Pedagogieken van optimisme zijn erop gericht bijstandsgerechtigden te leren omgaan met het (voort)bestaan van hun precaire situatie en tegelijkertijd optimistisch te zijn over hun toekomst. Reïntegratiedienstverlening heeft bijstandsgerechtigden hoofdzakelijk tijdelijk, laaggeschoold en slecht betaald werk met weinig carrièreperspectief te bieden. Door hen tegelijkertijd te stimuleren – en zelfs te verplichten – om deze banen te accepteren én positief vooruit te kijken, creëren klantmanagers onbedoeld wrede hoop die geen concrete oplossing biedt voor, maar, sterker nog, een bestendiging is van de precaire situatie waarin bijstandsgerechtigden zich bevinden. Klantmanagers proberen bijstandsgerechtigden te motiveren en hoop te geven door bijvoorbeeld posters op te hangen waarop staat: “Wie wil, zoekt een mogelijkheid. Wie niet wil, zoekt een reden”; “Twaalf redenen waarom oudere werknemers goud waard zijn”. Of deze bekende uitspraak van Nelson Mandela: “It always seems impossible until it is done” (…) In de woorden van een klantmanager: “Je hebt alleen invloed op jezelf, niet op alle andere dingen.” Bijstandsgerechtigden kunnen nauwelijks scholing krijgen, maar zij zijn wel verplicht een aantal uren per week deel te nemen aan reïntegratietrainingen. Zij moeten er, naast het verbeteren van cv’s en motivatiebrieven, kennis opdoen over het belang van sociale netwerken, zich voorbereiden op hypothetische sollicitatiegesprekken en leren hoe zij onder de huidige omstandigheden gemotiveerd blijven en hoop kunnen houden op een betere toekomst. Die toekomst bestaat uit het aan elkaar rijgen van tijdelijke contracten, legt een klantmanager uit als sommigen bij een groepsbijeenkomst terughoudend reageren op een vacature voor een baan van vier weken: “Zie de arbeidsmarkt als een lapjesdeken. Dit is voor de vrouwen, die zijn vaak beter met naald en draad. Een lapjesdeken bestaat uit allemaal stukjes stof, met draden aan elkaar gemaakt. Elk klein stukje stof is drie maanden werk. Nog een kleiner stukje is die baan van vier weken. Een jaarcontract is een groot stuk stof, je mag heel blij zijn als je een jaarcontract krijgt. Zo ziet de arbeidsmarkt eruit, je moet allemaal stukjes stof aan elkaar maken.” Naast specifieke genderrollen veronderstelt deze uitspraak dat werkzoekenden en werkenden de onzekere arbeidsmarkt moeten accepteren en zich tomeloos moeten inzetten. Voor een dergelijk uithoudingsvermogen is het nodig om paal en perk te stellen aan belemmerende gevoelens en gedachten en daar ‘positiviteit’ tegenover te stellen. Klantmanagers leren bijstandsgerechtigden dan ook om te denken in kansen en mogelijkheden, ook als die zeer beperkt zijn.

Josien Arts in Vooral niet opgeven! Mensen in de bijstand krijgen wrede hoop (Socialevraagstukken)


  1. Condor # 1 
    2 maanden geleden

    Het is gewoon 1 groot bedrog en een hele grote poppenkast.

    De hele reintegratieindustrie is gericht op leugens, bedrog en uitbuiting. Ze schuwen zelfs niet om mensen psychisch te verminken. De kunst is om werkzoekenden psychisch compleet af te breken, net als dat het leger doet om moordenaars te creeeren. Bijna niemand is als moordenaar gemaakt dus moeten ze moordenaars creeeren. Hetzelfde geldt voor de reintegratieindustrie. Niemand wordt als slaaf geboren of zal vrijwillig voor slavernij gaan kiezen. Dus creeert de reintegratieindustrie een slavenleger door de werkzoekenden zo af te persen, bedreigen en te manipuleren dat ze alles gaan doen wat de reintegratieindustrie samen met de overheid en bedrijfsleven van hen verlangen. Het is mindfuck van de bovenste plank. Helaas weet ik exact waar ik het over heb, heb het hele misselijkmakende circus van afpersing, bedreiging, psychische mishandeling, uitbuiting etc jarenlang moeten doorlopen. Maffiapraktijken dus.

    Als werkzoekende dien je dankbaar te moeten zijn voor een af ander schijtbaantje dat niet genoeg verdient om van te leven maar net te veel is om niet van de honger te sterven. Er wordt zelfs geeist dat je met je telefoon naast je bed moet gaan slapen, af sterker nog een waterdichte telefoon moet hebben om mocht god de werkgever bellen je ook de telefoon onder de douche kan aannemen om het ” goddelijke wezen” werkgever genaamd te woord te kunnen staan.

    Condor

  2. Eric # 2 
    2 maanden geleden

    Scherp verwoord, Condor. Maar voor wat betreft dat “slaven” echt een beetje te scherp, wat mij betreft. Slaven waren letterlijk eigendom, ze konden straffeloos gebrandmerkt worden, verkracht en vermoord, vrouwen werden gebruikt als broedmachines en hun kinderen werden hen afgenomen en verkocht. Dat is toch net allemaal iets ergers. Door onze situatie daarmee gelijk te stellen doe je toch ongewild een beetje af aan de honderden jaren ellende die de families van Afrikanen hebben door moeten maken.

  3. Condor # 3 
    2 maanden geleden

    @Eric

    Je hebt een punt, en gelijk.

    Zit een hoop woede en cynisme in mijn commentaar. Neem mijn woorden over slavernij terug,, maar voor de rest blijf ik 100 procent achter mijn commentaar staan.

    Condor

  4. nexus m. # 4 
    2 maanden geleden

    Ben ik het met beiden eens, doch sta ik achter het volgende voor 100%:

    (“Niemand wordt als slaaf geboren of zal vrijwillig voor slavernij gaan kiezen.”)

    Derze historische les is nog steeds in ons land vrijwel onbekend.
    Heeft iets met autoritarisme te maken.

0

Het kan even duren voor je reactie voor anderen zichtbaar wordt omdat de redactie er eerst nog even naar kijkt. Seksistische en racistische reacties worden niet doorgelaten, evenals scheldpartijen, bedreigingen, 'off topic'-bijdragen en pure 'knip en plak'-reacties (deze website is geen prikbord). Wil je contact met de redactie? Mail dan: doorbraak@doorbraak.eu


Je mag de volgende tags gebruiken: <a href=""> <blockquote> <del> <code> <em> <i> <strong> <b>


*