Vrouwenstrijd.

Vrouwenstrijd.

Okee, eerst even twee misverstanden uit de weg helpen. Ten eerste gaan seksistische opmerkingen dus niet per se over seks. Blijkbaar zijn er nog steeds veel mensen die verward raken van het begrip. Seksisme is het achterstellen van vrouwen ten opzichte van mannen, en dat kán gaan over seks, maar dat hoeft dus niet. Ten tweede is seksisme niet alleen iets van de droeftoeters op GeenStijl en andere verwante haatsites. Het is namelijk niet voorbehouden aan rechtse mensen. In mijn eigen sociale leven, dat zich voornamelijk in linkse of zichzelf als progressief definiërende kringen afspeelt, kom ik het ook telkens tegen. En niet bij maar één persoon, bij slechts één onderdeel van mijn leven, nee, het sijpelt overal door. En het is lang niet altijd bespreekbaar. Veel mannen reageren erg defensief, en seksisme benoemen wordt dan, net als racisme benoemen bij witte mensen, als erger ervaren dan de misstand zelf.

De meeste mannen zijn namelijk ook tegen seksisme, wist u dat? Sommigen noemen zichzelf zelfs feministen. Als ik seksisme bij hen wil aankaarten, dan moet ik niet “zo algemeen praten”, maar met “concrete voorbeelden” aankomen. Ik moet daarbij natuurlijk “niet te snel op de kast zitten”, of mezelf “als slachtoffer gedragen”, stel je voor. En ik moet ook niet “overgevoelig” zijn, dat snap ik toch wel? Sommige mannen in mijn omgeving weten namelijk zelf heel goed wat seksisme is, hoeven dat van mij echt niet te horen, en willen, behulpzaam als ze zijn, het me ook nog wel een keer uitleggen. Fijn, hè?

Maar ik* ben seksisme echt heel erg zat. Ik ben het zat om mannengrappen te moeten aanhoren over vrouwenbillen, vrouwendijen, vrouwenborsten. Die grappen gaan dus over mijn lichaam. Ik wil de “grappen” over vis, of anderszins refererend aan vagina’s, ook niet meer horen. Ja, die zijn dus bewust vernederend voor vrouwen. Ik hoef niet voor de zoveelste keer van de zoveelste man te horen dat als hij “borsten zou hebben hij daar de hele dag mee zou spelen” (inclusief obsceen gebaar). In werkelijkheid worden mannen met borsten uitgelachen of uitgescholden, en vrouwen in een mannenlichaam in elkaar geslagen of erger. En nee, ook als je zelf op vrouwen valt, speel je niet de hele tijd met je eigen borsten, dat is slechts een heteromannenfantasie. Ik wil niet dat mijn lichaam of delen daarvan tot lustobject worden gemaakt voor en door mannen. Ook niet op billboards in de stad. Die snelle blik die ik soms met vrouwen heb gewisseld tijdens zo’n mannenuiteenzetting, zegt genoeg: veel vrouwen worden doodmoe van dit soort ongevraagde “grappen” of “complimenten”. Ik ben het echt beu om ingedeeld te worden als “benepen burgertrut” of “zure muts”, als ik hier niet “gezellig” om meelach, of stel je voor: er iets van zeg. Ik wil niet “begrijpen” dat er “niets mee wordt bedoeld” (want waarom zeg je het dan), of dat “het maar een grapje was”. Ik ben er ook klaar mee te moeten aanhoren dat “vrouwen zoveel zeiken” (dus houd je mening over dit stuk maar voor je als je dat vindt), een opmerking van heteroseksuele mannen die zelf de hele dag over hun vriendinnen lopen te klagen. En ik heb er ook genoeg van om te horen hoe ik eruit moet zien, welke haren ik weg moet halen (en welke niet), en dat ik niet moet spugen op straat (want “dat doen vrouwen niet”). Ik. Maak. Dat. Zelf. Wel. Uit.

Betutteling

Ik wil niet de verantwoordelijkheid moeten dragen voor alle vrouwen als ik iets doe dat als niet typisch “vrouwelijk” wordt gezien. Als ik het goed doe, dan ben ik een individuele uitzondering. Maar oh wee als ik of een andere vrouw het niet goed zou doen, dan bevestigt het gelijk alle vooroordelen. En dan heet het weer: “vrouwen zijn niet technisch”, “vrouwen kunnen niet autorijden”, “vrouwen kunnen geen knopen doorhakken”. Het wordt gelijk toegeschreven aan mijn gender. Die dingen wel goed doen, legt zodoende een veel hogere druk op mij dan op individuele mannen (die helemaal niet per se technisch zijn, kunnen autorijden, of knopen kunnen doorhakken). Vrouwen die een zogenaamd “mannenberoep” uitoefenen, moeten iedere keer opnieuw vechten om serieus genomen te worden. Nog steeds kom ik overal mannen tegen die dingen uit mijn handen trekken, letterlijk, want “het is zwaar”. Als je mij in mijn waarde laat, dan kan ik heel goed aangeven wat ik wel of niet kan tillen. En verreweg de meeste potjes jam, appelmoes of augurken krijg ik heel goed zelf opengedraaid, dank u wel.

Maar moet je daar sommige mannen eens op wijzen. Dan krijg je zwaar beledigde reacties. “Ik bedoel het toch goed”, “ik wil je alleen maar helpen”, een enkeling zelfs op het agressieve af. Gemeen is het dat ik me tegen hen verzet, niet? Tegen hun echt wel zuivere intenties. Logisch toch dat ze verontwaardigd reageren? De totale betutteling die van dit gedrag uitgaat, het structurele paternalisme van mannen naar vrouwen, ontgaat hen blijkbaar volkomen, overtuigd als ze zijn dat zij precies diegenen zijn op wie ik zat te wachten. Oh die lange mannentenen!

Soms word ik heel kwaad, soms word ik heel moe hiervan. Ik heb niet altijd de moed of de energie om tegen de stroom in te roeien. Als iemand die dichtbij staat, gepijnigd reageert op mijn reactie dat ik zijn opmerking niet okee vind, dan voel ik me soms schuldig. Ik wil die persoon om wie ik geef geen pijn doen. Tegelijkertijd is het des te kwetsender voor mij dat juist die mannen niet begrijpen wat het mij doet dat zij dat soort rotgedrag vertonen. En het is dan ook niet vooral mijn verantwoordelijkheid. Mannen die zichzelf links noemen, mannen die zichzelf feministisch noemen, of solidair met vrouwenstrijd zeggen te zijn, ga bij jezelf te rade. Spreek je medemannen erop aan! En niet alleen als er vrouwen in de buurt zijn, of als lippendienst aan het feminisme (terwijl je eigenlijk hoopt je gesprekspartner in bed te krijgen). Er is natuurlijk een stuk meer nodig om de structurele machtsongelijkheid van het patriarchaat** omver te werpen, maar vertel mij niet dat dit niet óók belangrijk is. Dit is namelijk wel een van de te nemen stappen.

Want ik denk namelijk niet dat alle mannen zo (willen) zijn. Ik heb een aantal zeer fijne kameraden (m), en ook woon ik er met één samen die heel solidair is met vrouwenstrijd, solidair met het feminisme. Maar ook hij is wel eens een eikel. Urenlang hebben we gepraat over dit soort onderwerpen, jarenlang. Het kostte ons beiden veel inzet om elkaar te begrijpen. Van hem heb ik geleerd hoe strak het mannenkeurslijf is. Hoe moeilijk het is om jezelf te onttrekken aan stoere mannenpraatjes. Want hoeveel ruimte is er nu eigenlijk voor mannen en jongens die daar niet aan willen meedoen? En hoeveel mannen buigen daarom hun hoofd voor de seksistische klaagzang dat “er tegenwoordig niks meer gezegd mag worden”? Want er is een prijs om te betalen. De consensus mag niet worden doorbroken. Want dan is hij een man die “bij zijn vriendin onder de plak zit”, een “sukkel” of “naïeveling”, een “rare kwiebus”, een “softie” of een “watje”. Of de ook alomtegenwoordige homohaat wordt tevoorschijn gehaald. Als je de vrouwenhaat niet omarmt, dan kunnen de rijen zich voor je sluiten. Want net zoals ik “moet” lachen over seksistische grappen, “moet” hij dat ook. Of in ieder geval de mond dicht houden.

Maar onze posities zijn wel fundamenteel anders. Neem nu de dreiging van seksueel geweld. Die is echt. De cijfers liegen er niet om. Meer dan veertig procent van de vrouwen in Nederland heeft ooit te maken gekregen met een vorm van fysiek seksueel geweld. Dat is bijna een op de twee dus. Bij mannen is dit dertien procent. Overigens zijn deze percentages hoger bij vrouwen en mannen die homo- of biseksueel of transgender zijn. Een op de acht vrouwen is in haar leven verkracht. In meer dan negentig procent van de gevallen van seksueel geweld (bij beide genders) is de dader een man. En het meeste seksuele geweld komt van bekenden (acht van de tien keer), zo blijkt telkens weer.

Slet

Van kinds af aan wilde mijn moeder me leren dat ik ’s avonds niet alleen over straat moest lopen. Toen ik in een hostel werkte, probeerde ze me over te halen om op mijn werk te blijven slapen na een avonddienst. Ze vertelde me dat omdat ze me wilde beschermen. Ik leerde ervan dat gevaar altijd op de loer ligt voor vrouwen. Vrouwen worden voortdurend, goedbedoeld of niet, duidelijk gemaakt dat wij iets aan onszelf moeten veranderen om seksueel geweld te voorkomen. Nog steeds is een eerste reactie op een verhaal over aanranding of verkrachting vaak: “wat had ze aan” of “wat deed ze daar dan”. Ik wil niet meer tussen de woorden door horen dat ik of een andere vrouw een slet zou zijn, die het verdient te grazen genomen te worden om hoe we ons gedragen, hoe we eruit zien, of met wie (m/v) we naar bed gaan. Ik wil het er niet meer over hebben dat ik niet alleen naar een café zou moeten gaan, of ’s avonds niet alleen op straat zou moeten lopen. Ik wil niet meer horen dat er duidelijker nee gezegd had moeten worden.

Áls ik nee zeg, dan heb ik altijd recht op mijn eigen lichaam en om mijn grenzen af te bakenen. Ik heb het recht om iets te stoppen als ik het niet (meer) leuk vind. Maar het gaat er niet om dat ik nee zeg. Het gaat erom dat mannen de verantwoordelijkheid nemen om altijd te blijven checken of het okee is wat ze doen, of er actieve toestemming is, niet de afwezigheid van een duidelijke afwijzing.

Die angst die mijn moeder heeft, die heb ik ook geïnternaliseerd. Die angst komt voort uit individuele en collectieve ervaringen van vrouwen met intimidatie en geweld. Want wat andere vrouwen overkomt, had mij vaak net zo goed kunnen treffen. Wat mij is overkomen, overkomt andere vrouwen ook, nog steeds elke dag, overal ter wereld. Andervrouws ervaringen krijgen zo betrekking op mijzelf. Ik hád het immers kunnen zijn, met die stalkende ex, die aanrandende huisvriend, die bedreigende buurjongen. Ik hád het kunnen zijn, omdat het zo vaak voorkomt. Zo vaak dat het ‘normaal’ is dat ík mijn gedrag aanpas. Net als zoveel andere vrouwen. Wij voelen ons vaak gevangen in de angst voor wat er zóu kunnen gebeuren, waardoor we de dingen die we eigenlijk willen doen, soms niet doen. Ook hierdoor zijn we onvrij.

Vrouwen met een mening

Ik houd van wandelen, lange stukken, door stille natuurgebieden. Ik wandel ook in mijn eentje. Mijn moeder schudde haar hoofd toen ze het hoorde. “Ik doe dat niet”, zei ze. Ze maakt zich soms zorgen over mij, want ik doe het wel. Maar helemaal ontspannen kan ik dan niet zijn, hoe fijn ik het verder ook vind. Zodra ik iemand tegenkom, maak ik een risico-inschatting. Een gedraging die ik als verdacht klassificeer, roept gelijk die grote angst op. In de jaren dat ik alleen wandel ben ik soms wel echt heel bang geweest. Zoals die keer dat ik werd achtervolgd door een langzaam rijdende auto met twee jonge mannen erin. Of die man alleen die me van onder tot boven opnam met een schuin lachje. Of die fietser (m) die omdraaide en terugfietste, alleen om me nogmaals te bekijken. Op zo’n moment ben ik me er heel bewust van dat ik in mijn eentje ben, en in the middle of nowhere. Het kost dan veel energie om de angst weer weg te drukken, ‘normaal’ te blijven doen, niet harder te lopen, pas buiten hun gezichtsveld een ander pad in te slaan. Ik zie vrijwel nooit andere vrouwen alleen op mijn lange wandeltochten, tenzij met hond. Dat is vast geen toeval. Ik zou ook wel willen wildkamperen of ellenlange nachtwandelingen alleen willen maken, maar de waarheid is: ik dúrf het niet. Dat is hoe de dreiging van seksueel geweld bij mij doorwerkt. En ik weet dat als er dan iets zou gebeuren, ook in mijn omgeving mensen zullen denken: “maar wat deed je daar dan ook”. Er is nog steeds een ongeschreven wet dat vrouwen seksueel geweld over zich afroepen als ze “te vrij” zouden zijn.

In Nederland is de aandacht voor ongewenst gedrag vaak vooral gericht op niet-witte mannen. Na de gebeurtenissen in Keulen werden we overspoeld door rechtse (en ook linkse) media die over elkaar heen buitelden in een giftig racistisch debat over seksisme van vluchtelingenmannen. Vervolgens: witte mannen die in buurtbijeenkomsten over azc’s met “daar moet een piemel in”-spreekkoren opriepen tot verkrachting van vrouwen met een afwijkende mening. Diezelfde mannen die daarna knokploegen wilden oprichten om “onze” vrouwen te “beschermen”. Lees: witte vrouwen die door dat soort mannen worden toegeëigend, alsof wij daar zelf geen mening over hebben. Dat is het soort mannen dat op sociale media vindt dat vrouwen met een mening voor hoer mogen worden uitgemaakt, uitgescholden, bedreigd, of weggezet als kleine meisjes die het nog niet hebben begrepen. Bij niet-witte vrouwen komt daar ook nog eens een enorme hoeveelheid racistisch-seksistische bagger bij. Vrouwen die niet aan het “schoonheidsideaal” voldoen, krijgen een onuitputtelijke stroom aan scheldwoorden over hun uiterlijk over hen heen. De hoeveelheid vrouwenhaat die in sociale media omgaat is overweldigend, en het geeft duidelijk weer hoe dun het laagje ‘beschaving’ daadwerkelijk is.

Zoals dat zo’n creep als Thierry Baudet gewoon in de Tweede Kamer wordt gekozen. Niet alleen een racistische eikel, ook een seksistische. Volgens hem vinden vrouwen het eigenlijk wel fijn als er over onze grenzen wordt heengegaan (ook wel aanranding genoemd). Ik ben me er soms scherp van bewust dat zijn adepten zich overal bevinden, ook in de stad waar ik leef, de straten waar ik loop. Maar waar “we” het over gaan hebben, zijn alleen de sissende veelal niet-witte mannen. Door daar alle nadruk op te leggen wordt racisme gepromoot en witte mannen vrijgepleit. Hoe zit het dan met die witte mannenhanggroepjes op het werk, in de kroeg, op de sportclub? Mannen die samen pochen over hoe je vrouwen moet “aanpakken”, die foto’s van hun vriendin in bikini met elkaar delen, en opscheppen over hun “veroveringen”, en gezamenlijk klagen als hun vrouw “weer eens geen zin” had. Die hun vrouwelijke collega’s niet serieus nemen en alle vrouwen toedichten dat ze niet-technisch, en hyper-emotioneel zijn. Mannen die niet willen accepteren dat je niet met hen wilt praten omdat je daar gewoon geen zin in hebt. Die daar zelfs agressief over worden. Mannen die stiekem foto’s maken van vrouwen onder hun rok of op het toilet, en die verlekkerd verspreiden. En zich achter hun beeldschermen ontpoppen tot ware toetsenbordhelden.

Seksistische opmerkingen boren collectieve ervaringen aan van vrouwen met intimidatie en geweld. Mannen herinneren vrouwen er met dit soort opmerkingen aan dat (seksueel) geweld altijd om de hoek ligt. Dat overal mannen vrouwenlichamen toeëigenen, in woord, in gebaar, in daad. Dat onze veiligheid of zelfbeschikking een onstabiele toestand is. Dat de verhoudingen nog steeds scheef zijn; vrouwen als groep hebben nog steeds minder macht over hun eigen leven en over de samenleving dan mannen. Mannen bevestigen met dit soort opmerkingen deze machtsverhoudingen, voor zichzelf en voor elkaar: zíj mogen bepalen wat er wel of niet gezegd mag worden over vrouwen. Nee, seksistische opmerkingen zijn niet “onschuldig”. Net zo min als het onschuldig is om ongevraagd seksuele toespelingen te maken naar een vrouwelijke collega, of te dichtbij te komen staan in een drukke trein. Het is niet okee om een vrouw naar je toe te trekken en zomaar te zoenen bij een kennismaking. Nee, het is niet okee om aan te dringen op seks, ook niet bij je ‘eigen’ vriendin! En als jij denkt dat “alle” vrouwen minder zin in seks hebben dan mannen, dan moet je je misschien afvragen of jijzelf wel zo geweldig in bed bent als je zelf denkt.

Mariët van Bommel

Noten
* Ik ben een witte vrouw van gemiddeld postuur. Ik krijg geen racistisch-seksistische opmerkingen, of opmerkingen over dat ik “te dik” (fatphobia), “te lang” of “schattig klein” zou zijn. Vrouwen in een andere positie dan ik krijgen seksistische opmerkingen die hieraan refereren, nog bovenop de algemeen seksistische opmerkingen die zij net als ik krijgen.
** Er is natuurlijk nog veel meer te zeggen over de strijd tegen structurele machtsongelijkheid, zoals over inkomens- en bezitsverdeling, betaalde en onbetaalde (reproductieve) arbeid, genderrollen, recht op zelfbeschikking, etc. Maar daar ga ik in dit artikel niet op in.

Share on Facebook77Tweet about this on TwitterShare on Google+0Email this to someonePrint this page

  1. Corrie # 1 
    3 maanden geleden

    Een prachtig, uitgebreid verslag van jarenlange ervaring met alle vormen van vrouwenonderdrukking. Ik denk dat elke vrouw met veel van de hier genoemde voorbeelden te maken heeft (gehad).
    Het is verwarrend dat alledaags sexisme dwars door bevolkingsgroepen (rechts, links, jong, oud, blank, zwart en zelfs man, vrouw) heen loopt. En des te lastiger te bestrijden valt, omdat het voor een belangrijk gedeelte onbewust is en net zo vastgebakken zit aan (hoe zal ik het eens noemen) het “ego-bewustzijn” als de “vanzelfsprekende” voordelen van een witte huidskleur.
    Of, zoals een slimme en leuke vriend die tijdens een vakantie in Spanje na lamentaties van mijn kant over het macho-gedrag van mannen naar ons, vrouwen, wist op te merken….”Goh! Daar heb ik niets van gemerkt!”

  2. André de Raaij # 2 
    3 maanden geleden

    Het stemt mij verdrietig dat dit bijna vijftig jaar na de opkomst van de Tweede Golf nog geschreven moet worden. Maar ik zeg dank voor de passage die mij persoonlijk het meest raakt, als man voorheen met borsten. Dat kan ik als winst zien, maar dat betreft nu juist niet vrouwen…

  3. Serge Pirot # 3 
    3 maanden geleden

    Ik werk in het voortgezet onderwijs en ook daar zijn seksistische opmerkingen schering en inslag zowel onder leerlingen als onder collega’s. Ik verzet mij dapper tegen seksistische grappen en opmerkingen die refereren aan zogenaamd typisch vrouwelijk gedrag maar er is nog veel werk aan de winkel; ook in onze taal overheerst nog steeds de mannelijke woordenschat en veel vaker wordt het voornaamwoord ‘hij’ gebruikt in plaats van ‘zij’.

  4. gert # 4 
    3 maanden geleden

    fuck noem ik amerikaanse liefdeshaat
    kut noem ik nederlandse vrouwenhaat,
    en als we dan nu genderneutraal willen gaan laten we dat eens in de ZIJ vorm gaan doen,
    lang genoeg genegeerd.
    THANKS voor dit artikel!

  5. il # 5 
    3 maanden geleden

    Dank voor dit artikel. Ik (overwegend hetero cis vrouw) heb al 22 jaar lang, serieuze relaties met (linkse) mannen en nog steeds moet ik bijna elke dag de discussie aangaan over de meest simpele dingen mbt seksisme en gelijkwaardigheid. En niet enkel theoretische discussies, nee, dagelijkse dingen. Zijn dreigende mannenvriendengroepjes die laagdunkende of objectiverende opmerkingen maken over vrouwen (en direct en indirect ook over mij) en hoe passief hij dit gedrag ondergaat. Zijn onwil om het huis schoon te houden op eigen initiatief. Zijn corrigerende houding wanneer ik auto rij. Zijn dominante aanwezigheid in gesprekken. Zijn verwachting dat ik de emotionele kant van onze relatie actief onderhoud.

    Mannen (al dan niet links) moeten actief aan heropvoeding doen. En inzien dat t noodzakelijk is. En daar zelf het initiatief toe nemen. Dat zonder dat te doen (vrouwen)levens op t spel staan.

  6. Amina # 6 
    3 maanden geleden

    Wat een goede tekst! Ik vind de Ned. cultuur super racistisch en sexistisch, maar onder een mooi sausje. Ik sta hier bij bushaltes waar gewoon, onder het mom van reclame, porno hangt, naakte vrouwen lijven uiteraard van jonge meisjes. Ik vind vrouwen overigens vaak net zo sexistisch, ze spreken mij bv. aan op mijn gewicht, turen of je al rimpels krijgt, verwachten dat je je een beetje sexy kleedt om met je uit te kunnen gaan achter de mannen aan enz. Of ze turen of je niet toevallig wat knapper bent dan zij. Zucht.
    Zouden diezelfde vrouwen een man zijn dan waren ze net zo goed sexistisch.
    Gelukkig zijn er nog normale mensen, zoals de schrijfster van dit artikel. ik ben het er helemaal mee eens.

  7. Erik # 7 
    3 maanden geleden

    In tegenstelling tot bovenstaande reakties ben ik juist niet blij met dit artikel. Je noemt een hoop zaken in je artikel die inderdaad stelselmatig voorkomen en zeker niet OK zijn, maar je slaat mijns inziens volledig door. Het artikel gaat eigenlijk ook helemaal niet over seksisme in het algemeen want de definitie van seksisme is helemaal niet “het achterstellen van vrouwen ten opzichte van mannen”. Seksisme dekt namelijk ook de andere kant van het verhaal af. De manier waarop een man alleen in een speeltuin wordt gezien of het feit dat het vrijwel altijd het jongetje is dat terecht wordt gewezen als een meisje komt klagen op het schoolplein vallen net zo goed onder seksisme.
    Wat mij echter het meest stoort is dat je artikel juist een voorbeeld is van seksisme. Je dicht namelijk alle door jou als slecht ervaren eigenschappen toe aan mannen. Zoek de definitie van seksisme maar eens op en lees dan je eigen artikel nog een keer.

  8. Maikel # 8 
    3 maanden geleden

    Sexistme zie je zelf.. zie hier chocomel reclame uit 1995 https://www.youtube.com/watch?v=hqVc9IWAAss… Dit sexistme en deze man die als lustobject word neergezet is gewoon belachelijk, vrouwen zouden zich moeten schamen. Het negatief lichaams imago wat dit creert voor mannen, hele generaties mannen die door dit soort reclames druk voelen naar de sportschool te gaan…

    Coca cola heeft ook vergelijkbare reclames, van vrouwen op kantoor die cola drinken terwijl ze naar, met olie ingesmeerde, gespiede bouwvakkers kijken..

    maarja daar zie je natuurlijk geen mannen meerdere a4tjes als klaagstuk op internet over zetten.. dus wees aub allemaal wat minder hypocriet, in mijn ogen zijn mannen en vrouwen wat dat betreft net zo erg…

  9. Eric # 9 
    2 maanden geleden

    Maikel, oppervlakkig bezien heb je gelijk. In je chocomel-filmpje kijken vrouwen inderdaad naar mannen precies zoals mannen naar vrouwen kijken. Alle mensen bekijken en beoordelen elkaar, we zijn immers (vrijwel) allemaal sociale en seksuele wezens.

    Maar we kunnen dat bekijken niet echt begrijpen zonder de context erbij te halen. En dat is dat de mannenblik altijd een potentiële dreiging van geweld in zich draagt, en de blikken van vrouwen niet. Heel veel vrouwen hebben thuis, op het werk, op school, op straat, enzovoorts, te maken met geweld of de dreiging daarmee. Ja, ook mannen worden soms bedreigd, maar de daders zijn vrijwel zonder uitzondering mannen. Mannen zijn daarnaast gemiddeld ook veel rijker en de samenleving en de economie zijn ingericht om die scheve verhoudingen ook zo te houden. En wie rijker is heeft meer macht en kan ook eerder ongestraft wegkomen met dreiging en geweld.

    Ja, de vrouwen in jouw filmpje maken de man tot lustobject, maar dat is voor hem niet fysiek bedreigend. Veel vrouwen die door een of meerdere mannen bekeken of nageroepen worden voelen een volkomen begrijpelijk en terechte angst omdat ze weten dat er een kans is dat die mannen handtastelijk gaan worden. Wanneer wij als mannen nageroepen zouden worden, dan zouden wij die angst niet voelen. Dat wij zelden tot nooit nageroepen worden zegt daarbij al genoeg: immers wanneer vrouwen mannen zouden naroepen zouden ze al snel in bedreigende situaties terecht kunnen komen. Dat jij met zo’n oud en redelijk uniek filmpje moet komen, laat al zien hoe zeldzaam die objectiverende vrouwenblik richting mannen eigenlijk wel niet is in de media. Bij vrijwel alle films, reclames en andere uitingen staat de man immers als het ware achter de camera en glijdt zijn camera-oog over de lichamen van vrouwen. Wanneer dat een keer niet zo is, dan valt het meteen op, zoals in dat chocomel-filmpje van je.

    Dat mannen ook onzeker kunnen zijn over hun lichaam, dat klopt. Maar waar het bij seksisme om gaat is macht, en daar hebben (wij) mannen in onze samenleving veel meer van. Mannen zijn daders en geen slachtoffers van seksisme. En als we al slachtoffer worden dan ligt dat in verreweg de meeste gevallen aan andere mannen.

  10. Mariët van Bommel # 10 
    2 maanden geleden

    @Erik

    Ik snap dat jij en andere mannen behandeld willen worden als individu. Tegelijkertijd: door te zeggen dat ik eigenschappen toedicht cq verzin ontken je mijn eigen ervaringen, die zijn de basis voor dit artikel. Moet ik werkelijk overal bijzetten: niet alle mannen doen dit, niet alle mannen zijn zo? Het gaat niet om individuele mannen in dit artikel (al kunnen individuele mannen natuurlijk wel bijdragen ten goede of en slechte) maar om mannen als groep met structurele gedragingen die door de nog steeds scheve machtsverhoudingen in de hand gewerkt worden. Daarom gaat je vergelijking niet op: ja mannen kunnen natuurlijk individueel oneerlijk behandeld worden maar daar ligt niet een structurele onderdrukking achter. Als je geen structurele onderdrukking ziet, moet je misschien het stuk van het artikel herlezen over seksueel geweld en je bv beseffen hoe de bezits- en inkomensverdeling nog steeds zeer ongelijk is.

  11. Mariët van Bommel # 11 
    2 maanden geleden

    @Maikel

    Er is natuurlijk ook een heel artikel te schrijven over het mannenkeurslijf, veel meer dan die alinea die ik eraan wijd, maar daar gaat dit artikel niet over. Je gaat met je reactie best wel voorbij aan dat het feit dat vrouwen structureel worden afgebeeld als seksobject waar dat bij mannen slechts incidenteel is. Het is hierbij zeker zeer relevant dat de meeste mannen zich niet fysiek bedreigd voelen door vrouwen. Mooie quote in dat verband: “men are afraid women will reject them, women are afraid men will kill them”. Dat geeft wel iets weer van de machtsverhoudingen.

  12. Corrie # 12 
    2 maanden geleden

    @Maikel.. Jaja, die reclamefilmpjes. Nu je het zegt, even sexistisch, inderdaad!
    Maar ik durf te wedden dat de bedenkers en de makers van die filmpjes (zo goed als) allemaal man zijn. En dat het beeld van de cocacolachoco PowerVrouw (in werkelijk alles vergelijkbaar met de PowerBoy) door (die)mannen wordt gezien als uiterst aantrekkelijk en sexy.
    Dat gouden kalf (vroeger en nu ook nog) werd wel vaker verward met het dier waarvan het een afgietsel was.

  13. Maikel # 13 
    2 maanden geleden

    @Mariet,
    Allereerst bedankt voor het lezen van mijn reactie en jouw antwoord daarop.
    Ik zal ook niet ontkennen dat er een groot aantal vrouwen als model werkt, echter durf ik te stellen dat al deze reclamevrouwen die “als lustobject” op een foto staan, over het algemeen goed betaald krijgen voor de fotos, en ook best een nee kunnen geven als ze vinden dat iets niet moet kunnen. Het moet toch ook niet zo zijn dat wij (man of vrouw) voor anderen gaan bepalen wat ze wel en niet met hun lichaam kunnen? #doutzenensylviemoetklerenaahouden iemand? (satire)
    Ik moet daarbij nog zeggen dat ik vind dat in het gros van de foto’s en reclames die dames(en heren) mooi afgebeeld worden, stralend, krachtig, en midden in het leven, zoals het hoort en niet zoals het beeld dat je schetst. (al mogen het van mij soms toch echt een tikkie “normalere” mensen zijn als je snapt wat ik bedoel)

    Het feit dat vrouwen hun vrouwelijkheid kunnen laten zien op een manier als deze, vaak ook voor reclames gericht op vrouwen (hunkemoller etc), is in mijn ogen juist een bevestiging van hoe ver we zijn gekomen, al zul je mij nog niet zeggen dat we er zijn..

    Dat de machtsverhoudingen scheef zijn hoor je mij dan ook niet ontkennen (2 kanten op), die quote echter generaliseerd in mijn ogen veel te veel, en angst zit in jezelf, en als er daadwerkelijk rede is voor deze angst ga je zeer zeker met foute mensen om. Generaliseren op een manier als deze is juist het sexistme waar we van af willen toch?

    Persoonlijk zou ik het erg zonde vinden als we met zn alle maar de hele dag naar onze eigen voeten moeten kijken zodat niemand onzeker/angstig word.. Voordeel, dan hoef ik m’n haar niet meer te doen.

    @Corry
    Dankjewel voor het specificeren van (die)mannen, iedereen over een kam scheren schieten we met zn alle niks op..

  14. Maikel # 14 
    2 maanden geleden

    (sorry voor dubbele post, was erik’s reactie even vergeten)
    @Erik
    Mooi hoe je in je reactie ons mensen omschrijft als sociale en seksuele wezens, persoonlijk zou ik zelfs dieren willen zeggen. Ook mooi dat je in jouw eerdere reactie opmerkt dat je de andere kant van het sexistme mist, ik miste dit ook vandaar dat ik vrij oppervlakkig en wellicht wat satirisch reageerde.

    De persoon met het meeste inkomen die ik ken, is een vrouw. Dat economische is deels waar, maar dat komt in mijn ogen door sexistme, en ook door de onzekerheid van mannen. Je bent in deze maatschappij minder man als je niet voltijd werkt/broodwinner bent, geen dikke carriere hebt, dit levert wellicht meer sociale druk om te slagen op?

    Dat zelfde gaat ook op over geweld, fysiek danwel mentaal, die statistieken zijn in mijn ogen helemaal scheef. Ga als man zijnde maar eens naar de politie omdat een vrouw je heeft geslagen, of omdat een vrouw sexueel misbruik van je heeft gemaakt… Deel dat maar eens met mensen, dan word je of uitgelachen of gefeliciteerd. Dus word er daar niet over gesproken, en word het beeld dat je schetst nog schever, krijgen mannen meer stigma, waardoor er meer angst is bij vrouwen.

    Over de keerzijde van sexistme waar je naar vroeg, ik miste dat ook echt, ik lees hierboven bv niks over ouderlijk gezag. Als je als man een kind erkent krijg je het plicht voor alimentatie, wil je wat te zeggen hebben moet je dat heel lief aan de moeder vragen of lange dure gerechtelijke procedures beginnen. Bij scheidingen gaat het kind in 80% van de gevallen naar de moeder (aldanniet door het beeld kostwinner te moeten zijn voor vaders). Het is dus duidelijk aan alle kanten schots en scheef,

    Ik ben trouwens wel erg blij dat jij en ik ons lekker in deze discussie kunnen mengen en dat onze reacties geappricieerd worden, van dit ongecensureerd doch respectvol delen, worden we met z’n allen alleen maar beter van.

  15. Mariet van Bommel # 15 
    2 maanden geleden

    @Maikel
    Ik kaart een maatschappelijke misstand aan, in dit geval het structurele objectiveren van vrouwenlichamen in oa reclame. En in jouw reactie doe je alsof ik de individuele keuzes van vrouwelijke modellen wil inperken? Het punt is niet dat vrouwen niet zouden mogen kiezen voor blotere of anderszins “sexy” fotoshoots, het punt is dat reclamemakers, filmmakers, etc. er voortdurend voor kiezen om vrouwen zo af te beelden, dus als je model wilt worden heb je het met dat soort opdrachten te doen. En dat heeft te maken met de mannenblik waar Eric (met een c) en Corrie het over hebben. Een van de punten die ik maak in mijn artikel is juist dat bij misstanden vrouwen worden gezegd dat wij ons gedrag en keuzes moeten wijzigen, in plaats van de misstand zelf aan te pakken. Precies in die lijn redeneer jij in jouw reactie.

    Nergens ontken ik dat het voorkomt dat mannen slachtoffer zijn van (seksueel) geweld door vrouwen. Het is heel erg als je slachtoffer bent, je mond opendoet en niet serieus genomen wordt. Maar ik snap niet hoe je erbij komt dat de statistieken niet kloppen en dat dat (!!) de reden is dat vrouwen bang zijn (ten onrechte dus impliceer je) voor mannen. Ja, mannen zijn soms ook slachtoffer, ja in enkele gevallen (6%) is de dader een vrouw. Als jij nou juist dat slachtoffer bent dan heb je niets aan die statistieken, dat snap ik wel. Maar 94% van de daders is nog steeds wel een man. Jij doet ook hier alsof het om individuele keuzes gaat, dat ik kan “kiezen” om niet bang te zijn en dan zal er wel niets gebeuren. Je gaat hier dus niet alleen voorbij aan de statistieken die ik aanhaal, maar ook aan mijn eigen ervaringen, aan ervaringen van vrouwen om mij heen, aan collectieve ervaringen van vrouwen. Met jouw nadruk op “individuele keuze” bewijs je eigenlijk juist dat je tot een – in ieder geval wat dit aangaat – gepriviligeerde groep behoort, want voor mij voelt die keuze helemaal niet individueel. Die quote die jij afdoet alsof dat ik met de verkeerde mensen om zou gaan, gaat over de beleving van vrouwen, iets waar jij je blijkbaar niet in wil inleven. Ik kan er niet voor kiezen dat er geen seksueel geweld is tegen vrouwen, het is een feit dat er heel veel seksueel geweld is tegen vrouwen, ik loop dat gevaar dus feitelijk. Dáár komt die angst vandaan. Ik kan er wel voor kiezen om tegen seksisme te strijden. En daarbij eis ik op dat mannen zoals jij zich realiseren dat ze geprivileerd zijn ten opzichte van vrouwen, in plaats van onze ervaringen te bagatelliseren en onze door de feiten ondersteunde angst afdoen met ‘het zit tussen je oren’.

    Nog een laatste puntje over kinderen en scheidingen en gezag. Vanuit de seksistische notie dat vrouwen biologisch beter voor kinderen zouden kunnen zorgen dan mannen, worden kinderen inderdaad bij een scheiding vooralsnog eerder aan vrouwen toegewezen. Maar onbetaalde zorgtaken, werk dat vrouwen nog steeds voor het meerendeel (!) verrichten (zoals voor kinderen zorgen, het huishouden en mantelzorg), heeft een lagere status dan betaald werken. Dat is niet toevallig. Vrouwen hebben dus misschien ietsjepietsje meer te zeggen over een gebied dat als veel minder gewichtig wordt beschouwd, en veel minder te zeggen op alle andere gebieden in het leven en de maatschappij. En overigens, alimentatie betalen heeft te maken met de draagkracht van beide ouders, als je meer verdient en de ander voor de kinderen zorgt, is het niet meer dan logisch dat je daar geld voor moet afdragen. Vrouwen gaan er na een scheiding financieel gemiddeld veel meer op achteruit dan mannen (25% tegenover 0,2%, CBS cijfers).

  16. Corrie # 16 
    2 maanden geleden

    @Maikel. Echt te sneu voor woorden, als je vanwege je eigen vooringenomenheid zelfs niet meer kunt lezen wat mensen schrijven.

  17. Erik # 17 
    4 weken geleden

    @Mariet
    Je schrijft:
    “Het is heel erg als je slachtoffer bent, je mond opendoet en niet serieus genomen wordt. Maar ik snap niet hoe je erbij komt dat de statistieken niet kloppen …… Ja, mannen zijn soms ook slachtoffer, ja in enkele gevallen (6%) is de dader een vrouw. …….. Maar 94% van de daders is nog steeds wel een man”.
    Als ik dat lees dan weet ik wel een reden te bedenken waarom de statistieken niet altijd hoeven te kloppen. Zou het misschien kunnen dat mannen ook een #metoo (of misschien nog wel meer) nodig hebben om hun ervaringen te durven uiten en zo in de statistieken opduiken ?
    Als ik lees dat het om macht gaat dan worden er voornamelijk fysieke handelingen beschreven, en aangezien bewezen is dat de gemiddelde man fysiek sterker is dan de gemiddelde vrouw hebben ik daar weinig twijfels bij. Maar er is ook nog zoiets als psychisch geweld en daar hoeft een vrouw zeker niet onder te doen voor een man. Als ik naar mijn (schoon)ouders kijk dan zie ik met de kennis van nu twee perfecte voorbeelden daarvan en ik durf te beweren dat dat achter meerdere voordeuren het geval is. Maar hoor je daar veel over ?
    Ik ben het helemaal met je eens dat er seksisme is in onze maatschappij en hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik het tegenkom, ik zie alleen ook een heleboel voorbeelden waar het de man is die er de nadelen van ondervindt. Door te stellen dat seksisme het “achterstellen van vrouwen ten opzichte van mannen is” ontken je volledig dat er ook een andere kant van de medaille is:
    Een man die zegt van kinderen te houden is een pedo.
    Een bouwvakker die niet naar vrouwen kijkt is een homo.
    Een man die aangifte doet van mishandeling door een vrouw is een slappe zak.
    Een man die minder verdient dan zijn vrouw is een mislukkeling.
    Een man die met z’n kinderen naar de peuterspeelzaal komt is een uitkeringstrekker.
    Een man die thuis is met een werkende vrouw, profiteert van zijn vrouw.
    …..

    Verder wil ik, en dit is een heel gevaarlijke, toch ook het punt opbrengen dat vrouwen ook andere keuzes zouden kunnen maken als ze geen ongewenste seksuele aandacht willen. Als je dit opbrengt wordt je meestal meteen met de grond gelijk gemaakt maar geef nou eens de echte reden waarom vrouwen make-up en sexy kleding dragen. het standaard antwoord is dan meestal: “omdat ik er leuk uit wil zien” of “dat is goed voor mijn zelfvertrouwen”. Maar ik zie weinig vrouwen de hele dag met een spiegel voor zich rondlopen dus volgens mij willen ze er dan toch voor anderen “leuk uitzien”. Uiteraard is dat geen reden om vrouwen dan te betasten of opmerkingen te gaan maken (ik zei al: dit is een gevaarlijke), maar als ik dan lees dat het bekijken van vrouwen ook onder seksisme wordt geschoven dan moet je ook zo eerlijk zijn en het dragen van make-up en sexy kleding onder seksisme te schuiven. En dat is mijn reden om dit punt op te brengen: de hele maatschappij staat bol van seksisme en is niet enkel een mannen dingetje.

  18. Erik # 18 
    4 weken geleden

    @Amina:
    “Zouden diezelfde vrouwen een man zijn dan waren ze net zo goed sexistisch.”……tja, dat is nou precies mijn punt. Iedereen, zowel mannen als vrouwen, maken zich er schuldig aan maar alleen als een man het doet dan valt het onder het kopje seksisme.

  19. Petra De Jong # 19 
    4 weken geleden

    @Erik – Als je het goed vindt, neem ik het ff over van mijn ‘collega’ Mariet. Je tegenwerpingen hebben we allemaal al vele malen braaf aangehoord en netjes beantwoord en soms wordt het een tikje vermoeiend om steeds maar weer opnieuw dezelfde dingen toe te lichten. Trek het je niet al te persoonlijk aan, maar je perspectief is niet heel erg uniek of vernieuwend.

    Seksueel geweld is één van de meest ondergerapporteerde misdrijven die er zijn. Voor alle slachtoffers (man/vrouw/anders) geldt dat voor het in de openbaarheid treden vaak een hoge prijs wordt betaald. In het geval van vrouwen hebben we het dan onder andere over zaken als niet geloofd worden, verwijten krijgen over wat je wel of niet had moeten doen (je had niet moeten drinken, je had niet met hem mee moeten gaan, je had je moeten verzetten, de bekende riedeltjes). In het geval van mannen zijn dat onder andere zaken als uitgelachen worden, te horen krijgen dat ‘mannen helemaal niet verkracht kunnen worden door vrouwen’, aangezien worden voor zwakkeling. Mensen die niet binnen de categorie man/vrouw vallen of door buitenstaanders gezien worden als ‘geen echte man’ of ‘geen echte vrouw’ (denk bijvoorbeeld aan transpersonen) worden nóg minder serieus genomen als zij slachtoffer zijn van seksueel geweld (en hun kans is ook nog eens vele malen groter om slachtoffer te worden van seksueel geweld).

    #metoo bestaat al meer dan tien jaar (google Tarana Burke). Het ging viraal in reactie op het Weinstein-schandaal. De actuele discussie rondom #metoo gaat met name over seksuele intimidatie door mannen met macht. De Weinsteins, de Trumps, de managers die hun poten niet thuis kunnen houden. Dit soort seksuele intimidatie is verschrikkelijk algemeen en er zijn maar weinig vrouwen die hier niet direct of indirect mee te maken hebben gehad. In mijn eigen geval was het de gymleraar die erom bekend stond dat hij bij het bokspringen de meisjes altijd ‘per ongeluk’ op bepaalde plekken beetpakte.

    Niemand zegt dat mannen nooit slachtoffer zijn van seksueel geweld. Maar dat er een enorme statistische discrepantie is, lijdt geen enkele twijfel.

    [NB: Meer dan 90% van ALLE geweldsmisdrijven worden door mannen gepleegd. Kennelijk mag je criminaliteit echter wel linken aan dingen als etniciteit of sociaal-economische positie, maar liever niet aan geslacht. Het lijkt mij persoonlijk vrij belangrijk om te onderzoeken hoe het komt dat de ene helft van de mensheid veel meer geneigd is tot geweld dan de andere helft en vooral om ons af te vragen hoe we dit zouden kunnen veranderen, in het belang van alle mensen, niet in de laatste plaats de mannen zelf.]

    Enfin, ja, het is voor slachtoffers ontzettend moeilijk om naar buiten te treden met verhalen, maar ik zou niet weten waarom we ons zouden laten verleiden tot een wedstrijdje voor wie het ’t moeilijkst is. Dat verschilt per individueel geval en is afhankelijk van vele verschillende factoren (land waar je woont, milieu waarin je zit, hoe je bent opgevoed, of de dader nog macht over je heeft…).

    Het is niet zo dat feministen zoals Mariet en ik het niet zouden willen hebben over seksueel geweld tegen mannen of door vrouwelijke daders – integendeel! Feministen strijden niet voor vrouwen, feministen strijden voor radicale gelijkwaardigheid van alle genders.

    Het probleem zit ‘m in het feit dat mannen doorgaans *alleen maar* beginnen over seksueel geweld tegen mannen wanneer vrouwen een gesprek willen voeren over structureel seksueel geweld tegen vrouwen. Als seksueel geweld tegen mannen jou zo aan het hart gaat, dan zou je bijvoorbeeld actief kunnen worden als vrijwilliger bij organisaties die zich daarmee bezig houden. Als seksueel geweld tegen mannen jou alleen maar aan het hart gaat op het moment dat vrouwen een gesprek willen voeren over het seksuele geweld dat zij structureel ervaren, als jij *alleen maar* over dat onderwerp begint wanneer vrouwen het willen hebben over wat zij meemaken, dan gaat het je helemaal niet zo aan het hart. Dan gebruik je het als bliksemafleider, als manier om het gesprek te doen ontsporen. Tot op zekere hoogte snap ik dat prima, want het alternatief is dat je je moet gaan afvragen of jij misschien ook een rol hebt in het oplossen van het probleem en dat is nog niet zo eenvoudig.

    Je zegt dat er ‘voornamelijk fysieke handelingen worden beschreven’. Ik weet niet waar je dan precies op doelt, maar een aanzienlijk deel van seksuele intimidatie is psychisch. De meeste vrouwen krijgen vrijwel dagelijks allerlei opmerkingen over hun lichaam, variërend van relatief onschuldig tot ronduit walgelijk (ik kreeg eens bij het verlaten van de supermarkt uit het niets toegeroepen “Jezus, wat een dikke tieten!”).

    Nee, je hoort niet veel over psychische mishandeling. Daar rust een taboe op. Je hoort feitelijk ook niet veel over seksuele intimidatie. Meer dan de helft van de vrouwen die ik ken (en van wie ik het weet) heeft er op enig moment in haar leven direct mee te maken gehad, maar ook dat wordt niet besproken bij de koffie-automaat op kantoor. Zo’n hashtag als #metoo brengt een stortvloed aan traumatische ervaringen naar buiten en dat kan een begin van het einde van een taboe zijn. En al dat soort taboes moeten geslecht worden; liever gisteren nog dan morgen.

    Ik zou je willen vragen om wat minder binair/zwart-wit te denken. Het feit dat er een gesprek plaatsvindt over seksuele intimidatie van vrouwen, betekent niet dat degenen die dat gesprek voeren, niks geven om seksuele intimidatie van mannen. Het feit dat een gesprek gaat over fysiek seksueel geweld, betekent niet dat de deelnemers aan dat gesprek psychisch geweld niet van belang vinden. Een mens kan zich druk maken over meerdere issues tegelijk, maar soms gebeurt er iets (Weinstein) waardoor het belangrijk is om een specifiek issue te bespreken.

    Stel dat ik het met jou wil hebben over het schrikbarende aantal inbraken in mijn wijk en jouw reactie daarop is “Ja, maar in mijn wijk worden er heel veel overvallen gepleegd!”, dan is dat toch een volstrekt onlogische reactie? Het feit dat ik het wil hebben over de inbraken in mijn wijk, betekent niet dat ik overvallen in jouw wijk onbelangrijk vind. Maar als jij steeds maar weer over overvallen in jouw wijk begint op het moment dat ik het wil hebben over inbraken in mijn wijk (en als dat ook de enige momenten zijn dat jij daarover begint), weet ik dat jij het liever niet wilt hebben over de inbraken in mijn wijk. Als je dat dan maar lang genoeg volhoudt zou ik bijna gaan denken dat één van de inbrekers je beste vriend is. Dit is het effect wat optreedt bij mannen die zeggen “Ja, maar mannen zijn óók slachtoffer van seksueel geweld”. Dit gebeurt namelijk in ELK gesprek dat vrouwen voeren over hun ervaringen met seksueel geweld. Je kunt er bijna je klok op gelijk zetten.

    Het gesprek over mannelijke slachtoffers van seksueel geweld is een belangrijk gesprek en een gesprek dat gevoerd moet worden. Maar dat gesprek moet niet beginnen met een “Ja, maar…” op het moment dat een vrouw haar eigen ervaringen met seksueel geweld aan de kaak wil stellen.

    Je verhaal over ‘de andere kant van de medaille’ slaat de spijker op zijn kop. Alle dingen die jij noemt zijn zaken waar feministen keihard tegen vechten! In het Engels noemen ze dit ‘toxic masculinity’: ‘giftige mannelijkheid’ – de dwingende eisen aan mannen voordat ze geaccepteerd worden als ‘Echte Man’. Je mag niet teder zijn, je mag niets doen wat op welke manier dan ook als ‘vrouwelijk’ gezien wordt, je mag niet ‘onder de plak zitten’ en ga zo maar door. De énige emotie die je als man met goed fatsoen mag tonen, is woede. En zo is het cirkeltje rond en hebben we meteen een potentieel antwoord op de vraag waarom mannen zoveel makkelijker tot geweld overgaan…

    Alle voorbeelden die je noemt zijn walgelijke en schadelijke genderstereotypen die feministen liever gisteren dan vandaag zouden zien verdwijnen. Ik lees ontzettend veel feministische opiniestukken en de voorbeelden die jij noemt zijn daarin zeer prominent! Ik ben bang dat jij misschien een beetje een door buitenstaanders ingegeven karikatuur in je hoofd hebt van waar feministen zich in het algemeen mee bezig houden. Het doel is radicale gelijkwaardigheid voor alle genders en een eind aan álle dwingende rolpatronen.

    Over je laatste stukje tekst ga ik alleen het volgende zeggen.

    In een voornamelijk op vrouwen gerichte Facebook-groep waar ik in zit werd een paar weken terug gevraagd wat vrouwen qua kleding en make-up anders zouden doen als alle heteroseksuele mannen morgen ineens blind waren. Vrijwel zonder uitzondering gaven vrouwen aan dat zij zich nog veel meer zouden uitleven met make-up en mooie (ja, ook ‘sexy’) kleding, onder andere omdat ze er dan geen ongevraagde opmerkingen van mannen meer over zouden krijgen. Geloof me, vrouwen zitten doorgaans helemaal niet te wachten op welk ongevraagd commentaar dan ook op hun uiterlijk (anders dan ‘Wat een toffe jurk heb je aan!’ of ‘Wat een gave kleur lippenstift!’), zéker niet als dat commentaar een seksuele lading heeft. Als alle mannen blind waren, zou ik me vele malen vrijer voelen in wat ik zou dragen. Ik zou me nooit meer opgelaten voelen als ik bukte en mijn décolleté zou zichtbaar zijn. Ik zou me nooit meer opgejaagd wild voelen als ik naar huis liep van een feestje in een mooi zomerjurkje. Ik zou zonder enige gêne die pijnlijke, dwingende klote-BH uit doen en gewoon zonder rondlopen. Opmerkingen van mannen zijn voor mij altijd reden geweest om hevig te twijfelen of ik dat prachtige jurkje wel aan zou doen. De prachtigste jurkjes hingen meestal ongebruikt in mijn kast. Ongevraagde aandacht van mannen is reden om bepaalde kledingstukken juist niet aan te trekken. Ik kan je in alle eerlijkheid zeggen dat ik nog nooit iets heb aangetrokken of make-up heb opgedaan met het idee dat ik daarmee aandacht van mannen zou genereren (en nee, ik ben niet lesbisch). Het tegendeel is eerder waar – ik heb bepaalde kleding en make-up juist vermeden om bepaalde vormen van aandacht te voorkomen.

  20. Eric # 20 
    4 weken geleden

    De reactie van Petra hierboven hebben we ook ‘gepromoveerd’ tot artikel.

0

Het kan even duren voor je reactie voor anderen zichtbaar wordt omdat de redactie er eerst nog even naar kijkt. Seksistische en racistische reacties worden niet doorgelaten, evenals scheldpartijen, bedreigingen, 'off topic'-bijdragen en pure 'knip en plak'-reacties (deze website is geen prikbord). Wil je contact met de redactie? Mail dan: doorbraak@doorbraak.eu


Je mag de volgende tags gebruiken: <a href=""> <blockquote> <del> <code> <em> <i> <strong> <b>


*