten hoe ze werkers uitbuiten. We hebben zo een volgende stap in de escalatieladder, en dat zal zeker niet de laatste zijn.
Algemene conclusies
Wat wij als arbeiderssolidariteitsnetwerk merken, is dat wanneer wij ons organiseren, de liberale mythe van de ‘ondernemer’ als eerste sneuvelt. Waar Stavasius eerst nog weg kon komen als sociale ‘ondernemer’, moet hij zich nu rebranden als een keiharde flip-over guy. Maar uit een minimaal onderzoek en een campagne blijkt al dat hij ook dit beeld niet overeind kan houden. Dat laat eens te meer zien dat wanneer wij ons organiseren, wij het zijn die de strijd bepalen. Daarbij is Stavasius de ware verliezer van het conflict. Net als ‘ondernemers’ als Hossein Akef, Joep Noordhoek en Irshaad Kariman zal hij de consequenties voelen. Als eerste valt je reputatie. Neem Akef, die een fortuin stak in pr om vervolgens in een veel bekeken filmpje van Boos te kakken te worden gezet. Inmiddels heeft hij Lupi Coffee moeten rebranden in “Lupii-coffee” en probeert hij klanten een poot uit te draaien met 10 euro kof fie.
Ook Stavasius heeft veel geld verloren door ons. Via onze campagne hebben ook andere schuldeisers meer informatie verkregen die hun claims op Stavasius verder hebben verstevigd. Daarnaast hebben we via mutal aid ook onze solidariteit met de werkers kunnen verstevigen. We stoppen niet en zullen escaleren.
Discussiepunten: wie de schoen past…
De ‘ondernemer’ Stavasius is een boef, maar zeker niet de enige. Sterker nog, we zien dit soort types ook steeds vaker opdoemen in linkse kringen: mensen die “voor zichzelf” beginnen. Soms nemen ze mensen in dienst, veel vaker draaien ze op vrijwilligerswerk. Maar dat je biologische/veganistische producten gebruikt, of een “free Palestine”-poster in je zaak hangt, betekent nog niet dat er bij jou geen arbeidsuitbuiting plaatsvind. Wij zullen ook jullie verantwoordelijk houden.
Ook lijkt het lijden van arbeiders steeds meer tot een soort fetisj te worden bij activisten. Recentelijk merkten we namelijk dat activisten meer geïnteresseerd zijn in de uitbuiting van arbeiders an sich, dan in het organiseren van die werkers. We trekken meer activisten wanneer we voorstellen om ervaringen met arbeidsuitbuiting te delen, dan wanneer we een oproep doen tot concrete actie. Natuurlijk, het is belangrijk ruimte te geven om misstanden emotioneel te verwerken. Maar vooral onder linkse activisten wordt enkel dat aangegrepen. In onze ogen is organizing echter belangrijker.
En tenslotte ervaren we veel victim-blaming en autoriteitsgevoeligheid bij andere activisten. Ten aanzien van victim-blaming horen we bijvoorbeeld dat arbeiders “dan maar ergens anders zouden moeten gaan werken”, zouden moeten doorstuderen, of maar lid hadden moeten zijn van een vakbond. Ook horen we oproepen van andere activisten om in geval van uitbuiting naar een advocaat, vakbond, gemeente, arbeidsinspectie, enzovoorts te gaan. Wij zien zulke opmerkingen als ondermijnend voor de kracht en de autonomie van arbeiderssolidariteit. Natuurlijk kunnen we daarover discussiëren, maar het onkritisch doorverwijzen naar een institutionele vakbond, naar overheid of naar ambulance chasers, vinden wij ongepast.
Wil je meer weten over Stavasius’ bedrijven en de klantreacties daarop? Ga dan naar Zoover, Tripadvisor, of Eet.nu.